The Coconuts, Editie 2007!!
Moderator: GVN
Forumregels
Indien u uw reisverslag na verloop van tijd gearchiveerd wil zien in het "Reisverslagen Forum", stuur een PB naar een moderator.!
Indien u uw reisverslag na verloop van tijd gearchiveerd wil zien in het "Reisverslagen Forum", stuur een PB naar een moderator.!
Nog meer uitersten...
Laatst gewijzigd door Wingman X op 06 mar 2017, 21:12, 1 keer totaal gewijzigd.
Ninja's Machen Keine Witze ! The COCONUTS 2007!
Xavier kan blijkbaar niet wachten ...
Onze zoektocht naar Toscane werd een queeste naar de zon!
Dag 1 - donderdag 31 mei 2007 Xavier is niet mee!
04.30 Hr de wekker loopt af, maar eigenlijk overbodig, ben al een half uur aan het poppelen om op te staan. De moto was reeds de dag voordien gezadeld. Enkel nog de thermos met koffie vullen, mijn allerliefste schat vaarwel zeggen en onze kat(er) een aai over zijn hoofd geven. Let's hit the road!
04.45 Hr afspraak met Germano aan zijn verblijfplaats. Nog één iemand die ongelooflijk verlangt om te vertrekken.
07.0 Hr afspraak met De Woordvoerder en Wingman in Wanlin. De Woordvoerder kwamen we alvast langs de E411 tegen maar in Wanlin geen Wingman te zien. Had blijkbaar Mapsoep problemen. Maar wie laadt al zijn kaarten en route nu de dag voordien in zijn GPS!
Hij belde mij tijdens ons ontbijt dat hij alleen de weg richting Garmisch zou aanvatten.
Na een klein maar fijn ontbijt te hebben genuttigd wordt er richting Garmisch gezet.
Met enkele tussenstops komen we na een ritje van rond de 990 km aan in Garmisch. De snelwegen werden gemakkelijk en vlotjes verteerd. Op de snelwegen in Duitsland is het toch aangenamer rijden dan in Frankrijk.
Voor wie twijfelde, we waren op de goede weg!
Eens aangekomen in Garmisch werd de aperitief alvast leeggedronken zonder de Wingman.
En voor wie twijfelde hoe zijn moto of wagen moest worden geparkeerd!
Het uitzicht op de bergen was alvast uitdagend voor de volgende dag, de dag dat we richting Toscane ! zouden rijden door Oostenrijk.
Na een stevige maaltijd in een lokaal restaurant met typische Duitse kost werd kennis gemaakt met een Russische en een lokale trien. Blijkbaar was ze niet opgezet met de begroeting van onze Wingman!
De Russische trien bleek echter voor andere doeleinden bestemd ...
Ons brommertjes verbleven lekker in de garage van het Alpenkranz pension.
De kaart werd er alvast bij gehaald om de rit van morgen voor te bereiden.
Nadat de Wingman ons na zijn solorit had vervoegd, kon hij de drang naar de alcohol niet laten.
Alvast meer foto's te vinden op DEZE LINK!
Xavier kan blijkbaar niet wachten ...
Onze zoektocht naar Toscane werd een queeste naar de zon!
Dag 1 - donderdag 31 mei 2007 Xavier is niet mee!
04.30 Hr de wekker loopt af, maar eigenlijk overbodig, ben al een half uur aan het poppelen om op te staan. De moto was reeds de dag voordien gezadeld. Enkel nog de thermos met koffie vullen, mijn allerliefste schat vaarwel zeggen en onze kat(er) een aai over zijn hoofd geven. Let's hit the road!
04.45 Hr afspraak met Germano aan zijn verblijfplaats. Nog één iemand die ongelooflijk verlangt om te vertrekken.
07.0 Hr afspraak met De Woordvoerder en Wingman in Wanlin. De Woordvoerder kwamen we alvast langs de E411 tegen maar in Wanlin geen Wingman te zien. Had blijkbaar Mapsoep problemen. Maar wie laadt al zijn kaarten en route nu de dag voordien in zijn GPS!
Hij belde mij tijdens ons ontbijt dat hij alleen de weg richting Garmisch zou aanvatten. Na een klein maar fijn ontbijt te hebben genuttigd wordt er richting Garmisch gezet.
Met enkele tussenstops komen we na een ritje van rond de 990 km aan in Garmisch. De snelwegen werden gemakkelijk en vlotjes verteerd. Op de snelwegen in Duitsland is het toch aangenamer rijden dan in Frankrijk.
Voor wie twijfelde, we waren op de goede weg!
Eens aangekomen in Garmisch werd de aperitief alvast leeggedronken zonder de Wingman.
En voor wie twijfelde hoe zijn moto of wagen moest worden geparkeerd!
Het uitzicht op de bergen was alvast uitdagend voor de volgende dag, de dag dat we richting Toscane ! zouden rijden door Oostenrijk.
Na een stevige maaltijd in een lokaal restaurant met typische Duitse kost werd kennis gemaakt met een Russische en een lokale trien. Blijkbaar was ze niet opgezet met de begroeting van onze Wingman!
De Russische trien bleek echter voor andere doeleinden bestemd ...
Ons brommertjes verbleven lekker in de garage van het Alpenkranz pension.
De kaart werd er alvast bij gehaald om de rit van morgen voor te bereiden.
Nadat de Wingman ons na zijn solorit had vervoegd, kon hij de drang naar de alcohol niet laten.
Alvast meer foto's te vinden op DEZE LINK!
Laatst gewijzigd door Stoffel op 11 jun 2007, 14:12, 1 keer totaal gewijzigd.
-
Iron Gonzo
- Berichten: 9612
- Lid geworden op: 28 sep 2004, 21:36
is er nog garantie op die helm mutsjes 
hier is het wreed tof vertoeven voor motorrijders
TRIUMPH TROPHY SE
iedere 2de vrijdag samenkomst motorrijders in Eetcafe 't kleitenaerke te 9990 Maldegem-kleit
TRIUMPH TROPHY SE
iedere 2de vrijdag samenkomst motorrijders in Eetcafe 't kleitenaerke te 9990 Maldegem-kleit
YOO
Aha, ondertussen de titel al aangepast ook zie ik
Heb is naar de foto's gezien, zijde gijle eigenlijk wel in Toscane geweest, want ik zien veel bergfoto's, maar nog meer bootfoto's
Soit, nu ben ik zeker benieuwd naar 't reisverslag, want ik kan niemeer volgen zulle
Grtz, Philip!
