Dag 2: Ramskapelle tot Ambleside UK – 2 augustus 2014
Nog voor de wekker aan ons oren komt trekken, is mijn nachtrust al lang voorbij. Ik heb maar één oog toegedaan. Het andere heeft de helft van de nacht slapeloos liggen rondkijken. Oog één had te maken met een serieuze patteschijter en wilde dus niet echt open gaan en oog twee … geen flauw benul wat maakte dat die maar niet wilde toegaan. Schoon team, die twee ogen tijdens hun nachtelijke activiteiten. Morgen toch eens naar de apotheker gaan, zodat die twee charels terug wat synchroon samenwerken.
De kleine dame naast mij haar nachtrust leek me al niet beter. Kan die wroeteren! Het ging sowieso al een lange en vermoeidende autostrade-dag worden, maar na zo’n nacht vrees ik toch wat voor het ergeste. Kon ik toen al weten, dat dit nog maar enkel een voorbode was.
Bon, eerst een uiterst mooie ochtendrit naar Dunkerque. Geen kat op de baan, overal mistbanken en een vuurrode ontwakende zon. Een poëtische start van de motorrit. Een dik halfuur later gaf de bordercontrole vlotjes zijn zegen. Dan een staand ontbijt in queue B van DFDS. En nog eens een uurke later, laten we het vasteland achter ons. So far , so good.
Aangekomen in de UK, begint het tij te keren… Svetlana III heeft bllijkbaar geen kaarten voor Engels grondgebied, dus weg met de electronische trajectassistentie van onze Russische helleveeg. Hmm, precies vergeten te controleren. Het wordt weer lekker ouderwets landkaartenrijden. Dat is ook weer eens even geleden…
Tot voorbij London schiet het alsnog lekker op. Een vriendelijk 25°, zon met wat wolken en weinig verkeer. Rijdt vlotjes. ’s Middags planten we onszelf aan een tankstation op een bank, met een hapje en tapje en kijken wat naar de passanten. Veel toeristen, weinig motards. Tot daar een GS de parking opdraait en de berijder ervan, wat verder z’n zijpikkel uitklapt. Duidelijk ook een toerist, want aan z’n outfit te zijn is ie niet helemaal mee de plaatselijk geldende regels. De brave man heeft zelfs z’n regenpak en regenlaarsjes bovenaan gedaan. 25° en enkel een kudde verloren gelopen wolken boven het landschap…
Hier klopt iets niet.
Ik spreek de regenpakman aan en vraag vanwaar deze vooruitzienigheid. Blijkt dat ie vanuit het noorden komt en door een onweer is gereden, waarbij zowel links als rechts van hem de bliksemschichten flink van jetje gaven. Met bakken valt het ginder uit de lucht. De autostrade staat blank in zowat heel de Midlands. En waar trek jij naartoe, vrolijke Belg ? Euh… dwars door de Midlands naar Lake District. Z’n hoofd valt wat scheef en hij imiteert mijn tronie van vorige nacht: één oog open en één oog dicht. Ik wandel terug naar Meen en bereken hoeveel kilometers we nog voor de boeg hebben. Ik schat een 300.
Meen trekt mijn fluo-regen-overal aan, ik rits mijn regen-inserts in het pak en we verlaten ons zonnig terrasje. Nog voor we terug op de autostrade rijden, zijn wel al oververhit door de zon en al deze extra lagen in onze outfit. Maar een klein halfuur later zitten we in de regenpakman zijn aangekondigde apocalyps. De autostrade staat effectief blank en we rijden mee in een stapvoetsrijdende file naar het noorden. Rechts van mij, waar de tegenliggers naar het zuiden rijden is veel minder verkeer. Daar snorren ze wat harder door, waardoor iedere tegenligger een boeggolf over de middenberm gooit, tot aan ons rechterbaanvak. Ik kijk naar links en zie daar ook nog een boeggolf. Daar probeert Noah het verdrinkende land te verlaten. Hij is al flink wat opgeschoten, daar waar eens velden waren.
Maar. Wonder boven wonder blijven we betrekkelijk droog. Enkel dat voetbadje. Ik dacht nochtans dat ik dat niet ingepakt had…
En zo schipperen we de 300km door, van warme zon naar vloedgolf, naar de volgende.
Tegen 18u komen we (terug droog) aan in Ambleside. We worden hartelijk ontvangen door de B&B eigenaars en laden alles uit.
En wat doet ne mens dan. Hij neemt een douche. Onbegrijpelijk eigenlijk!
Maar allé, we gaan toch nog wat smikkelen in een bistro met livemuziek. Jazz is echter niet ons ding. De kamer roept luidkeels na dit vermoeiende avontuur en we ronden snel de avond af.
Morgen is er weer een nieuwe dag.
ongeduldigaard 
