Ze illustreren goed de SMSkes die ik van Koppel
heb ontvangen.
Knap ............. "ik moet en ik zal ne GSadv. kopen"
Alplutsers, Editie 2007!!
Moderator: GVN
Forumregels
Indien u uw reisverslag na verloop van tijd gearchiveerd wil zien in het "Reisverslagen Forum", stuur een PB naar een moderator.!
Indien u uw reisverslag na verloop van tijd gearchiveerd wil zien in het "Reisverslagen Forum", stuur een PB naar een moderator.!
Hoi,Shulty schreef:Het was echt schitterend, wat we gezien en meegemaakt hebben!!!
Nog eens bedankt aan de andere lutsers voor hun toffe companie
Mijn foto's zet ik er straks wel even op.
Grts,
Peter
Blijkbaar was ik niet bij iedereen populair... Of wilden ze me op deze manier toch een keertje afschudden
De foto's van de Shulty vind je hier.... vanaf pagina 41 foto 362 tot 495
http://rusor.smugmug.com/gallery/2871590#P-1-9
Het offroad werk door Shulty vastgelegd vind je hier... P14 foto 118 tot 183
http://rusor.smugmug.com/gallery/2871794#P-1-9
Trouwens mooie foto's Shulty.
@ Wim
Van uw foto's heb ik ook genoten enkel de twee laatste BLZ krijg ik niet open.
GRTS Danny
YOO
Dag 2, zondag.
(07u45) De wekker loopt af, na een verstoorde nachtrust. Wim sliep boven, en Frank en ik in 't groot bed, nu moet ge is proberen in slaap te raken wanneer er iemand naast u 't wereldrecord luid en gevarrieerd snurken aan 't verbreken is
Soit, 'k had dus niet echt goed geslapen, 't is te hopen dat ik vanavond in m'n tentje wat beter slaap.
(09u00) Na een verkwikkend ontbijt (aan 3,90€ pp in 't hotel, kunt ge niet voor sukkelen) vertrekken we, richting de Vercors. Enkele kleinere Cols staan op 't menu, alsook de naar 't schijnt zeer mooie en indrukwekkende Gorge de la Bourne, en de Combe Laval. Eens Villard-de-Lans voorbij zie ik echter grote pannelen die erop duiden dat de Gorge de la Bourne is afgesloten voor alle verkeer. Iets verder staat dan ook een wegversperring ter grootte van de volledige weg, damn, zelfs m'n alternatief is afgesloten
Ff raadplegen op de GPS dan, Wim typt de naam van een dorpje in een tiental km verder op m'n route, en stuurt ons door smalle, bijna onbestaande weggetjes terug in de goeie richting, tof handig af en toe zo'n GPS ding
(10u30) We staan terug met de neus in de juiste richting, weliswaar op een andere weg, maar ik weet waar we zijn, da's al veel waard. Spijtig genoeg is er vandaag één of andere rally voor motortoeristen "de la Gendarmerie" aan de gang, en passeren die ook allemaal op dit sowieso reeds smalle baantje, wordt ff wringen en doen alvorens we deze kudde schapen voorbij raken, eens voorbij gaat 't tempo spectaculair de hoogte in, Wim weet z'n gas duidelijk staan.
(11u00) We staan op de Col du Proncel, onbeduidend qua hoogte, maar een mooie omgeving, ff een plaspauze inlassen, en een kleine hapje eten, kwestie van geen appelflauwte te incasseren zoals gisteren.
Iets verder gaan we over de Col de St Alexis, en nog wat verder staan we aan de Col de Rousset, met een prachtig uitzicht over de Noordelijke bergen v.d Vaucluse. Ook zien we dat de afdaling tot Die meer op een spaghettislinger lijkt dan op een baan, zo hebben we ze graag
(12u30) In Die wordt ff een koffiepauze ingelast, alvorens we ons stilaan richting Mont Ventoux begeven, onderweg nemen we de D94, van Remuzat tot Nyons. Wie ooit in deze omgeving passeert kan ik alleen maar aanraden van deze weg te nemen, in een mooie kloof gelegen, met perfect asfalt, voorzien van een uitgebreide waaier aan overzichtelijke bochten, een waar bochtenfestijn.
(13u30) Na onderweg nog benzine gescoord te hebben dankzij een vriendelijke dame die haar "Carte bleu" ter beschikking stelde, komen we rond Malaucène, aan de voet v.d Ventoux, maar aan de mooie zijde.
Deze kant is breed, en volledig in propere en gladde asfalt afgewerkt, niet zoals de hobbelpiste in ruw asfalt langs de andere zijde.
Onderweg zet ik de camera aan, voor nog wat on-board beelden te schieten. Eens we uit de begroeiing komen, en aan het rotsgedeelte beginnen gaat 't tempo omlaag, Frank en Wim zijn duidelijk onder de indruk van dit desolate maanlandschap. Ook staat de wind hier zodanig te blazen dat een mooie, zuivere lijn rijden in de bochten onmogelijk wordt, reserve inbouwen is de boodschap.
Boven genieten we van 't uitzicht, men staat hier op 't hoogste punt in honderden km's in de omgeving, toch naar 't Oosten en Zuiden toe, maar dat voel ik dan ook aan de stevige wind, die houdt hier lelijk thuis.
De Ventoux doet z'n naam alle eer aan.
We besluiten om voor 't middagmaal af te zakken tot aan de Chalet Reynard, daar zitten we iets lager, en hopelijk meer uit de wind.
Daar aangekomen zitten we quasi middenin een locale MTBwedstrijd, en is de plaatselijke MINIclub eveneens aanwezig. Soit, een bonte bende
(16u00) We vertrekken van aan de Chalet Reynard, en ondanks de hobbelige en slechte staat staat van asfalt genieten we van de afdaling.
We rijden verder door de Provence, richting Forcalquier, en zo naar Riez, en Moustiers Ste-Marie.
ALhoewel ik al bijna 10 maal aan de Gorge du Verdon ben geweest heb ik nog nooit 't dorpje Moustiers Ste-Marie gezien.
(ong. 18u00) Ik moet eerlijk toegeven dat de roem van Moustiers niet overdreven is, een prachtig doprpje in een uitzonderlijke locatie, in de hoogte, uitkijkend op de omgeving tussen twee stijle bergwanden, mooi
We rijden ff een miniscule omweg, tot in 't dorp zelf, om een zicht naar beneden te hebben, prachtig gewoon.
Van hieruit nemen we de D952, langs de Verdon, maar de minst mooie kant, ttz. je moet de "Route des Crêtes" nemen om iets te zien, en daarvoor ontbreekt ons de tijd. Na enkele foto's aan de monding v.d Verdon in 't Lac de Ste-Croix gaan we verder.
(19u00) We beginnen aan 't laatste stuk van vandaag, nog een kleine 45km scheiden ons van de campingplaats, ik leg er voor de laatste keer vandaag de pees op, de weg is zo goed als verlaten, 't tempo liegt er niet om, ong. een half uur later zijn we in Castelanne
We beginnen onze tenten op te zetten, met enkele hilarische momenten tot gevolg
(21u15) Shulty en Rusor arriveren, de vijf Alplutsers zijn eindelijk compleet
In den donkere proberen we Shulty's tent op te zetten, met uiteindelijk een deftig resultaat tot gevolg.
(22u00) Snel nog naar 't restoke op de camping, tot 22u00 mochten we eten bestellen, we eten ons buikje goed vol, en de meesten gaan daarna een rustige nacht tegemoet, behalve ik. M'n luchtmatras blijkt lek, en dan ben ik de stop nog kwijt ook, moet dus op m'n dekentje slapen, een deken dat ik meegenomen had om op mij te leggen vermits 't hier 's nachts bitter koud kan worden, soit, ben moe genoeg nu, zal 't morgen wel voelen
Grtz, Philip!