Aha, ondertussen de titel al aangepast ook zie ik
Heb is naar de foto's gezien, zijde gijle eigenlijk wel in Toscane geweest, want ik zien veel bergfoto's, maar nog meer bootfoto's
Soit, nu ben ik zeker benieuwd naar 't reisverslag, want ik kan niemeer volgen zulle
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
-
pvde
- Berichten: 2652
- Lid geworden op: 04 nov 2004, 18:11
- Woonplaats: Essen -Wildert
- Locatie: Antwerpen
- Contacteer:
Yep,
Welkom Back Guys,
Wat zie ik op die foto, plastic overtrekken voor over de zijkoffers
Nog NOOIT eerder gezien
Maar uit jullie verslag begrijp ik dat Germaine ze beter in zijn bezit had gehad
PS: waar vindt je zoiets
Houdoe
Welkom Back Guys,
Wat zie ik op die foto, plastic overtrekken voor over de zijkoffers
Nog NOOIT eerder gezien
Maar uit jullie verslag begrijp ik dat Germaine ze beter in zijn bezit had gehad
PS: waar vindt je zoiets
Houdoe
ex- moto’s: Kawasaki GPZ600R - BMW F650GS - BMW R1150RT - BMW G650X Challenge - BMW R1200RT - BMW G450X - Vespa 300 GTS - Honda CRF250L
BMW F800GS-
Shulty
- Berichten: 1447
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 23:55
- Woonplaats: Gooreind / Wuustwezel
- Locatie: Gooreind / Wuustwezel
Het zullen waarschijnlijk tassen zijn.Pvde schreef:Yep,
Welkom Back Guys,
Wat zie ik op die foto, plastic overtrekken voor over de zijkoffers
Nog NOOIT eerder gezien
Maar uit jullie verslag begrijp ik dat Germaine ze beter in zijn bezit had gehad
PS: waar vindt je zoiets
Houdoe
R1150GSA '04
R1200GSA '10
R1200GSA '10
Dag 2 - vrijdag 01 juni 07 - Xavier is mee!
Het lokale Duitse ontbijt nog in ons keelgat besluiten we nog steeds richting Toscane te gaan rijden. Wij willen namelijk vandaag de Timmelsjoch en de Stelvio overwinnen om zo onze neus richting Gardameer te zetten.
Xavier vraagt alvast de volledige absolutie aan de Heilige Vader, hij misschien beter in zijn broek gedaan want die dag zou het nagenoeg gans de dag regenen!
Zogezegd zo gedaan, eenmaal de aanloop van de Timelsjoch in zicht bleken de weergoden ons niet gunstig gezind.
De péage van de klim viel nog mee, maar eenmaal enkele bochten verder werd het koffiedik kijken. Dichte mist en hevige regen. Eenmaal boven stelden we vast dat we niet verder dan 50 meter zagen en bij een t° van 1,5
Die t° hield ons niet langer boven op de berg en de afdaling werd ingezet in de, wat denk je, regen.
Gezien onze krachten op waren door opperste concentratie werden wij gelukkig beloond op weg naar de Stelvio. Een overheerlijke en buitenzinnige "Hirtsenpasta" werd volledig verorberd. Zo'n heerlijke pasta in een godvergeten boeregat hadden we in geen eeuwen verwacht.
Vlug een KTM terug op zijn 2 wielen zetten en weg waren we, richting Stelvio. Allez dat was toch voorzien. Maar al gauw kwam na een uurtje rijden in de gietende regen het besef dat de Stelvio voor een andere reis zou zijn ...
Een shortcut naar Bolzano werd ingezet gezien de weersvoorspellingen. Daar begon onze queeste een duidelijke vom te krijgen.
Maar ons doel voor die dag was het Gardameer en we zouden er geraken - willen of niet. Hoever, dat was afhankelijk van het weer en de snelheid van vorderen langs de golvende en uitdagende wegen.
Jieha, we hadden het Gardameer in zicht, helemaal bovenaan weliswaar.
We besloten om tot helemaal beneden te rijden gezien onze trip richting Siena van de volgende dag. Ik had enkele dag voor we vertrokken via internet een leuke camping gevonden in Lago Garda. Gezien de regen opperden we om een soort van caravan of slaapplaats voor ons 4 te vragen. We kregen echter een volledige haciënda ter beschikking gesteld voor € 32.
Wij in de wolken. Enige nadeel, de brommers moesten op een voorziene met veel verbeelding ingerichte motoparking verblijven. Shit wat met al onze bagage! Geen nood Marco met zijn karretje werd ter hulp geroepen. Diene verstrooide gast, werkte er sedert 4 dagen, moest 2 keer over en weer rijden om alles over te brengen tot de haciënda.
Na een grondige inspectie van de haciënda bleek er van de 16 kamers slechts één voor ons bestemd te zijn.
Met 4 in één bed, mag gezegd, een redelijk breed bed. Doch met snurkers in de rangen werd het een nachtje van zeer korte schoonheidsslaapjes.
Maar de innerlijke mens moest en zou gespijsd worden, Chef Pete stoomde van alles klaar uit zijn "horecakoffer".
Raviolli met rijst en als voorgerecht een specialiteit van Germain. Maar "hell", zijn koffer was luchtledig getrokken. Onze gedachten gingen dadelijk naar Frank K
De koppen werden bij elkaar gestoken en de koffer werd opgewarmd, opgewarmde lucht doet nu eenmaal uitzetten en na een 15-tal minuten was het euvel opgelost. Misschien in de optielijst van de GS Adv een verwarmingselement voorzien in de koffer
Maar drank was wat anders, Xavier en ik zouden drank vinden. Na een lokale rondvraag werd ons de plaatselijke pizzeria aangeprezen. Maar no wine zonder eerst het plaatselijke bier te hebben geproefd.
Eens de afwas gedaan werd het tijd om ons bedje op te zoeken en de nacht rustvol en volledig relaxed in te zetten. Maar helaas zonder het alarm van het gebouw gerekend, om 03.00 was het alle hens aan dek. Gelukkig wist Pete waar de resetknop zat, de concerten van volleerde vroetvarkens kon zonder problemen terug worden verder gezet.
Het lokale Duitse ontbijt nog in ons keelgat besluiten we nog steeds richting Toscane te gaan rijden. Wij willen namelijk vandaag de Timmelsjoch en de Stelvio overwinnen om zo onze neus richting Gardameer te zetten.
Xavier vraagt alvast de volledige absolutie aan de Heilige Vader, hij misschien beter in zijn broek gedaan want die dag zou het nagenoeg gans de dag regenen!
Zogezegd zo gedaan, eenmaal de aanloop van de Timelsjoch in zicht bleken de weergoden ons niet gunstig gezind.
De péage van de klim viel nog mee, maar eenmaal enkele bochten verder werd het koffiedik kijken. Dichte mist en hevige regen. Eenmaal boven stelden we vast dat we niet verder dan 50 meter zagen en bij een t° van 1,5
Die t° hield ons niet langer boven op de berg en de afdaling werd ingezet in de, wat denk je, regen.
Gezien onze krachten op waren door opperste concentratie werden wij gelukkig beloond op weg naar de Stelvio. Een overheerlijke en buitenzinnige "Hirtsenpasta" werd volledig verorberd. Zo'n heerlijke pasta in een godvergeten boeregat hadden we in geen eeuwen verwacht.
Vlug een KTM terug op zijn 2 wielen zetten en weg waren we, richting Stelvio. Allez dat was toch voorzien. Maar al gauw kwam na een uurtje rijden in de gietende regen het besef dat de Stelvio voor een andere reis zou zijn ...
Een shortcut naar Bolzano werd ingezet gezien de weersvoorspellingen. Daar begon onze queeste een duidelijke vom te krijgen.
Maar ons doel voor die dag was het Gardameer en we zouden er geraken - willen of niet. Hoever, dat was afhankelijk van het weer en de snelheid van vorderen langs de golvende en uitdagende wegen.
Jieha, we hadden het Gardameer in zicht, helemaal bovenaan weliswaar.
We besloten om tot helemaal beneden te rijden gezien onze trip richting Siena van de volgende dag. Ik had enkele dag voor we vertrokken via internet een leuke camping gevonden in Lago Garda. Gezien de regen opperden we om een soort van caravan of slaapplaats voor ons 4 te vragen. We kregen echter een volledige haciënda ter beschikking gesteld voor € 32.
Wij in de wolken. Enige nadeel, de brommers moesten op een voorziene met veel verbeelding ingerichte motoparking verblijven. Shit wat met al onze bagage! Geen nood Marco met zijn karretje werd ter hulp geroepen. Diene verstrooide gast, werkte er sedert 4 dagen, moest 2 keer over en weer rijden om alles over te brengen tot de haciënda.
Na een grondige inspectie van de haciënda bleek er van de 16 kamers slechts één voor ons bestemd te zijn.
Met 4 in één bed, mag gezegd, een redelijk breed bed. Doch met snurkers in de rangen werd het een nachtje van zeer korte schoonheidsslaapjes.
Maar de innerlijke mens moest en zou gespijsd worden, Chef Pete stoomde van alles klaar uit zijn "horecakoffer".
Raviolli met rijst en als voorgerecht een specialiteit van Germain. Maar "hell", zijn koffer was luchtledig getrokken. Onze gedachten gingen dadelijk naar Frank K
De koppen werden bij elkaar gestoken en de koffer werd opgewarmd, opgewarmde lucht doet nu eenmaal uitzetten en na een 15-tal minuten was het euvel opgelost. Misschien in de optielijst van de GS Adv een verwarmingselement voorzien in de koffer
Maar drank was wat anders, Xavier en ik zouden drank vinden. Na een lokale rondvraag werd ons de plaatselijke pizzeria aangeprezen. Maar no wine zonder eerst het plaatselijke bier te hebben geproefd.
Eens de afwas gedaan werd het tijd om ons bedje op te zoeken en de nacht rustvol en volledig relaxed in te zetten. Maar helaas zonder het alarm van het gebouw gerekend, om 03.00 was het alle hens aan dek. Gelukkig wist Pete waar de resetknop zat, de concerten van volleerde vroetvarkens kon zonder problemen terug worden verder gezet.
Laatst gewijzigd door Stoffel op 11 jun 2007, 11:52, 1 keer totaal gewijzigd.
YOO
Schitterend, meer van datte Soit, den Timmelsjoch toch overwonnen, ulle niet laten kennen
Grtz, Philip!
Schitterend, meer van datte
Soit, den Timmelsjoch toch overwonnen, ulle niet laten kennen Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Mooi mooi mooi...; laat maar komen dat vervolg
Tja van die koffer... er is genoeg over geschreven. Eenvoudige oplossing is de rusor oplossing... Gewoon een vijl nemen en hoekje vijlen in opstaande kan van de dichting... dus de kant van de koffer.... Geen problemen gehad en nog steeds waterdicht
GRTS Danny
Tja van die koffer... er is genoeg over geschreven. Eenvoudige oplossing is de rusor oplossing... Gewoon een vijl nemen en hoekje vijlen in opstaande kan van de dichting... dus de kant van de koffer.... Geen problemen gehad en nog steeds waterdicht
GRTS Danny
Dag 3 – zaterdag 02 juni 2007 – Xavier is mee!
Na een korte maar doch daarom niet minder verkwikkende schoonheidsslaap was het tijd om ons nederig stulpje te verlaten. Ontbijt aan bed was echter niet inbegrepen in de prijs waardoor we deze maaltijd dienden uit te stellen naar een later tijdstip in de voormiddag.
Eens Marco terug zijn voorziene verhuisritjes had uitgevoerd konden we terug onze stalen rossen zadelen en de sporen geven. En ja hoor na zo’n 20 km begon het terug pijpestelen te regenen. Het was tijd voor het ontbijt!
Gelukkig wist een lokale schone Xavier zijn heimwee te doen vergeten!
Wat een verbindingsrit naar Siena zou worden, werd al gauw veranderd in een rit richting de zon.
Een stop in Modena, waar we fabriek van Masseratti letterlijk links hebben laten liggen, was nodig om onze oh zo grootse plannen voor Toscane definitief op te gaan bergen voor een andere editie. Yes de Stelvio zou dan toch nog worden overwonnen. Onze stop heeft de lokale pub zeker en vast niet ongemerkt gelaten. Onze kledij liet in een tijdsspanne van een klein uurtje zo maar liefst een emmer of drie H2O achter en de eetmogelijkheden werden in een mum van tijd voor de helft gehalveerd door onze hongerige magen.