Dag 2, zondag.
(07u45) De wekker loopt af, na een verstoorde nachtrust. Wim sliep boven, en Frank en ik in 't groot bed, nu moet ge is proberen in slaap te raken wanneer er iemand naast u 't wereldrecord luid en gevarrieerd snurken aan 't verbreken is
Soit, 'k had dus niet echt goed geslapen, 't is te hopen dat ik vanavond in m'n tentje wat beter slaap.
(09u00) Na een verkwikkend ontbijt (aan 3,90€ pp in 't hotel, kunt ge niet voor sukkelen) vertrekken we, richting de Vercors. Enkele kleinere Cols staan op 't menu, alsook de naar 't schijnt zeer mooie en indrukwekkende Gorge de la Bourne, en de Combe Laval. Eens Villard-de-Lans voorbij zie ik echter grote pannelen die erop duiden dat de Gorge de la Bourne is afgesloten voor alle verkeer. Iets verder staat dan ook een wegversperring ter grootte van de volledige weg, damn, zelfs m'n alternatief is afgesloten
Ff raadplegen op de GPS dan, Wim typt de naam van een dorpje in een tiental km verder op m'n route, en stuurt ons door smalle, bijna onbestaande weggetjes terug in de goeie richting, tof handig af en toe zo'n GPS ding
(10u30) We staan terug met de neus in de juiste richting, weliswaar op een andere weg, maar ik weet waar we zijn, da's al veel waard. Spijtig genoeg is er vandaag één of andere rally voor motortoeristen "de la Gendarmerie" aan de gang, en passeren die ook allemaal op dit sowieso reeds smalle baantje, wordt ff wringen en doen alvorens we deze kudde schapen voorbij raken, eens voorbij gaat 't tempo spectaculair de hoogte in, Wim weet z'n gas duidelijk staan.
(11u00) We staan op de Col du Proncel, onbeduidend qua hoogte, maar een mooie omgeving, ff een plaspauze inlassen, en een kleine hapje eten, kwestie van geen appelflauwte te incasseren zoals gisteren.
Iets verder gaan we over de Col de St Alexis, en nog wat verder staan we aan de Col de Rousset, met een prachtig uitzicht over de Noordelijke bergen v.d Vaucluse. Ook zien we dat de afdaling tot Die meer op een spaghettislinger lijkt dan op een baan, zo hebben we ze graag
(12u30) In Die wordt ff een koffiepauze ingelast, alvorens we ons stilaan richting Mont Ventoux begeven, onderweg nemen we de D94, van Remuzat tot Nyons. Wie ooit in deze omgeving passeert kan ik alleen maar aanraden van deze weg te nemen, in een mooie kloof gelegen, met perfect asfalt, voorzien van een uitgebreide waaier aan overzichtelijke bochten, een waar bochtenfestijn.
(13u30) Na onderweg nog benzine gescoord te hebben dankzij een vriendelijke dame die haar "Carte bleu" ter beschikking stelde, komen we rond Malaucène, aan de voet v.d Ventoux, maar aan de mooie zijde.
Deze kant is breed, en volledig in propere en gladde asfalt afgewerkt, niet zoals de hobbelpiste in ruw asfalt langs de andere zijde.
Onderweg zet ik de camera aan, voor nog wat on-board beelden te schieten. Eens we uit de begroeiing komen, en aan het rotsgedeelte beginnen gaat 't tempo omlaag, Frank en Wim zijn duidelijk onder de indruk van dit desolate maanlandschap. Ook staat de wind hier zodanig te blazen dat een mooie, zuivere lijn rijden in de bochten onmogelijk wordt, reserve inbouwen is de boodschap.
Boven genieten we van 't uitzicht, men staat hier op 't hoogste punt in honderden km's in de omgeving, toch naar 't Oosten en Zuiden toe, maar dat voel ik dan ook aan de stevige wind, die houdt hier lelijk thuis.
De Ventoux doet z'n naam alle eer aan.
We besluiten om voor 't middagmaal af te zakken tot aan de Chalet Reynard, daar zitten we iets lager, en hopelijk meer uit de wind.
Daar aangekomen zitten we quasi middenin een locale MTBwedstrijd, en is de plaatselijke MINIclub eveneens aanwezig. Soit, een bonte bende
(16u00) We vertrekken van aan de Chalet Reynard, en ondanks de hobbelige en slechte staat staat van asfalt genieten we van de afdaling.
We rijden verder door de Provence, richting Forcalquier, en zo naar Riez, en Moustiers Ste-Marie.
ALhoewel ik al bijna 10 maal aan de Gorge du Verdon ben geweest heb ik nog nooit 't dorpje Moustiers Ste-Marie gezien.
(ong. 18u00) Ik moet eerlijk toegeven dat de roem van Moustiers niet overdreven is, een prachtig doprpje in een uitzonderlijke locatie, in de hoogte, uitkijkend op de omgeving tussen twee stijle bergwanden, mooi
We rijden ff een miniscule omweg, tot in 't dorp zelf, om een zicht naar beneden te hebben, prachtig gewoon.
Van hieruit nemen we de D952, langs de Verdon, maar de minst mooie kant, ttz. je moet de "Route des Crêtes" nemen om iets te zien, en daarvoor ontbreekt ons de tijd. Na enkele foto's aan de monding v.d Verdon in 't Lac de Ste-Croix gaan we verder.
(19u00) We beginnen aan 't laatste stuk van vandaag, nog een kleine 45km scheiden ons van de campingplaats, ik leg er voor de laatste keer vandaag de pees op, de weg is zo goed als verlaten, 't tempo liegt er niet om, ong. een half uur later zijn we in Castelanne
We beginnen onze tenten op te zetten, met enkele hilarische momenten tot gevolg
(21u15) Shulty en Rusor arriveren, de vijf Alplutsers zijn eindelijk compleet
In den donkere proberen we Shulty's tent op te zetten, met uiteindelijk een deftig resultaat tot gevolg.
(22u00) Snel nog naar 't restoke op de camping, tot 22u00 mochten we eten bestellen, we eten ons buikje goed vol, en de meesten gaan daarna een rustige nacht tegemoet, behalve ik. M'n luchtmatras blijkt lek, en dan ben ik de stop nog kwijt ook, moet dus op m'n dekentje slapen, een deken dat ik meegenomen had om op mij te leggen vermits 't hier 's nachts bitter koud kan worden, soit, ben moe genoeg nu, zal 't morgen wel voelen
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
YOO
Grtz, Philip!
Trek 't u niet aan jong, ik begin ook serieus te twijfelenHarald schreef: ............. "ik moet en ik zal ne GSadv. kopen"
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Die met zijne rode dax was ook serieus aan het test zitten... hadden we hem laten doen hij was er een hele nacht blijven opzittenKoppel!! schreef:YOO
Trek 't u niet aan jong, ik begin ook serieus te twijfelenHarald schreef: ............. "ik moet en ik zal ne GSadv. kopen"
Grtz, Philip!
BTW mooie verslagen koppel.... doe zo voort
GRTS Danny
YOO
Dag 3, maandag.
(09u00) Vandaag ga ik een bezoekje brengen aan m'n pa, die zit op vakantie in de Var, in Les Arcs-sur-Argens, zo'n 15km onder Draguignan.
Heb een route uitgestippeld, ietwat anders dan de klassieke weg via Comps en Draguignan, maar over Bargemon, Callas en Le muy. Onderweg moet ik door 't militair oefenterrein van Camp de Canjuers, en wordt hier op niet-subtiele manier duidelijk op gemaakt
(11u30) Eens in Les Arcs gekomen moet ik de GS onder 't afdak plaatsen, 't begint te regenen Nog niet veel meegemaakt hier, maar 't is al de ganse dag drukkend en zwoel, verwonderd me dus niet;
Gelukkig duren die Zuiderse regenbuien nooit echt lang, en kan de natuur dit meestal wel apprecieren.
(14u45) Na een stevig middagmaal, op z'n Vlaams, wacht ik tot een opklaring in de wolken, alvorens afscheid te nemen, en keer ik terug richting Castelanne. Onderweg, in Trance, net onder Draguignan, stap ik een Decatlon binnen, vanavond wil ik absoluut op een opgeblazen luchtmatras slapen.
(16u30) Na nog ff een ommetje tot aan de Balcons de la Mescla, aan de Gorge, spreek ik met de lutsers af op een terreske op de markt van Castelanne.
Zij hebben net de Gorge du Verdon uitvoerig bezocht en bekeken, en vonden 't allemaal prachtig, getuige hun foto's.
(17u00) 't Is nog vroeg, we besluiten om is ff een stukje off-road te proberen. Danny had thuis een onverharde bergweg in de Garmin opgeslagen, en die gaan we nu testen.
Onderweg begint 't ff te regenen, net zoals ik tussen Comps en Castelanne voorhad, 't blijft een rare gewaarwording, zeker als je deze regio altijd in de zomer frequenteerd.
Het Bergwegje begint met slecht en versleten asfalt, en gaat naderhand over in een steenpiste, leuk
Wim voelt zich echter niet lekker, en keert terug naar de camping.
Wij amuseren ons echter, wel moeten we vaststellen dat 't bergwegje afgesloten is, en een alternatief is een doodlopend stuk tot aan één of andere bergtop.
(18u30) We hebben 't gehad, en keren terug naar de camping, gelukkig maar, m'n benzinemeter springt net op reserve, en meld me dat ik nog maar voor een dikke 50km heb. Vorige keer viel ik stil op 20km "range", 50 min 20, en we zitten ong. 40km van de camping verwijderd, wordt krap
Ik pak de kop, en rij weliswaar vlot, maar op z'n zuinigst, nooit boven de 4000tpm, en rij in 4e zo'n 80 à 90km/u. 't Leuke is dat ik 't zowat overal probeer, ook in de bochten, fun gegarandeerd dus
Eens op de camping merk ik dat de range geslonken is met 12km, en dit op een afstand van zowat 35km, da's pas zuinig gereden
's Avonds vullen we ons buikje wederom, ik eet iets licht, ttz; een pizza "La Ferme", lekker met veel gesmolten plattekaas tussen, hmmm
Daarna kruip in redelijk vroeg in m'n tent, en lig eindelijk lekker comfortabel, op m'n nieuwe luchtmatras, ik ga goed slapen, als Frank ons tenminste niet wakker snurkt
Grtz, Philip!
Dag 3, maandag.
(09u00) Vandaag ga ik een bezoekje brengen aan m'n pa, die zit op vakantie in de Var, in Les Arcs-sur-Argens, zo'n 15km onder Draguignan.
Heb een route uitgestippeld, ietwat anders dan de klassieke weg via Comps en Draguignan, maar over Bargemon, Callas en Le muy. Onderweg moet ik door 't militair oefenterrein van Camp de Canjuers, en wordt hier op niet-subtiele manier duidelijk op gemaakt
(11u30) Eens in Les Arcs gekomen moet ik de GS onder 't afdak plaatsen, 't begint te regenen
Nog niet veel meegemaakt hier, maar 't is al de ganse dag drukkend en zwoel, verwonderd me dus niet;Gelukkig duren die Zuiderse regenbuien nooit echt lang, en kan de natuur dit meestal wel apprecieren.
(14u45) Na een stevig middagmaal, op z'n Vlaams, wacht ik tot een opklaring in de wolken, alvorens afscheid te nemen, en keer ik terug richting Castelanne. Onderweg, in Trance, net onder Draguignan, stap ik een Decatlon binnen, vanavond wil ik absoluut op een opgeblazen luchtmatras slapen.
(16u30) Na nog ff een ommetje tot aan de Balcons de la Mescla, aan de Gorge, spreek ik met de lutsers af op een terreske op de markt van Castelanne.
Zij hebben net de Gorge du Verdon uitvoerig bezocht en bekeken, en vonden 't allemaal prachtig, getuige hun foto's.
(17u00) 't Is nog vroeg, we besluiten om is ff een stukje off-road te proberen. Danny had thuis een onverharde bergweg in de Garmin opgeslagen, en die gaan we nu testen.
Onderweg begint 't ff te regenen, net zoals ik tussen Comps en Castelanne voorhad, 't blijft een rare gewaarwording, zeker als je deze regio altijd in de zomer frequenteerd.
Het Bergwegje begint met slecht en versleten asfalt, en gaat naderhand over in een steenpiste, leuk
Wim voelt zich echter niet lekker, en keert terug naar de camping.
Wij amuseren ons echter, wel moeten we vaststellen dat 't bergwegje afgesloten is, en een alternatief is een doodlopend stuk tot aan één of andere bergtop.
(18u30) We hebben 't gehad, en keren terug naar de camping, gelukkig maar, m'n benzinemeter springt net op reserve, en meld me dat ik nog maar voor een dikke 50km heb. Vorige keer viel ik stil op 20km "range", 50 min 20, en we zitten ong. 40km van de camping verwijderd, wordt krap
Ik pak de kop, en rij weliswaar vlot, maar op z'n zuinigst, nooit boven de 4000tpm, en rij in 4e zo'n 80 à 90km/u. 't Leuke is dat ik 't zowat overal probeer, ook in de bochten, fun gegarandeerd dus
Eens op de camping merk ik dat de range geslonken is met 12km, en dit op een afstand van zowat 35km, da's pas zuinig gereden
's Avonds vullen we ons buikje wederom, ik eet iets licht, ttz; een pizza "La Ferme", lekker met veel gesmolten plattekaas tussen, hmmm
Daarna kruip in redelijk vroeg in m'n tent, en lig eindelijk lekker comfortabel, op m'n nieuwe luchtmatras, ik ga goed slapen, als Frank ons tenminste niet wakker snurkt
Grtz, Philip!
Laatst gewijzigd door Koppel!! op 21 mei 2007, 11:14, 1 keer totaal gewijzigd.
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
-
Shulty
- Berichten: 1447
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 23:55
- Woonplaats: Gooreind / Wuustwezel
- Locatie: Gooreind / Wuustwezel
Stoer, hé.........spijtig dat den dealer morgen dicht isRUSOR schreef:Die met zijne rode dax was ook serieus aan het test zitten... hadden we hem laten doen hij was er een hele nacht blijven opzittenKoppel!! schreef:YOO
Trek 't u niet aan jong, ik begin ook serieus te twijfelenHarald schreef: ............. "ik moet en ik zal ne GSadv. kopen"
Grtz, Philip!
BTW mooie verslagen koppel.... doe zo voort
GRTS Danny
R1150GSA '04
R1200GSA '10
R1200GSA '10
-
Shulty
- Berichten: 1447
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 23:55
- Woonplaats: Gooreind / Wuustwezel
- Locatie: Gooreind / Wuustwezel
Zal ni zijn da'k er niet aan kan doen......Mc B schreef:en ik maar peizen dat gij in mei een week asfaltritten deed
Shulty: shikke foto's, maar da's natuurlijk omdat de omgeving shik is, daar kunde gij feitelijk niet aan doen.