De route werd enigszins hertekend richting de Oostkust, de zon. Rimini here we come! Onderweg kwamen we al betere wolken tegen.
Nog meer van dat dachten we, maar we hadden nog geen idee wat er die dag en vooral ’s avonds nog te wachten stond. Het werd ons letterlijk en figuurlijk op een presenteerplaatje gebracht.
Eenmaal een terrasje gevonden in het mondaine Rimini, werden we al gauw bediend op onze wenken door een lokale schone Alissia en andere lokale trienen.
In ons Italiaans, met wat donshaartjes, maar eventjes langs onze neus weg gevraagd of zij geen plaats wist waar wij de nacht zouden kunnen doorbrengen. Anderen hadden reeds hun toiletgerief in de hand om ter plekke hun slaapvertrek te installeren. Maar Alissia wist beter! Ze prees ons een adresje aan van een logement in de binnenstad van Rimini. Zo gezegd zo gedaan, onze Junior op verkenning gestuurd! Als hij maar terug komt want voor een keer hij bij ons was …
Na een kwartiertje kwam hij terug met de mededeling dat het volgens zijn normen wel ok was en dat de moto’s op straat verankerd konden worden. Wij nogal septisch tegen het feit dat we terug de moto’s niet dicht bij ons konden zetten. Na de nodige afscheidsrituelen te hebben volbracht en de belofte om zeker en vast nog een terug te keren bij Alissia vertrokken we richting dat nederig stulpje/
Echter, dat nederig stulpje bleek een backpackers hostel te zijn in het midden van Rimini.
Wij motards zouden geen motards zijn om de moto’s toch wat dichter te krijgen dan de straatkant. De managers (w.o. 2 Argentijnse schoonheden, is het niet Xavier!) gaven hun zegen om de moto’s aan de zijkant van hun pension te installeren. Nooit eerder gedaan en voor hun alvast een testcase. Er zullen nog motards volgen zoveel is en was zeker!
Al gauw werd het idee opgevat om ’s avonds met een member zijn stagnight te gaan vieren. Wat bleek, die avond was er toevallig een off-road party in de haven van Rimini. Buffet, DJ en booze inbegrepen. Jawadde, allen daarheen in onze speciaal daarvoor voorziene lokale klederdracht.
Eenmaal daar aangekomen bleek het dat de moto’s overbodig waren, we gingen namelijk op zee. Onze off-raod ervaring kon niet meer stuk!
De 12 mijlszone tegemoet! Eenmaal op zee was het uitzicht formisdastisch en dit in alle opzichten. De kustlijn(en) werden met grote ogen aanschouwd
Dit feestje hadden we al gehad, op naar grotere en betere oorden van genot en plezier! Zo geschiede
De bar van onze eerste pitstop in Rimini werd terug aangedaan en wat bleek de tweelingzus van Alissia was ook aangekomen!
Na het ledigen van het lokale druivensap werd onze zoektocht naar een voornamere afsluiter ingezet. Ver moesten we niet lopen, gewoon het feestgedruis en de palmbomen volgen om zonder noemenswaardige omwegen aan te komen in “The Coconuts”
Veel kan ik er niet van zeggen, want één foto zegt soms meer dan 10.000 woorden. Allez woorden kwamen we te kort, digitale ruimte op ons fototoestel gelukkig niet! Ik wil jullie alvast ééntje aanbieden als sfeermeter.
Een beetje moe maar voldaan kon de zoektocht, zonder duur stratenplan weliswaar , aangevat worden. Na wat gezoek naar allerhande attributen zoals de straatnaam van ons hostel, motosleutels en linker- en rechtervoet kon het 2de concerto in C plus der zweinen aangevat worden. Een kort nachtje werd mij alvast gegund. 
Conclusie van de dag; bergen hadden we die dag niet overwonnen, heuvels daarentegen werden met heel veel smaak aanbeden ...
Jullie verslaggever live vanuit het zonnige en mondaine Rimini
Na een korte maar doch daarom niet minder verkwikkende schoonheidsslaap was het tijd om ons nederig stulpje te verlaten. Ontbijt aan bed was echter niet inbegrepen in de prijs waardoor we deze maaltijd dienden uit te stellen naar een later tijdstip in de voormiddag.
Eens Marco terug zijn voorziene verhuisritjes had uitgevoerd konden we terug onze stalen rossen zadelen en de sporen geven. En ja hoor na zo’n 20 km begon het terug pijpestelen te regenen. Het was tijd voor het ontbijt!
Gelukkig wist een lokale schone Xavier zijn heimwee te doen vergeten!
Wat een verbindingsrit naar Siena zou worden, werd al gauw veranderd in een rit richting de zon.
Een stop in Modena, waar we fabriek van Masseratti letterlijk links hebben laten liggen
, was nodig om onze oh zo grootse plannen voor Toscane definitief op te gaan bergen voor een andere editie. Yes de Stelvio zou dan toch nog worden overwonnen. Onze stop heeft de lokale pub zeker en vast niet ongemerkt gelaten. Onze kledij liet in een tijdsspanne van een klein uurtje zo maar liefst een emmer of drie H2O achter en de eetmogelijkheden werden in een mum van tijd voor de helft gehalveerd door onze hongerige magen. De route werd enigszins hertekend richting de Oostkust, de zon. Rimini here we come! Onderweg kwamen we al betere wolken tegen.
Nog meer van dat dachten we, maar we hadden nog geen idee wat er die dag en vooral ’s avonds nog te wachten stond. Het werd ons letterlijk en figuurlijk op een presenteerplaatje gebracht.
Eenmaal een terrasje gevonden in het mondaine Rimini, werden we al gauw bediend op onze wenken door een lokale schone Alissia en andere lokale trienen.
In ons Italiaans, met wat donshaartjes, maar eventjes langs onze neus weg gevraagd of zij geen plaats wist waar wij de nacht zouden kunnen doorbrengen. Anderen hadden reeds hun toiletgerief in de hand om ter plekke hun slaapvertrek te installeren.