R1150GSA '04
R1200GSA '10
R1200GSA '10
YOO
Dag 4, dinsdag.
(08u00) We worden stilaan wakker, en besluiten om vandaag onze "Alplutser" naam alle eer aan te doen, we gaan dus de Alpen in.
We maken ons klaar, ik stippel ondertussen een route uit, en besluit om La Bonette te proberen, ik zeg wel proberen, want m'n vriendin vertelde me aan de telefoon dat op de website de Bonette de avond ervoor nog als gesloten stond geseind.
Soit, we rijden tot waar we kunnen/mogen, en zien wel als we daar zijn.
(09u00) We rijden eerst tot aan de Total in 't dorp, en gaan dan naar de locale supermarkt, om eten voor de middagpicknick te kopen.
Ik kom als laatste aan en hoor dat Wim zich nog altijd niet echt lekker voelt, hij gaat vandaag niet mee, en houdt 't rustig.
(09u30) Een stokbrood, Boursin, een zestal Knacki's (van Herta ), een blik tonijn en twee flessen water rijker staan we klaar voor het eerste stuk van onze uitstap, tot aan Entrevaux rijden, en daar, bij een tas koffie genieten van 't uitzicht op dit hostorisch dorpje.
(10u30) Frank en ik blijven aan de moto's, Danny en Peter besluiten om 't oude gedeelte is een bezoekske te brengen.
(11u30) We rijden verder, op weg naar de Gorge de Cians, en zo naar Beuil.
Daar draaien we rechtsaf, naar de Col de la Couillole, met z'n 1678m niet zo hoog, maar wel een technisch smal baantje.
(12u00) Op de top zelf raken we aan de klap met twee Schotten, beiden met een GS, bezig aan een rondreis in de Alpen.
We zakken tot St-Sauveur-sur-Tinée, waar we links de vallei v.d Tinée oprijden, op weg naar de Bonette, met z'n 2802m de hoogst geasfalteerde en berijdbare bergpas in Europa.
(13u00) We passeren 't dorpje Isola, en bij een picknicktafel houden we halt, we beginnen stilaan honger te krijgen, en beter hier bij zachte temperaturen eten, dan op hogere, en meestal koudere plaatsen.
(14u30) We rijden verder, naar de Bonette, tegen beter weten in, want reeds in Isola staan de borden met vermelding "Fermé" bij de Col de la Bonette, tja, rijden tot waar we kunnen dus.
(15u00) We staan in het "Camp des Fourches", een verlaten militair kamp, nog een herrinnering aan de tijd dat Frankrijk en Italïe mekaar hier vanuit strategisch geplaatste forten en bunkers zaten te beloeren, en soms zelfs te bekampen.
Ik klaag er niet over, zeker niet als men weet dat de meeste van de gekende Franse Alpenpassen oude militaire wegen waren, die meestal nog maar 30 à 40 jaar voor 't publiek geopend zijn.
Waarvoor de genietroepen al niet goed zijn
500m verder is de barreel gesloten, we kunnen dus echt niet verder, de top is maar 4km verder, maar dat proberen we niet, barreel toe is barreel toe!
We vragen ons af wat we nu gaan doen, en ik heb plots een gewaagd idee.
Passerende in Isola zag ik dat de Col de la Lombarde wèl open was, 't jaar ervoor was deze heel lang afgesloten, nu dus niet.
Ik stel voor om langs deze Col Italïe binnen te rijden, de Valle Stura te volgen tot Borgo San Dalmazo, en via de Col de Tende terug naar Frankrijk te rijden. Ik zeg er in één adem ook bij dat dit een fameuze omweg is, en we zeker niet voor 8 à 9u 's avonds in Castelanne zullen geraken, maar m'n compagnons verzekeren me dat dit géén probleem is.
Zo gezegd, zo gedaan, we zakken de vallei v.d Tinée weer af tot Isola, en draaien daar de Col de la Lombarde op, eerst nog richting Isola 2000, een gekend skidorp, en vandaar via een smal baantje tot aan de top.
(16u00) Onderweg wordt er hier en daar gestopt, om van 't zicht te genieten, ook op de top zelf is 't echt prachtig, we genieten echt van de omgeving, en van 't feit dat we ongepland in Italïe verzeild zijn
De afdaling langs Italiaanse zijde is spectaculair, met prachtig egaal sfalt, daarom dus dat deze Col vorig jaar zo lang gesloten was.
(16u30) In de Valle stura stoppen we om naft te scoren, we zijn reeds 230km onderweg, 't wordt dus tijd, zeker met m'n onnauwkeurige benzinemeter
(17u30) We vertrekken naar Borgo, en volgen Danny, die ons met z'n garmin door smalle straatjes leidt, richting Franse grens, en de Col de Tende.
Onderweg naar de grens trekt de hemel toe, de bewolking zwelt aan, van wit tot donkergrijs, de bergtoppen in de omgeving liggen in de wolken, en uiteindelijk begint 't zelfs te regenen, niet veel, maar net genoeg om de baan volledig nat en dus glad te krijgen, damn, daar gaat de fun in de haarspelden
(18u30) We staan net voor de tunnel, op een dikke 1300m hoogte, de regen is gestopt, ik vraag m'n reisgezellen of ze zin hebben in iets speciaals.
De Col de Tende is één v.d oudste Cols in de Alpen, en heeft als eerste een tunnel verkregen tussen de Franse en Italiaanse zijde, deze is een dikke 3000m lang. De Alplutsers van verleden jaar zullen 't zich nog wel herrinneren.
De echte Col anderzijds, ligt niet op 1300m hoogte, maar op 1860m, en is langs Franse kant nog altijd gewoon een steenpiste, met héél véél haarspelden erbij, echt iets bijzonders.
M'n compagnons zijn geïntrigeerd door m'n vertelsels, en geven me carte blanche om zelf te beslissen of we de onverharde steenpiste nemen, ik zeg dat ik 't laat afhangen van 't weer, is 't droog gaan we omhoog, is 't nat gaan we omlaag, zo simpel is 't
(18u45) We rijden de tunnel door, en aan Franse kant is 't tot groot jolijt van ondergetekende droog, 100m asfalt verder draai ik zonder twijfelen de oude "bergpasweg" op, dit wordt ff iets anders dan de meeste bergpassen, m'n eerste off-roadervaring in de Alpen, op een echte Col
Na ong. 2km slecht asfalt is 't zover, de echte steenpiste biedt zich aan, met direct de eerste haarspelden erbij, we rijden door de wolken, zien soms maar 30m ver, maar de fun is er niet minder om, we amuseren ons gewoon te pletter, euh..., figuurlijk hé
(19u15) We staan boven op de Col de Tende, een bizarre gewaarwording. We voelen ons "echte GS'ers", quasi onoverwinnelijk, we hebben 't volbracht, en genieten met volle teugen van dit ongeplande stukje bergweg, kortom, euforie ten top
Ik rij een stukje verder, boven op de top is eigenlijk een kruispunt, naar 't zuidoosten begint de beruchte Ligurische Kamroute, aan de andere kant is er een andere steenpiste, die langs een andere vallei en een stuwmeer terug naar de vallei v.d Roya gaat.
't Uitzicht is hier fenomenaal, ondanks de bewolking, eigenlijk, meer dankzij de bewolking. Ik heb al verscheidene foto's gezien van hier, allen met perfect weer gemaakt, onze foto's zijn eerder uitzonderlijk.