Maar Alissia wist beter! Ze prees ons een adresje aan van een logement in de binnenstad van Rimini. Zo gezegd zo gedaan, onze Junior op verkenning gestuurd! Als hij maar terug komt want voor een keer hij bij ons was …Na een kwartiertje kwam hij terug met de mededeling dat het volgens zijn normen wel ok was en dat de moto’s op straat verankerd konden worden. Wij nogal septisch tegen het feit dat we terug de moto’s niet dicht bij ons konden zetten. Na de nodige afscheidsrituelen te hebben volbracht en de belofte om zeker en vast nog een terug te keren bij Alissia vertrokken we richting dat nederig stulpje/
Echter, dat nederig stulpje bleek een backpackers hostel te zijn in het midden van Rimini.
Wij motards zouden geen motards zijn om de moto’s toch wat dichter te krijgen dan de straatkant. De managers (w.o. 2 Argentijnse schoonheden, is het niet Xavier!) gaven hun zegen om de moto’s aan de zijkant van hun pension te installeren. Nooit eerder gedaan en voor hun alvast een testcase. Er zullen nog motards volgen zoveel is en was zeker!
Al gauw werd het idee opgevat om ’s avonds met een member zijn stagnight te gaan vieren. Wat bleek, die avond was er toevallig een off-road party in de haven van Rimini. Buffet, DJ en booze inbegrepen. Jawadde, allen daarheen in onze speciaal daarvoor voorziene lokale klederdracht.
Eenmaal daar aangekomen bleek het dat de moto’s overbodig waren, we gingen namelijk op zee.
Onze off-raod ervaring kon niet meer stuk!De 12 mijlszone tegemoet! Eenmaal op zee was het uitzicht formisdastisch en dit in alle opzichten. De kustlijn(en) werden met grote ogen aanschouwd
Dit feestje hadden we al gehad, op naar grotere en betere oorden van genot en plezier! Zo geschiede
De bar van onze eerste pitstop in Rimini werd terug aangedaan en wat bleek de tweelingzus van Alissia was ook aangekomen!
Na het ledigen van het lokale druivensap werd onze zoektocht naar een voornamere afsluiter ingezet. Ver moesten we niet lopen, gewoon het feestgedruis en de palmbomen volgen om zonder noemenswaardige omwegen aan te komen in “The Coconuts”
Veel kan ik er niet van zeggen, want één foto zegt soms meer dan 10.000 woorden.
Allez woorden kwamen we te kort, digitale ruimte op ons fototoestel gelukkig niet! Ik wil jullie alvast ééntje aanbieden als sfeermeter.Een beetje moe maar voldaan kon de zoektocht, zonder duur stratenplan weliswaar
, aangevat worden. Na wat gezoek naar allerhande attributen zoals de straatnaam van ons hostel, motosleutels en linker- en rechtervoet kon het 2de concerto in C plus der zweinen aangevat worden. Een kort nachtje werd mij alvast gegund. Conclusie van de dag; bergen hadden we die dag niet overwonnen, heuvels daarentegen werden met heel veel smaak aanbeden ...
Jullie verslaggever live vanuit het zonnige en mondaine Rimini
Laatst gewijzigd door Stoffel op 12 jun 2007, 15:14, 1 keer totaal gewijzigd.
Dag 4 – zondag 04 juni 2007 – Xavier is mee!
Het concert werd me wat teveel na 4 uur hetzelfde deuntje te hebben gehoord. 07.00 Hr, ik uit de veren. Een verkwikkende douche en tanden gepoetst want met een smaak alsof we net een gorde dronken nimfen hadden gekust wou ik de strandwandeling niet aanvatten. ¾ van de Coconutters waren hun roes nog aan het uitslapen. In alle stilte dan maar alleen mijn strandwandeling aangevat. Rimini is een dambord van straten die horizontaal en vertikaal op de kustlijn staan. Een propere en goed onderhouden mondaine badstad. De avond voordien hadden we alleen maar lichtjes en donkere steegjes gezien. Maar bij het krieken van de dag viel me de properheid van het strand uitermate op. Blankerberge in het kwadraat maar dan aan wat schappelijke prijzen als je het mij vraagt. Ik keek alvast uit naar de Baywatchhuisjes die her en daar verspreid op het strand aanwezig waren. Gezien de vrouwelijke schoonheden die we de dag voordien waren tegengekomen, was ik uitermate ontgoocheld toen de huisjes nog leeg bleken. En deze bleven de ganse dag ook leeg
Na die verkwikkende strandwandeling viel me de naam COCONUTS in het oog, uit nieuwsgierigheid maar eens de plaats der verderf gaan bezoeken in klaarlichte dag. Miljaar daar was een jacuzzi aanwezig, blijkbaar hebben we de avond voordien onvergetelijke taferelen gemist. Maar ja een mens kan niet alles hebben in het leven. Een schoon vrouw en veel geld!
Mijn maag begon te grommen om een espresso te nuttigen. Dan maar van de deugd een opportuniteit maken en tegelijk het weerbericht bekijken voor de komende dagen. Maar hoe zou ik dat overbrengen naar de rest van de Nutters! Yes fototoestel in de hand genomen en vlug een paar kiekjes genomen van het weer voor de dag daarop en de dag na de dag daarop. Nu moesten ze me geloven om nog een extra dagje in Rimini te blijven want beter dan hier was en werd het er niet op. Toscane was toen al history!
Mijn espresso goed en wel binnen gekieperd, kwam ik een lokale BMW rijder tegen. Amai dat machientje was heel goed gerestaureerd en onderhouden. Bouwjaar 1983 en in tiptop conditie!
Het ontbijtuur kwam in zicht, vlug de andere gasten aansporen zich te verfrissen om samen het overheerlijke ontbijt te nemen. Tja voor sommigen werden er speciale verzoekjes ingewilligd.
Het onbijt werd heel heel heel rustig naar binnen gespoeld, met sterke koffie off course, en de rolluiken gestaag opgetrokken. Tijd om de beentjes te strekken en de bende op sleeptouw te nemen voor een obligate wandeling. Het strand was dra in zicht, Kroatië daarentegen lang wat te ver aan de andere kant van de einder.
Na onderling overleg werd beslist om ons (zwaar en zeer duur) verblijf toch met nog één nacht te verlengen. Want € 37/persoon voor 2 nachten was echt een serieuze hap in ons budget Maar wat zouden we nog doen. Iets, dat stond vast anders vielen we ter plaatse in slaap in de zo uitdagende strandstoelen.
Gezien we om enkele kilometers van de Repubblica de San Marino verwijderd waren, werd geopperd om daar eens een kijkje te gaan nemen.
Onze landenteller moest immers wat de hoogte ingejaagd worden. San Marino ligt heel hoog boven op een berg, allez de poort en de Gelateria die we bezochten althans. De bochtjes daar naartoe werden op het gemak genomen door de aanwezigheid van heel veel verkeer (zotte Italianen) en de afwezigheid van een beetje concentratie in ons geval. Maar het ijsje heeft ons heerlijk gesmaakt.
Moe maar voldaan werd de terugreis ingezet naar Rimini Backpackers Hostel! Alwaar de voorbereidingen van het avondeten werden ingezet. Groenten snijden en bakken. Het zou een lekekre, buikvullende en verkwikkende maaltijd worden van onze Chef Pete. Thanks mate voor de culinaire ondersteuning in deze moeilijke dagen.
Maar het heetste hangijzer moest nog komen! Waarheen de volgende dagen? De zon, ja goed maar welke richting uit!
Ja Churchill zou er ook niet veel aan gehad hebben. De ene wou naar het zuiden, de andere naar het oosten, de andere naar het westen en ja de laatste naar … noorden! Dus vlug maar het GPS toestel erbij gehaald om de haalbare afstanden en tijden met elkaar te vergelijken.
Conclusie we zouden naar het noordoosten gaan uitwijken, volgens mijn fotografisch weerbericht de meeste kans op zon. Maar nu vlug onder de lakens want het was alweer richting 23.30 Hr aan het naderen.
Voor de nieuwsgierigen onder jullie, hier alvast een foto voor het verslagje van dag 5, nl maandag 04 juni 07.
Hier spreekt de foto voor Xavier meer dan 1.000.000 woorden, maar ja spijtig voor onze Junior bleef het alleen bij die foto
Het concert werd me wat teveel na 4 uur hetzelfde deuntje te hebben gehoord. 07.00 Hr, ik uit de veren. Een verkwikkende douche en tanden gepoetst want met een smaak alsof we net een gorde dronken nimfen hadden gekust wou ik de strandwandeling niet aanvatten. ¾ van de Coconutters waren hun roes nog aan het uitslapen. In alle stilte dan maar alleen mijn strandwandeling aangevat. Rimini is een dambord van straten die horizontaal en vertikaal op de kustlijn staan. Een propere en goed onderhouden mondaine badstad. De avond voordien hadden we alleen maar lichtjes en donkere steegjes gezien. Maar bij het krieken van de dag viel me de properheid van het strand uitermate op. Blankerberge in het kwadraat maar dan aan wat schappelijke prijzen als je het mij vraagt. Ik keek alvast uit naar de Baywatchhuisjes die her en daar verspreid op het strand aanwezig waren. Gezien de vrouwelijke schoonheden die we de dag voordien waren tegengekomen, was ik uitermate ontgoocheld toen de huisjes nog leeg bleken. En deze bleven de ganse dag ook leeg
Na die verkwikkende strandwandeling viel me de naam COCONUTS in het oog, uit nieuwsgierigheid maar eens de plaats der verderf
gaan bezoeken in klaarlichte dag. Miljaar daar was een jacuzzi aanwezig, blijkbaar hebben we de avond voordien onvergetelijke taferelen gemist. Maar ja een mens kan niet alles hebben in het leven. Een schoon vrouw en veel geld! Mijn maag begon te grommen om een espresso te nuttigen. Dan maar van de deugd een opportuniteit maken en tegelijk het weerbericht bekijken voor de komende dagen. Maar hoe zou ik dat overbrengen naar de rest van de Nutters! Yes fototoestel in de hand genomen en vlug een paar kiekjes genomen van het weer voor de dag daarop en de dag na de dag daarop. Nu moesten ze me geloven om nog een extra dagje in Rimini te blijven want beter dan hier was en werd het er niet op. Toscane was toen al history!
Mijn espresso goed en wel binnen gekieperd, kwam ik een lokale BMW rijder tegen. Amai dat machientje was heel goed gerestaureerd en onderhouden. Bouwjaar 1983 en in tiptop conditie!
Het ontbijtuur kwam in zicht, vlug de andere gasten aansporen zich te verfrissen om samen het overheerlijke ontbijt te nemen. Tja voor sommigen werden er speciale verzoekjes ingewilligd.
Het onbijt werd heel heel heel rustig naar binnen gespoeld, met sterke koffie off course, en de rolluiken gestaag opgetrokken. Tijd om de beentjes te strekken en de bende op sleeptouw te nemen voor een obligate wandeling. Het strand was dra in zicht, Kroatië daarentegen lang wat te ver aan de andere kant van de einder.
Na onderling overleg werd beslist om ons (zwaar en zeer duur) verblijf toch met nog één nacht te verlengen. Want € 37/persoon voor 2 nachten was echt een serieuze hap in ons budget
Maar wat zouden we nog doen. Iets, dat stond vast anders vielen we ter plaatse in slaap in de zo uitdagende strandstoelen.Gezien we om enkele kilometers van de Repubblica de San Marino verwijderd waren, werd geopperd om daar eens een kijkje te gaan nemen.
Onze landenteller moest immers wat de hoogte ingejaagd worden. San Marino ligt heel hoog boven op een berg, allez de poort en de Gelateria die we bezochten althans. De bochtjes daar naartoe werden op het gemak genomen door de aanwezigheid van heel veel verkeer (zotte Italianen) en de afwezigheid van een beetje concentratie in ons geval. Maar het ijsje heeft ons heerlijk gesmaakt.
Moe maar voldaan werd de terugreis ingezet naar Rimini Backpackers Hostel! Alwaar de voorbereidingen van het avondeten werden ingezet. Groenten snijden en bakken. Het zou een lekekre, buikvullende en verkwikkende maaltijd worden van onze Chef Pete. Thanks mate voor de culinaire ondersteuning in deze moeilijke dagen.
Maar het heetste hangijzer moest nog komen! Waarheen de volgende dagen? De zon, ja goed maar welke richting uit!
Ja Churchill zou er ook niet veel aan gehad hebben. De ene wou naar het zuiden, de andere naar het oosten, de andere naar het westen en ja de laatste naar … noorden! Dus vlug maar het GPS toestel erbij gehaald om de haalbare afstanden en tijden met elkaar te vergelijken.