Wie rijdt er nu een onverharde bergpas op, tijdens slecht en serieus bewolkt weer, om kwart na de zevenen, 's avonds Daarvoor moeten 't echt wel Alplutsers zijn
(20u00) We moeten nu echt wel verder, ik vraag aan Danny om een route uit te werken op de Garmin, richting Castelanne, en we vertrekken, de afdaling doen we langs de Italiaanse, geasfalteerde zijde, zodoende moeten we een kwartiertje later terug door dezelfde tunnel.
Nog voor 't dorpje Tende gaan de hemelsluizen helemaal open, 't begint echt wel héél stevig te regenen, de temperatuur zakt ook spectaculair, 't wordt plots bitter koud. Danny rijdt op kop, houdt er ondanks het natte asfalt een stevig tempo op na, en rijdt iets verder dan Tende een baantje rechts op, ik volg, en zo doen de anderen na mij.
Ik vraag me echt af waar deze weg heen gaat, ik ken de regio een beetje, en de eerste echte verbinding naar 't westen is de Col de Turini, en dat is zeker deze weg niet, die ken ik wel.
Boven op de Turini is er echter nog een weg, en denk dus dat deze baan hier waarschijnlijk een aansluiting op heeft, soit, Garmin leads the way.
(20u45) We zijn ondertussen een stuwmeer gepasseerd, en staan nu, op een hoogte van ong. 1750m bij een splitsing voor een serieus dillema.
Danny's GPS stuurt ons door een bos, nog hoger, maar die weg is met een barreel afgesloten, de andere baan leidt ons verder weg van onze richting, plots valt m'n €, dat is die weg die terug naar de top van de Col de Tende gaat Damn, we zijn al 45min deze vallei aan 't oprijden, en nu zitten we vast.
Op de rotsen en in 't gras naast ons ligt een laag sneeuw en bevroren hagel van ong. 2cm dik, de temperatuur flirt met 't vriespunt, dit is niet meer leuk, althans, zo zeggen m'n compagnons, Shulty zit al drie kwartier "z'n kas op de fretten" want op zijn GPS ziet hij al die tijd de afstand tot Castelanne oplopen, Danny vertrouwt nog altijd op de Garmin, en wil doorzetten, Frank houdt zich ter zijde, en ik, alhoewel ik ff de gemoederen moet afkoelen, amuseer me stieken rot, ik vind dit gewoon schitterend, wat een avontuur
(21u00) We besluiten om langs dezelfde weg terug naar de hoofdweg te keren, onderweg passeren we idd 't stuwmeer waarvan hierboven sprake, m'n lichtje had hier reeds moeten branden, maar ja, GPS wijst de weg hé
(21u30) In de vallei, in 't dorpje Saorge stoppen we aan een restaurant, om te overleggen, ons op te warmen, en ook om te eten, we krijgen serieuze honger.
Ook moeten Shulty en ik ons dagelijkse telefoontje naar 't thuisfront nog plegen, boven op dat afgesloten bergwegje was zelfs géén GSM ontvangst
Ik haal er de kaart bij, en zeg hoe we gaan rijden, de kleine, smalle baantjes laat ik terzijde, ondertussen is 't buiten weliswaar gestopt met regenen, maar is 't wel pikkedonker
(22u45) 't Is dus echt wel pikkedonker buiten, eens 't dorpje uit is er geen licht in de omgeving, ik prijs me gelukkig met de extra Wunderlichlampjes op m'n GS, m'n Xenon en 't grootlicht. Met deze combinatie is 't eigenlijk best te doen.
Iets verder, de eerste col, Col de Brouis. 879m hoog, da's niks, maar de vallei, ons startpunt dus, ligt maar op 200m, dus toch nog 6 à 700m klimmen, en dit zonder enige verlichting.
Na enkele km's is m'n zicht aangepast, en begin ik 't tempo op te voeren, ik begin me eigenlijk te amuseren, besef ook goed dat deze "stoten" niet door iedereen meegemaakt worden, en prijs me gelukkig, 'k heb weer iets om later te vertellen erbij
Dankzij het grootlicht voor de contouren in de verte, en m'n Xenon om de witte lijnen te volgen kan ik perfect de baan inschatten, ik amuseer me rot, dit is gewoon de max M'n maten achter me kunnen me volgen, achteraf blijkt met moeite, 'k was sterk bezig, al zeg ik 't zelf 
(23u00) Boven op 't eerste colletje zet ik de externe camera op, deze on-boardbeelden moeten echt wel de moeite zijn
Iets verder is er de Col de Pérus, en na Sospel liggen er nog de Col St-Jean en de bekendere, althans van de Monte Carlo Rally, Col de Braus, allen net geen of wel 1000m hoog, puur bochtenwerk, en onverlicht, pas na de Col de Nice komen we terug in de min of meer bewoonde, en verlichte wereld terecht.
(00u00) We staan in Nice, hebben gelukkig nog een open benzinestation gevonden, op de Promenade des Anglais. 't Is hier dus middernacht, de meiskes van plezier flanneren voorbij in minirokjes, 't is hier 20°C , wat een verschil voor ons met enkele uren geleden.
Shulty leidt ons door de juiste wegen, in Cagnes moeten we de D2805 richting Grasse nemen, en in diene wirwar van straten en wegen hier aan de kust is dat géén sinecure
Eens op de juiste weg neem ik terug de kop, alhoewel er hier meestal verlichting is, toch blijft 't opletten geblazen.
(01u00) Grasse by night.
Ff een stopke doen om onze benen te strekken, en om van 't zicht te genieten, zicht op de véle lichtjes in de verte, prachtig!
(01u45) Op de Col de la Valferrière, op de Route Napoleon, hou ik ff halt, om te wachten op de rest achter me. We beginnen stilaan moe te worden, ik betrap er me op om op automatsiche piloot te rijden, had niet door dat ik alleen een gat getrokken had.
M'n compagnongs rijden voorbij, en na "m'n patatten af te gieten" vervolg ik de route, tot ik enkele km verder m'n maten op de baan zie staan.
Blijkt dat er een jong hertje aangereden in 't midden v.d baan ligt, Shulty was er bijna tegenaan geknalt
We trekken 't dode beest tot op de berm, vinden 't zielig dat zoiets gebeurt, en rijden verder, ik weer op kop.
Enkele km's verder zie ik plots, in de linkerberm v.d baan twee flauwe lichtjes flitsen, ik ga direct in de ankers en zie ong. 30m voor me een hert de baan oversteken, die lichtjes waren z'n ogen. Damn, toch maar oppassen, en hopen dat 't geluk aan onze zijde is
(02u00) Col de Luens, op de N85 (Route Napoleon). Ik wordt echt moe, en ondertussen is 't echt bar koud geworden, later zou Frank me zeggen dat 't daar 0,5°C was. Ik laat 't tempo zakken, we zijn er bijna, nog 15km, ik voel dat ik fouten begin te maken.
(02u10) Ik sta op het pleintje te Castelanne, en wacht op m'n makkers, ong. 10km geleden zag ik hun drie lichten zo'n 500m achter me volgen, ze moeten er dus direct aankomen.
(02u12) Ik maak me zorgen, zo lang kan 't toch niet duren om 500m te overbruggen, ik keer me om en rij Castelanne terug uit. Net bij 't buitenkomen zie ik ze komen, Danny was blijkbaar verkeerd gereden, z'n € viel wanneer hij de borden "Einde Castelanne" passerde
Ik denk dat we allemaal moe zijn
(02u20) We rijden de camping op, zo stil mogelijk, maar da's nie zo makkelijk, soit, er is toch niemand komen klagen.
(02u30) We vieren dit avontuur op een gepaste wijze, en kraken een fles Wortegemse, mmm, lekker, en bij die bijna vrieskou staat hij zelfs nét op temperatuur
(03u00) Moe maar voldaan, dat is de juise omschrijving, moe maar voldaan kruipen we in ons tentje, ik besef dat dit een unieke ervring was, en prijs me gelukkig dat ik dit meegemaakt heb, met een schitterende compagnie.
Mannekes, nogmaals bedankt, 't was absoluut de moeite
Grtz, Philip!
Dag 4, dinsdag.
(08u00) We worden stilaan wakker, en besluiten om vandaag onze "Alplutser" naam alle eer aan te doen, we gaan dus de Alpen in.
We maken ons klaar, ik stippel ondertussen een route uit, en besluit om La Bonette te proberen, ik zeg wel proberen, want m'n vriendin vertelde me aan de telefoon dat op de website de Bonette de avond ervoor nog als gesloten stond geseind.
Soit, we rijden tot waar we kunnen/mogen, en zien wel als we daar zijn.
(09u00) We rijden eerst tot aan de Total in 't dorp, en gaan dan naar de locale supermarkt, om eten voor de middagpicknick te kopen.
Ik kom als laatste aan en hoor dat Wim zich nog altijd niet echt lekker voelt, hij gaat vandaag niet mee, en houdt 't rustig.
(09u30) Een stokbrood, Boursin, een zestal Knacki's (van Herta
), een blik tonijn en twee flessen water rijker staan we klaar voor het eerste stuk van onze uitstap, tot aan Entrevaux rijden, en daar, bij een tas koffie genieten van 't uitzicht op dit hostorisch dorpje.(10u30) Frank en ik blijven aan de moto's, Danny en Peter besluiten om 't oude gedeelte is een bezoekske te brengen.
(11u30) We rijden verder, op weg naar de Gorge de Cians, en zo naar Beuil.
Daar draaien we rechtsaf, naar de Col de la Couillole, met z'n 1678m niet zo hoog, maar wel een technisch smal baantje.
(12u00) Op de top zelf raken we aan de klap met twee Schotten, beiden met een GS, bezig aan een rondreis in de Alpen.
We zakken tot St-Sauveur-sur-Tinée, waar we links de vallei v.d Tinée oprijden, op weg naar de Bonette, met z'n 2802m de hoogst geasfalteerde en berijdbare bergpas in Europa.
(13u00) We passeren 't dorpje Isola, en bij een picknicktafel houden we halt, we beginnen stilaan honger te krijgen, en beter hier bij zachte temperaturen eten, dan op hogere, en meestal koudere plaatsen.
(14u30) We rijden verder, naar de Bonette, tegen beter weten in, want reeds in Isola staan de borden met vermelding "Fermé" bij de Col de la Bonette, tja, rijden tot waar we kunnen dus.
(15u00) We staan in het "Camp des Fourches", een verlaten militair kamp, nog een herrinnering aan de tijd dat Frankrijk en Italïe mekaar hier vanuit strategisch geplaatste forten en bunkers zaten te beloeren, en soms zelfs te bekampen.
Ik klaag er niet over, zeker niet als men weet dat de meeste van de gekende Franse Alpenpassen oude militaire wegen waren, die meestal nog maar 30 à 40 jaar voor 't publiek geopend zijn.
Waarvoor de genietroepen al niet goed zijn
500m verder is de barreel gesloten, we kunnen dus echt niet verder, de top is maar 4km verder, maar dat proberen we niet, barreel toe is barreel toe!
We vragen ons af wat we nu gaan doen, en ik heb plots een gewaagd idee.
Passerende in Isola zag ik dat de Col de la Lombarde wèl open was, 't jaar ervoor was deze heel lang afgesloten, nu dus niet.
Ik stel voor om langs deze Col Italïe binnen te rijden, de Valle Stura te volgen tot Borgo San Dalmazo, en via de Col de Tende terug naar Frankrijk te rijden. Ik zeg er in één adem ook bij dat dit een fameuze omweg is, en we zeker niet voor 8 à 9u 's avonds in Castelanne zullen geraken, maar m'n compagnons verzekeren me dat dit géén probleem is.
Zo gezegd, zo gedaan, we zakken de vallei v.d Tinée weer af tot Isola, en draaien daar de Col de la Lombarde op, eerst nog richting Isola 2000, een gekend skidorp, en vandaar via een smal baantje tot aan de top.
(16u00) Onderweg wordt er hier en daar gestopt, om van 't zicht te genieten, ook op de top zelf is 't echt prachtig, we genieten echt van de omgeving, en van 't feit dat we ongepland in Italïe verzeild zijn
De afdaling langs Italiaanse zijde is spectaculair, met prachtig egaal sfalt, daarom dus dat deze Col vorig jaar zo lang gesloten was.
(16u30) In de Valle stura stoppen we om naft te scoren, we zijn reeds 230km onderweg, 't wordt dus tijd, zeker met m'n onnauwkeurige benzinemeter
(17u30) We vertrekken naar Borgo, en volgen Danny, die ons met z'n garmin door smalle straatjes leidt, richting Franse grens, en de Col de Tende.
Onderweg naar de grens trekt de hemel toe, de bewolking zwelt aan, van wit tot donkergrijs, de bergtoppen in de omgeving liggen in de wolken, en uiteindelijk begint 't zelfs te regenen, niet veel, maar net genoeg om de baan volledig nat en dus glad te krijgen, damn, daar gaat de fun in de haarspelden
(18u30) We staan net voor de tunnel, op een dikke 1300m hoogte, de regen is gestopt, ik vraag m'n reisgezellen of ze zin hebben in iets speciaals.
De Col de Tende is één v.d oudste Cols in de Alpen, en heeft als eerste een tunnel verkregen tussen de Franse en Italiaanse zijde, deze is een dikke 3000m lang. De Alplutsers van verleden jaar zullen 't zich nog wel herrinneren.
De echte Col anderzijds, ligt niet op 1300m hoogte, maar op 1860m, en is langs Franse kant nog altijd gewoon een steenpiste, met héél véél haarspelden erbij, echt iets bijzonders.
M'n compagnons zijn geïntrigeerd door m'n vertelsels, en geven me carte blanche om zelf te beslissen of we de onverharde steenpiste nemen, ik zeg dat ik 't laat afhangen van 't weer, is 't droog gaan we omhoog, is 't nat gaan we omlaag, zo simpel is 't
(18u45) We rijden de tunnel door, en aan Franse kant is 't tot groot jolijt van ondergetekende droog, 100m asfalt verder draai ik zonder twijfelen de oude "bergpasweg" op, dit wordt ff iets anders dan de meeste bergpassen, m'n eerste off-roadervaring in de Alpen, op een echte Col
Na ong. 2km slecht asfalt is 't zover, de echte steenpiste biedt zich aan, met direct de eerste haarspelden erbij, we rijden door de wolken, zien soms maar 30m ver, maar de fun is er niet minder om, we amuseren ons gewoon te pletter, euh..., figuurlijk hé
(19u15) We staan boven op de Col de Tende, een bizarre gewaarwording. We voelen ons "echte GS'ers", quasi onoverwinnelijk, we hebben 't volbracht, en genieten met volle teugen van dit ongeplande stukje bergweg, kortom, euforie ten top
Ik rij een stukje verder, boven op de top is eigenlijk een kruispunt, naar 't zuidoosten begint de beruchte Ligurische Kamroute, aan de andere kant is er een andere steenpiste, die langs een andere vallei en een stuwmeer terug naar de vallei v.d Roya gaat.
't Uitzicht is hier fenomenaal, ondanks de bewolking, eigenlijk, meer dankzij de bewolking. Ik heb al verscheidene foto's gezien van hier, allen met perfect weer gemaakt, onze foto's zijn eerder uitzonderlijk.
Wie rijdt er nu een onverharde bergpas op, tijdens slecht en serieus bewolkt weer, om kwart na de zevenen, 's avonds
Daarvoor moeten 't echt wel Alplutsers zijn (20u00) We moeten nu echt wel verder, ik vraag aan Danny om een route uit te werken op de Garmin, richting Castelanne, en we vertrekken, de afdaling doen we langs de Italiaanse, geasfalteerde zijde, zodoende moeten we een kwartiertje later terug door dezelfde tunnel.
Nog voor 't dorpje Tende gaan de hemelsluizen helemaal open, 't begint echt wel héél stevig te regenen, de temperatuur zakt ook spectaculair, 't wordt plots bitter koud. Danny rijdt op kop, houdt er ondanks het natte asfalt een stevig tempo op na, en rijdt iets verder dan Tende een baantje rechts op, ik volg, en zo doen de anderen na mij.
Ik vraag me echt af waar deze weg heen gaat, ik ken de regio een beetje, en de eerste echte verbinding naar 't westen is de Col de Turini, en dat is zeker deze weg niet, die ken ik wel.
Boven op de Turini is er echter nog een weg, en denk dus dat deze baan hier waarschijnlijk een aansluiting op heeft, soit, Garmin leads the way.
(20u45) We zijn ondertussen een stuwmeer gepasseerd, en staan nu, op een hoogte van ong. 1750m bij een splitsing voor een serieus dillema.
Danny's GPS stuurt ons door een bos, nog hoger, maar die weg is met een barreel afgesloten, de andere baan leidt ons verder weg van onze richting, plots valt m'n €, dat is die weg die terug naar de top van de Col de Tende gaat
Damn, we zijn al 45min deze vallei aan 't oprijden, en nu zitten we vast. Op de rotsen en in 't gras naast ons ligt een laag sneeuw en bevroren hagel van ong. 2cm dik, de temperatuur flirt met 't vriespunt, dit is niet meer leuk, althans, zo zeggen m'n compagnons, Shulty zit al drie kwartier "z'n kas op de fretten" want op zijn GPS ziet hij al die tijd de afstand tot Castelanne oplopen, Danny vertrouwt nog altijd op de Garmin, en wil doorzetten, Frank houdt zich ter zijde, en ik, alhoewel ik ff de gemoederen moet afkoelen, amuseer me stieken rot, ik vind dit gewoon schitterend, wat een avontuur
(21u00) We besluiten om langs dezelfde weg terug naar de hoofdweg te keren, onderweg passeren we idd 't stuwmeer waarvan hierboven sprake, m'n lichtje had hier reeds moeten branden, maar ja, GPS wijst de weg hé
(21u30) In de vallei, in 't dorpje Saorge stoppen we aan een restaurant, om te overleggen, ons op te warmen, en ook om te eten, we krijgen serieuze honger.
Ook moeten Shulty en ik ons dagelijkse telefoontje naar 't thuisfront nog plegen, boven op dat afgesloten bergwegje was zelfs géén GSM ontvangst
Ik haal er de kaart bij, en zeg hoe we gaan rijden, de kleine, smalle baantjes laat ik terzijde, ondertussen is 't buiten weliswaar gestopt met regenen, maar is 't wel pikkedonker
(22u45) 't Is dus echt wel pikkedonker buiten, eens 't dorpje uit is er geen licht in de omgeving, ik prijs me gelukkig met de extra Wunderlichlampjes op m'n GS, m'n Xenon en 't grootlicht. Met deze combinatie is 't eigenlijk best te doen.
Iets verder, de eerste col, Col de Brouis. 879m hoog, da's niks, maar de vallei, ons startpunt dus, ligt maar op 200m, dus toch nog 6 à 700m klimmen, en dit zonder enige verlichting.
Na enkele km's is m'n zicht aangepast, en begin ik 't tempo op te voeren, ik begin me eigenlijk te amuseren, besef ook goed dat deze "stoten" niet door iedereen meegemaakt worden, en prijs me gelukkig, 'k heb weer iets om later te vertellen erbij
Dankzij het grootlicht voor de contouren in de verte, en m'n Xenon om de witte lijnen te volgen kan ik perfect de baan inschatten, ik amuseer me rot, dit is gewoon de max
M'n maten achter me kunnen me volgen, achteraf blijkt met moeite, 'k was sterk bezig, al zeg ik 't zelf (23u00) Boven op 't eerste colletje zet ik de externe camera op, deze on-boardbeelden moeten echt wel de moeite zijn
Iets verder is er de Col de Pérus, en na Sospel liggen er nog de Col St-Jean en de bekendere, althans van de Monte Carlo Rally, Col de Braus, allen net geen of wel 1000m hoog, puur bochtenwerk, en onverlicht, pas na de Col de Nice komen we terug in de min of meer bewoonde, en verlichte wereld terecht.
(00u00) We staan in Nice, hebben gelukkig nog een open benzinestation gevonden, op de Promenade des Anglais. 't Is hier dus middernacht, de meiskes van plezier flanneren voorbij in minirokjes, 't is hier 20°C
, wat een verschil voor ons met enkele uren geleden.Shulty leidt ons door de juiste wegen, in Cagnes moeten we de D2805 richting Grasse nemen, en in diene wirwar van straten en wegen hier aan de kust is dat géén sinecure
Eens op de juiste weg neem ik terug de kop, alhoewel er hier meestal verlichting is, toch blijft 't opletten geblazen.
(01u00) Grasse by night.
Ff een stopke doen om onze benen te strekken, en om van 't zicht te genieten, zicht op de véle lichtjes in de verte, prachtig!
(01u45) Op de Col de la Valferrière, op de Route Napoleon, hou ik ff halt, om te wachten op de rest achter me. We beginnen stilaan moe te worden, ik betrap er me op om op automatsiche piloot te rijden, had niet door dat ik alleen een gat getrokken had.
M'n compagnongs rijden voorbij, en na "m'n patatten af te gieten" vervolg ik de route, tot ik enkele km verder m'n maten op de baan zie staan.
Blijkt dat er een jong hertje aangereden in 't midden v.d baan ligt, Shulty was er bijna tegenaan geknalt
We trekken 't dode beest tot op de berm, vinden 't zielig dat zoiets gebeurt, en rijden verder, ik weer op kop.
Enkele km's verder zie ik plots, in de linkerberm v.d baan twee flauwe lichtjes flitsen, ik ga direct in de ankers en zie ong. 30m voor me een hert de baan oversteken, die lichtjes waren z'n ogen. Damn, toch maar oppassen, en hopen dat 't geluk aan onze zijde is
(02u00) Col de Luens, op de N85 (Route Napoleon). Ik wordt echt moe, en ondertussen is 't echt bar koud geworden, later zou Frank me zeggen dat 't daar 0,5°C was. Ik laat 't tempo zakken, we zijn er bijna, nog 15km, ik voel dat ik fouten begin te maken.
(02u10) Ik sta op het pleintje te Castelanne, en wacht op m'n makkers, ong. 10km geleden zag ik hun drie lichten zo'n 500m achter me volgen, ze moeten er dus direct aankomen.
(02u12) Ik maak me zorgen, zo lang kan 't toch niet duren om 500m te overbruggen, ik keer me om en rij Castelanne terug uit. Net bij 't buitenkomen zie ik ze komen, Danny was blijkbaar verkeerd gereden, z'n € viel wanneer hij de borden "Einde Castelanne" passerde
Ik denk dat we allemaal moe zijn
(02u20) We rijden de camping op, zo stil mogelijk, maar da's nie zo makkelijk, soit, er is toch niemand komen klagen.
(02u30) We vieren dit avontuur op een gepaste wijze, en kraken een fles Wortegemse, mmm, lekker, en bij die bijna vrieskou staat hij zelfs nét op temperatuur
(03u00) Moe maar voldaan, dat is de juise omschrijving, moe maar voldaan kruipen we in ons tentje, ik besef dat dit een unieke ervring was, en prijs me gelukkig dat ik dit meegemaakt heb, met een schitterende compagnie.
Mannekes, nogmaals bedankt, 't was absoluut de moeite
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Hoi,
Dit was absoluut een dag om aan mijn nageslacht te vertellen.
Ik heb daar op alle vlakken mijn persoonlijke hoogte punten en diepte punten bereik....
Mijn eerst Alpen offroad ervaring was er achteraf gezien ééntje om U tegen te zeggen. Tende blijft door mijn hoofd spoken
Let op de 200M aanduiding en de garmin gebruikers zullen snappen dat dit wel echt korte haarspelden zijn. Bedenk dan dat in sommige bochten de stenen zo dik lagen dat je hellemaal op het randje moest rijden met naast je een diepte om U tegen te zeggen dan begrijp je dat alle GS zintuigen bij iedereen op scherp stonden.
De mist en de koude die we NIET voelde was ook een bizare gewaarwording
En dan dat gevoel om boven te komen. Iedereen had iedereen wel wat geholpen om het juiste spoor te zoeken zodat we zonder brokken boven kwamen. Dit was volledig maft....
Maar na deze inspanning kreeg ik slag van de hammer. Je moet ook even in gedachte houden dat het al zeven uur 's avonds was na een hele dag cols rijden. Toen werd er mij gevraagd om de korste weg naar het hotel in te toetsen in de Garmin. Met mijne suffe kop doe ik dat, maar vergeet de onverharde wegen af te zetten. In mijn overtuiging dat ik juist ben sleep ik heel de groep mee naar het einde van de wereld waar de weg echt wel stopt.... zeker bij nacht tegen het vriespunt met sneeuw in de berm en ijsregen op ons dak. Mijn dieptepunt van de reis. Maar door de goed companie en goed avondmaal is alles vergeten en vergeven kunnen we weer de nacht in en kan ik ook genieten.
Van een godvergeten plaats op een berg waar je je nietig klein voelt met een temperatuur van tegen het vriespunt, een paar uur later over de boulvart van Nice rijden om twaalf uur 's nachts met een temperatuur van een graad of achtien is wel een soort cultuurshock. Van in de wijde natuur naar de casino's,jachthavens vliegvelden.... en dit tijdens de nachtspits een zeer raar gevoel.
En dat niet alles 's nacht is, was het overdag is bleek toen ik Castelanne binnen reed langs een kant dat ik nog niet had gedaan en door het donker misleid een wegje naar de camping in draaide Ze hadden de camping toch wel verlegd naar de andere kant van Castelanne zekers
Het was een megadag die enkel tot stand is kunnen komen door deze toffe bende want anders had ik daaar nu nog ergens in een bos gestaan...
Eerst wat cols dan offroad en dan nog een tocht door het donker tititididiridi....
Bedankt gasten
GRTS Danny
Dit was absoluut een dag om aan mijn nageslacht te vertellen.
Ik heb daar op alle vlakken mijn persoonlijke hoogte punten en diepte punten bereik....
Mijn eerst Alpen offroad ervaring was er achteraf gezien ééntje om U tegen te zeggen. Tende blijft door mijn hoofd spoken
Let op de 200M aanduiding en de garmin gebruikers zullen snappen dat dit wel echt korte haarspelden zijn. Bedenk dan dat in sommige bochten de stenen zo dik lagen dat je hellemaal op het randje moest rijden met naast je een diepte om U tegen te zeggen dan begrijp je dat alle GS zintuigen bij iedereen op scherp stonden.
De mist en de koude die we NIET voelde was ook een bizare gewaarwording
En dan dat gevoel om boven te komen. Iedereen had iedereen wel wat geholpen om het juiste spoor te zoeken zodat we zonder brokken boven kwamen. Dit was volledig maft....
Maar na deze inspanning kreeg ik slag van de hammer. Je moet ook even in gedachte houden dat het al zeven uur 's avonds was na een hele dag cols rijden. Toen werd er mij gevraagd om de korste weg naar het hotel in te toetsen in de Garmin. Met mijne suffe kop doe ik dat, maar vergeet de onverharde wegen af te zetten. In mijn overtuiging dat ik juist ben sleep ik heel de groep mee naar het einde van de wereld waar de weg echt wel stopt.... zeker bij nacht tegen het vriespunt met sneeuw in de berm en ijsregen op ons dak. Mijn dieptepunt van de reis. Maar door de goed companie en goed avondmaal is alles vergeten en vergeven kunnen we weer de nacht in en kan ik ook genieten.
Van een godvergeten plaats op een berg waar je je nietig klein voelt met een temperatuur van tegen het vriespunt, een paar uur later over de boulvart van Nice rijden om twaalf uur 's nachts met een temperatuur van een graad of achtien is wel een soort cultuurshock. Van in de wijde natuur naar de casino's,jachthavens vliegvelden.... en dit tijdens de nachtspits een zeer raar gevoel.
En dat niet alles 's nacht is, was het overdag is bleek toen ik Castelanne binnen reed langs een kant dat ik nog niet had gedaan en door het donker misleid een wegje naar de camping in draaide
Ze hadden de camping toch wel verlegd naar de andere kant van Castelanne zekers Het was een megadag die enkel tot stand is kunnen komen door deze toffe bende want anders had ik daaar nu nog ergens in een bos gestaan...
Eerst wat cols dan offroad en dan nog een tocht door het donker tititididiridi....
Bedankt gasten
GRTS Danny
Laatst gewijzigd door RUSOR op 22 mei 2007, 22:40, 1 keer totaal gewijzigd.
Knap verhaal inderdaad ! En 'k heb hier ook al wat ideeën opgedaan voor een volgende Alpentrip.
Maar iets anders nu : enkelen van jullie Alpenlutsers hebben een tijdje voor afreis nieuwe Bridgestone Battlewings gestoken (BW501 en BW502).
Hoe vielen gedurende de trip die rubbers mee ? Zowel op droog als nat wegdek als op onverhard ?
Antwoorden mag ook in de rubriek "Banden" als de moderator dat liever heeft.
mvg
Hans
Maar iets anders nu : enkelen van jullie Alpenlutsers hebben een tijdje voor afreis nieuwe Bridgestone Battlewings gestoken (BW501 en BW502).
Hoe vielen gedurende de trip die rubbers mee ? Zowel op droog als nat wegdek als op onverhard ?
Antwoorden mag ook in de rubriek "Banden" als de moderator dat liever heeft.
mvg
Hans
-
Shulty
- Berichten: 1447
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 23:55
- Woonplaats: Gooreind / Wuustwezel
- Locatie: Gooreind / Wuustwezel
Hans, ik heb ff hier gereageerd!Hans schreef:Knap verhaal inderdaad ! En 'k heb hier ook al wat ideeën opgedaan voor een volgende Alpentrip.
Maar iets anders nu : enkelen van jullie Alpenlutsers hebben een tijdje voor afreis nieuwe Bridgestone Battlewings gestoken (BW501 en BW502).
Hoe vielen gedurende de trip die rubbers mee ? Zowel op droog als nat wegdek als op onverhard ?
Antwoorden mag ook in de rubriek "Banden" als de moderator dat liever heeft.
mvg
Hans
http://forum.bmw-mc-vl.be/phpBB/viewtop ... 448#160448
R1150GSA '04
R1200GSA '10
R1200GSA '10