Conclusie we zouden naar het noordoosten gaan uitwijken, volgens mijn fotografisch weerbericht de meeste kans op zon. Maar nu vlug onder de lakens want het was alweer richting 23.30 Hr aan het naderen.
Voor de nieuwsgierigen onder jullie, hier alvast een foto voor het verslagje van dag 5, nl maandag 04 juni 07.
Hier spreekt de foto voor Xavier meer dan 1.000.000 woorden, maar ja spijtig voor onze Junior bleef het alleen bij die foto
Tja Danny ik zal je moeten ontgoochelen want vrijdagavond zit ik alvast in Normandië, dus geen Oase. Maar telefoonnummers en adressen worden eventueel vrijgegeven na een schriftelijke aanvraag aan het Directiecomité.
En gezien mijn weekends nu allemaal opgesoupeerd zijn, zal ik niet veel mee buiten komen de komende maanden
En gezien mijn weekends nu allemaal opgesoupeerd zijn, zal ik niet veel mee buiten komen de komende maanden
Dag 5 – maandag 05 juni 2007 – Xavier is mee!
Die nacht hadden mijn oorstoppen, die normaal voor autostradewerk waren voorzien, hun deugdelijk werk verricht. Ik hoopte alleen dat wanneer we Zuid-Tirol indoken er nog wat bomen zouden rechtstaan! Het afscheid vanuit het Backpackers Hostel daarentegen was heel hard voor sommigen onder ons, allez één toch. Maar een herinnering als de 2de foto zal in ons (zijn) netvlies gegrift blijven voor eeuwig. Haar gezicht sprak boekdelen om toch maar wat langer te blijven. Solidad we’ll be back! Don’t know when, don’t know how but we’ll be back, that’s for sure …
Xavier had alvast zijn oog laten vallen op een nederig stulpje in de buurt om in een later stadium misschien enkele kleine Versaveltjes in los te laten …
Eenmaal vertrokken wilden we zovlug mogelijk noordoostwaarts gaan rijden om toch wat van de bergen en overheerlijke baantjes en bochtjes mee te pikken. Juist voor de oprit van de autostrade, ja gewone wegen waren geen optie gezien de lange rit richting naar boven, waren we getuige van een Italiaanse furie op een kruispunt. Ge kunt maar beter stoïcijns kalm blijven in zo’n situatie en gewoon doorrijden. Wat een hectisch verkeersnetwerk was me dat om uit Rimini te geraken! Soit wijle weg! De autosnelweg tot in Bologna, die we hals over kop moesten verlaten door een monsterlange file. Amai wat zijn de Italiaanse chauffeurs vriendelijke filerijders? Geen enkele pipo die zich zorgen maakte om enkele motorrijders die wat wilden filteren … We werden er bijna van onze sokken gereden. Vanaf daar via aan binnenweg langs Bologna rond om ietsje na Carpi terug de autosnelweg op te pikken tot in Trento.
Eenmaal in Trento de autosnelweg zouden we eens de baantjes tot in Cavalese aan de tand voelen. Maar *ù$ùùµ+%*µ$ het begon toch wel niet te regenen zeker! Regenpakskes aan en verder tuffen richting de mooie bochten aan een wat rustiger tempo. Na een halfuurtje begonnen ons maagjes en concentratiespieren om energie te roepen. Halt in een God vergeten boeregat waar Jezus voor sommige dingen voorbij was gevlogen en voor andere dingen wel was blijven plakken. Een Italiaanse kelner die geen kneet Frans, Duits, Engels of laat staan Westvlaams verstond. Dan maar met handen en voeten uitgelegd dat we honger hadden als paarden en wat vlug eten wilden. Blijkbaar wat te vlug want de ene schotel dampte al meer dan de andere. Maar al bij al was de rekening warm en gepeperd! 
Soit het uitzicht was primordiaal en bij ons aan de dijk in ‘t Zoute betaal je d’er ook de naam bij …
Dan maar terug voldaan de brommers op.Via de SS612, de SP101 zo de SP71 op richting naar volgende overnachtingsplaats.
Die hadden we volgens allerhande attributen uitgestippeld in de buurt van Kaltern an der Weinstrasse (It), doch allerhande duistere redenen deden ons uitwijken naar een ander prachtig oord. Cavalese, die voor sommigen onder jullie een belletje doet rinkelen. Wel in februari 1998 is daar een ski-ongeval geweest met een gondel. Een Amerikaanse jet was daar wat cowboytoestanden aan het uitvoeren van hoe laag hij kon vliegen en had bij één van zijn duikvluchten namelijk de kabelbaan geraakt. Bilan 20 doden waaronder 5 Vlamingen.
We hielden halt om er een lokale specialiteit naar binnen te kieperen
Normaliter hadden we een Bikerhotel op het oog in Kaltern an der Weinstrasse die we op Xavier zijn bikerskaartje hadden opgemerkt. Zijn bikerskaartje zou ons later op de week nog meermaals van pas komen om zulke adresjes te vinden maar eigenlijk meer te zoeken …
Maar na wat speurwerk bleek er ook zo’n hotel in Cavalese te zijn. Dus nadat ons ijsje was opgelikt, zouden we het Bikershotel gaan zoeken. Na 500 meter te hebben afgelegd met de moto’s kwamen we aan het prachtige hotel waar de baas juist zijn avondwandeling aan het maken was. Nadat één ieder zijn prijs had voorgesteld voor de overnachting kwamen we tot een prachtig compromis die zowel wij als de eigenaar tevreden stelde. De brommers in de overdekte parking en de kamer in om vlug een douche te nemen want het restaurant zou weldra sluiten.
Sissi was er blijkbaar, vele jaren geleden, eens blijven slapen! De bewijzen hingen nog aan de muur.
Het eten was voortreffelijk en de afzakker smaakte des te beter. Ne single malt …
Na het eten toch maar wat de beentjes strekken om het prachtige stadje ook bij nacht te gaan bewonderen. Geniet mee zou ik zeggen.
Toen was het tijd om onze bedjes te gaan opzoeken want de volgende dag zouden we de koninginnenrit maken. De Stelvio moest en zou eraan geloven, willen of niet!
En in dat hotel hadden ze zelfs aan onze Junior gedacht!
Die nacht hadden mijn oorstoppen, die normaal voor autostradewerk waren voorzien, hun deugdelijk werk verricht. Ik hoopte alleen dat wanneer we Zuid-Tirol indoken er nog wat bomen zouden rechtstaan! Het afscheid vanuit het Backpackers Hostel daarentegen was heel hard voor sommigen onder ons, allez één toch.
Maar een herinnering als de 2de foto zal in ons (zijn) netvlies gegrift blijven voor eeuwig. Haar gezicht sprak boekdelen om toch maar wat langer te blijven. Solidad we’ll be back! Don’t know when, don’t know how but we’ll be back, that’s for sure … Xavier had alvast zijn oog laten vallen op een nederig stulpje in de buurt om in een later stadium misschien enkele kleine Versaveltjes in los te laten …
Eenmaal vertrokken wilden we zovlug mogelijk noordoostwaarts gaan rijden om toch wat van de bergen en overheerlijke baantjes en bochtjes mee te pikken. Juist voor de oprit van de autostrade, ja gewone wegen waren geen optie gezien de lange rit richting naar boven, waren we getuige van een Italiaanse furie op een kruispunt. Ge kunt maar beter stoïcijns kalm blijven in zo’n situatie en gewoon doorrijden. Wat een hectisch verkeersnetwerk was me dat om uit Rimini te geraken! Soit wijle weg! De autosnelweg tot in Bologna, die we hals over kop moesten verlaten door een monsterlange file. Amai wat zijn de Italiaanse chauffeurs vriendelijke filerijders? Geen enkele pipo die zich zorgen maakte om enkele motorrijders die wat wilden filteren … We werden er bijna van onze sokken gereden.
Vanaf daar via aan binnenweg langs Bologna rond om ietsje na Carpi terug de autosnelweg op te pikken tot in Trento.Eenmaal in Trento de autosnelweg zouden we eens de baantjes tot in Cavalese aan de tand voelen. Maar *ù$ùùµ+%*µ$ het begon toch wel niet te regenen zeker! Regenpakskes aan en verder tuffen richting de mooie bochten aan een wat rustiger tempo. Na een halfuurtje begonnen ons maagjes en concentratiespieren om energie te roepen. Halt in een God vergeten boeregat waar Jezus voor sommige dingen voorbij was gevlogen en voor andere dingen wel was blijven plakken. Een Italiaanse kelner die geen kneet Frans, Duits, Engels of laat staan Westvlaams verstond.
Dan maar met handen en voeten uitgelegd dat we honger hadden als paarden en wat vlug eten wilden. Blijkbaar wat te vlug want de ene schotel dampte al meer dan de andere. Maar al bij al was de rekening warm en gepeperd! Soit het uitzicht was primordiaal en bij ons aan de dijk in ‘t Zoute betaal je d’er ook de naam bij …Dan maar terug voldaan de brommers op.Via de SS612, de SP101 zo de SP71 op richting naar volgende overnachtingsplaats.
Die hadden we volgens allerhande attributen uitgestippeld in de buurt van Kaltern an der Weinstrasse (It), doch allerhande duistere redenen deden ons uitwijken naar een ander prachtig oord. Cavalese, die voor sommigen onder jullie een belletje doet rinkelen. Wel in februari 1998 is daar een ski-ongeval geweest met een gondel. Een Amerikaanse jet was daar wat cowboytoestanden aan het uitvoeren van hoe laag hij kon vliegen en had bij één van zijn duikvluchten namelijk de kabelbaan geraakt. Bilan 20 doden waaronder 5 Vlamingen.
We hielden halt om er een lokale specialiteit naar binnen te kieperen
Normaliter hadden we een Bikerhotel op het oog in Kaltern an der Weinstrasse die we op Xavier zijn bikerskaartje hadden opgemerkt. Zijn bikerskaartje zou ons later op de week nog meermaals van pas komen om zulke adresjes te vinden maar eigenlijk meer te zoeken …
Maar na wat speurwerk bleek er ook zo’n hotel in Cavalese te zijn. Dus nadat ons ijsje was opgelikt, zouden we het Bikershotel gaan zoeken. Na 500 meter te hebben afgelegd met de moto’s kwamen we aan het prachtige hotel waar de baas juist zijn avondwandeling aan het maken was. Nadat één ieder zijn prijs had voorgesteld voor de overnachting kwamen we tot een prachtig compromis die zowel wij als de eigenaar tevreden stelde. De brommers in de overdekte parking en de kamer in om vlug een douche te nemen want het restaurant zou weldra sluiten. Sissi was er blijkbaar, vele jaren geleden, eens blijven slapen! De bewijzen hingen nog aan de muur.
Het eten was voortreffelijk en de afzakker smaakte des te beter. Ne single malt …
Na het eten toch maar wat de beentjes strekken om het prachtige stadje ook bij nacht te gaan bewonderen. Geniet mee zou ik zeggen.
Toen was het tijd om onze bedjes te gaan opzoeken want de volgende dag zouden we de koninginnenrit maken. De Stelvio moest en zou eraan geloven, willen of niet!
En in dat hotel hadden ze zelfs aan onze Junior gedacht!
Behalve het weer ziet alles er prima uit: vrouwen, bier, boten, motoren, eten,... wat moet ne mens nog meer hebben in 't leven?
Leuke reis met 4 toffe gasten.
Zo zie ik het graag.
En dat de helft van uw plannen niet uitgekomen zijn? Who cares?!
Plannen dienen om aangepast te worden!
Ik vertrek graag zonder al te veel te plannen. Zo blijft het avontuurlijk en je ziet wel waar je terecht komt.
CU
Leuke reis met 4 toffe gasten.
Zo zie ik het graag.
En dat de helft van uw plannen niet uitgekomen zijn? Who cares?!
Plannen dienen om aangepast te worden!
Ik vertrek graag zonder al te veel te plannen. Zo blijft het avontuurlijk en je ziet wel waar je terecht komt.
CU
Harley Davidson FLHTCU - Harley Davidson FXSTC
YOO
Hmm, Cavalese, ben er vorig jaar nog gepasseerd, mooie klim naar de Val di Fiemme vanuit de brede vallei n'waar
Prachtige regio, spijtig dat gijle 't zo slecht getroffen had met 't weer, is een zeer knappe streek
Grtz, Philip!
Hmm, Cavalese, ben er vorig jaar nog gepasseerd, mooie klim naar de Val di Fiemme vanuit de brede vallei n'waar
Prachtige regio, spijtig dat gijle 't zo slecht getroffen had met 't weer, is een zeer knappe streek
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser