ik ben enkel nog aan't wachten op shulty's home made tajine
saludos
vak m rat
Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (afgewerkt!)
Moderator: GVN
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
prachtig verhaal en foto's
ik ben enkel nog aan't wachten op shulty's home made tajine
saludos
vak m rat
ik ben enkel nog aan't wachten op shulty's home made tajine
saludos
vak m rat
every day a new GS moment
my travelpics at smug mug - larstravelpics -
R1200GS 2009
R1200GSA 2012
R1200GSA Rally 2018
my travelpics at smug mug - larstravelpics -
R1200GS 2009
R1200GSA 2012
R1200GSA Rally 2018
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Slik slik, bijna verzopen in de kwijl... 
Fantastodontisch verhaal en foto's hoor, echt genieten
Dirk.
Fantastodontisch verhaal en foto's hoor, echt genieten
Dirk.
Liever wa kantjes aan, dan een hoek af...
R1150 gelände und strasse adv.
R1150 gelände und strasse adv.
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Heel erg bedankt voor de zeer mooie foto's heb er echt van kunnen genieten 
Ut verhaal erbij is net of ge er even bij bent, gewoon 'n erg prachtige vertaling van de reis.
Met Veel Dank
Nico
Ut verhaal erbij is net of ge er even bij bent, gewoon 'n erg prachtige vertaling van de reis.
Met Veel Dank
Nico
MG Breva 850
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Dinsdag 28 september:
08u30: Zalig ontspannen wakker worden, geen druk, niet moeten haasten om alles weer op te zadelen en te vertrekken. Nee, vandaag is ’t een ritje in de omgeving, gewoon zoveel mogelijk lol beleven op de pistes en in ’t zand.
We gaan rustig ontbijten op ‘t terras, uitgebreide keuze en lekkere sinaasappelconfituur met boter, en een soort van pannenkoeken, kortom, het smaakt.
Dan ons stillekes aan klaarmaken om te gaan rijden, Peter staat te springen maar ikzelf kijk er ook wel naar uit. Ben is benieuwd of ik een duin kan oprijden zonder mezelf in te graven, zou echt graag een foto v.d 800 op zo’n duin hebben.
Deze ochtend was Frank alweer vroeg uit de veren, hij heeft z’n dagelijkse wandeling al gemaakt en enkele mooie foto’s geschoten, de moeite waard om is over uit te weiden.
Ons hotel heeft twee poorten langs waar je in en uit kan, de eerste poort langs dewelke we gisteren zijn binnen gereden, en de tweede poort, die momenteel verder in aanbouw is. Deze tweede poort geeft doorgang aan een brug, en die blijkt soms nodig te zijn. Als het hier aanhoudend regent, en dat gebeurt wel is, dan vormt er zicht rond ’t hotel een echt meer.
Het meer is genoemd naar ’t hotel, en huisvest dan vele flamingo’s. Nu is het meer echter compleet droog, maar die brug is dus nodig aangezien het hotel dan letterlijk door ’t water omringd wordt.
Vanop de dakterrassen heb je volgend zicht op ’t hotel en de duinen.
Een Marokkaanse stelling, ze lijkt me iets minder veilig dan wat wij bij ons gebruiken.
Trouwens, is die stelling wel goedgekeurd door de veiligheidscoördinator ter plekke?
Eén van de vriendelijke kerels die hier werkt.
Soit, ondertussen zijn we stilaan klaar om te vertrekken, Shulty springt op z’n GS en vertrekt als eerste. Bart en Frank zijn ook al vertrokken en tegen dat ik de poort uitrij zie ik Shulty niet meer.
Dan maar z’n sporen volgen, en dat doet Frank ook, en ’t lukt.
We vinden ‘m terug tussen enkele duinen, met z’n achterwiel al in ’t zand begraven.
Frank en Bart willen tot bij hem rijden. Frank rijdt over een zandplak die heel los ligt en graaft zijn achterwiel zowat ogenblikkelijk in.
Bart stopt maar wanneer hij wil vertrekken is ’t ook over, ook zijn achterwiel zit zo’n 20cm in ’t zand.
Ik bekijk ’t geamuseerd vanop een afstand, maar wil eigenlijk de duin net voor me oprijden. Die duin is zo’n 4 tot 5 meter hoog, en lijkt me een leuke locatie voor een foto.
Hop, een kleine aanloop en ik rij tot m’n verbazing zonder veel moeite tot boven.
Daar stop ik, om de foto te nemen en naar m’n kompanen te kijken die elk hun gevecht tegen ’t zand aan ’t verliezen zijn.
Het zal uiteindelijk teamwork eisen om de zware GS’en uit ’t zand te krijgen. Eén voor een gaan ze met z’n drieën één GS te lijf, en zo lukt ’t redelijk snel om terug op een hard stuk zand te staan.
Ik wil vertrekken, maar ja, wat dacht je, nu is ’t mijn beurt om me in te graven.
Na enkele seconden staat m’n GS tot aan de karterplaat in ’t zand. Dan heb je geen zijpikkel meer nodig.
Gelukkig hebben Peter en Frank nog voldoende fut om ook mij te helpen. Wordt dus de GS op z’n zij trekken, ja, je moet echt trekken om ‘m op z’n zij te krijgen. Dan de put onder ’t achterwiel wat toe proberen doen, de GS terug recht zetten, ik erop er starten maar, met Peter en Frank die me vooruit duwen.
En ’t lukt, eens in beweging heeft m’n achterwiel weer ietwat tractie en ik bol den duin af.
Een leuke opwarmer, maar nu gaan we verder rijden, we hebben eigenlijk geen idee hoe lang ’t rijden is tot Merzouga. In ’t hotel sprak men van een kleine 40km, best dus maar de piste volgen of we staan hier morgen nog te sukkelen in ’t los zand.
Maar eerst wil Peter nog wat spelen in ’t zand, over een klein duintje rijden, lukt ‘m de eerste keer redelijk goed en wil dus nog is proberen, maar de tweede keer zakt z’n voorwiel direct weg in ’t losgereden zand van z’n eigen spoor van daarnet, en de poging eindigt in een GS op z’n zij, en Peter eraf rollend, ook op z’n zij.
Tof spelen, maar op den duur vermoeiend, ff bij zitten dus.
Na ’t uitrusten sleuren we de 1200 recht, duwen ‘m over de duin en zijn we terug vertrokken. Peter is alweer op kop weg. Nu, ge moet weten dat ’t snelheidsverschil tussen ons viertal nogal groot is. Peter en ik hebben absoluut geen probleem om, geholpen door de juiste techniek, snelheden boven de 80km/u te halen waar Bart en Frank hoogstens 40km/u willen rijden. We hebben afgesproken dat ieder het tempo rijdt waarop hij zich ’t meest op z’n gemak voelt en we hebben er dan ook geen enkele probleem mee dat sommigen sneller zijn dan anderen.
Grtz, Philip!
Dinsdag 28 september:
08u30: Zalig ontspannen wakker worden, geen druk, niet moeten haasten om alles weer op te zadelen en te vertrekken. Nee, vandaag is ’t een ritje in de omgeving, gewoon zoveel mogelijk lol beleven op de pistes en in ’t zand.
We gaan rustig ontbijten op ‘t terras, uitgebreide keuze en lekkere sinaasappelconfituur met boter, en een soort van pannenkoeken, kortom, het smaakt.
Dan ons stillekes aan klaarmaken om te gaan rijden, Peter staat te springen maar ikzelf kijk er ook wel naar uit. Ben is benieuwd of ik een duin kan oprijden zonder mezelf in te graven, zou echt graag een foto v.d 800 op zo’n duin hebben.
Deze ochtend was Frank alweer vroeg uit de veren, hij heeft z’n dagelijkse wandeling al gemaakt en enkele mooie foto’s geschoten, de moeite waard om is over uit te weiden.
Ons hotel heeft twee poorten langs waar je in en uit kan, de eerste poort langs dewelke we gisteren zijn binnen gereden, en de tweede poort, die momenteel verder in aanbouw is. Deze tweede poort geeft doorgang aan een brug, en die blijkt soms nodig te zijn. Als het hier aanhoudend regent, en dat gebeurt wel is, dan vormt er zicht rond ’t hotel een echt meer.
Het meer is genoemd naar ’t hotel, en huisvest dan vele flamingo’s. Nu is het meer echter compleet droog, maar die brug is dus nodig aangezien het hotel dan letterlijk door ’t water omringd wordt.
Vanop de dakterrassen heb je volgend zicht op ’t hotel en de duinen.
Een Marokkaanse stelling, ze lijkt me iets minder veilig dan wat wij bij ons gebruiken.
Trouwens, is die stelling wel goedgekeurd door de veiligheidscoördinator ter plekke?
Eén van de vriendelijke kerels die hier werkt.
Soit, ondertussen zijn we stilaan klaar om te vertrekken, Shulty springt op z’n GS en vertrekt als eerste. Bart en Frank zijn ook al vertrokken en tegen dat ik de poort uitrij zie ik Shulty niet meer.
Dan maar z’n sporen volgen, en dat doet Frank ook, en ’t lukt.
We vinden ‘m terug tussen enkele duinen, met z’n achterwiel al in ’t zand begraven.
Frank en Bart willen tot bij hem rijden. Frank rijdt over een zandplak die heel los ligt en graaft zijn achterwiel zowat ogenblikkelijk in.
Bart stopt maar wanneer hij wil vertrekken is ’t ook over, ook zijn achterwiel zit zo’n 20cm in ’t zand.
Ik bekijk ’t geamuseerd vanop een afstand, maar wil eigenlijk de duin net voor me oprijden. Die duin is zo’n 4 tot 5 meter hoog, en lijkt me een leuke locatie voor een foto.
Hop, een kleine aanloop en ik rij tot m’n verbazing zonder veel moeite tot boven.
Daar stop ik, om de foto te nemen en naar m’n kompanen te kijken die elk hun gevecht tegen ’t zand aan ’t verliezen zijn.
Het zal uiteindelijk teamwork eisen om de zware GS’en uit ’t zand te krijgen. Eén voor een gaan ze met z’n drieën één GS te lijf, en zo lukt ’t redelijk snel om terug op een hard stuk zand te staan.
Ik wil vertrekken, maar ja, wat dacht je, nu is ’t mijn beurt om me in te graven.
Na enkele seconden staat m’n GS tot aan de karterplaat in ’t zand. Dan heb je geen zijpikkel meer nodig.
Gelukkig hebben Peter en Frank nog voldoende fut om ook mij te helpen. Wordt dus de GS op z’n zij trekken, ja, je moet echt trekken om ‘m op z’n zij te krijgen. Dan de put onder ’t achterwiel wat toe proberen doen, de GS terug recht zetten, ik erop er starten maar, met Peter en Frank die me vooruit duwen.
En ’t lukt, eens in beweging heeft m’n achterwiel weer ietwat tractie en ik bol den duin af.
Een leuke opwarmer, maar nu gaan we verder rijden, we hebben eigenlijk geen idee hoe lang ’t rijden is tot Merzouga. In ’t hotel sprak men van een kleine 40km, best dus maar de piste volgen of we staan hier morgen nog te sukkelen in ’t los zand.
Maar eerst wil Peter nog wat spelen in ’t zand, over een klein duintje rijden, lukt ‘m de eerste keer redelijk goed en wil dus nog is proberen, maar de tweede keer zakt z’n voorwiel direct weg in ’t losgereden zand van z’n eigen spoor van daarnet, en de poging eindigt in een GS op z’n zij, en Peter eraf rollend, ook op z’n zij.
Tof spelen, maar op den duur vermoeiend, ff bij zitten dus.
Na ’t uitrusten sleuren we de 1200 recht, duwen ‘m over de duin en zijn we terug vertrokken. Peter is alweer op kop weg. Nu, ge moet weten dat ’t snelheidsverschil tussen ons viertal nogal groot is. Peter en ik hebben absoluut geen probleem om, geholpen door de juiste techniek, snelheden boven de 80km/u te halen waar Bart en Frank hoogstens 40km/u willen rijden. We hebben afgesproken dat ieder het tempo rijdt waarop hij zich ’t meest op z’n gemak voelt en we hebben er dan ook geen enkele probleem mee dat sommigen sneller zijn dan anderen.
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Vervolg...
Anyway, Peter op kop al weg, ik zie ‘m in de richting van een boom rijden, een v.d zeldzame bomen hier, ik schiet me ook naar die boom. Bart en Frank komen wel af. Om naar die boom te rijden moet ik ofwel een omweg doen via de pistes, ofwel gewoon recht op die boom mikken, ik opteer voor ’t laatste. Ik knal dwars over diepe sporen, los door plekken zand en duingras, de GS springt op en neer, ik voel me precies in Paris-Dakar, dit is gewoon kicken
Aan de boom wachten we op Bart en Frank en na enkele minuten zijn we terug tezamen. In de verte komt er iemand af op een brommertje, de kerel komt tot bij ons gereden, laat z’n brommer in ’t zand vallen, en begint vanalle spullen uit z’n rugzakje te halen om te verkopen. Daar gaan we weer. Op den duur laten Bart en ik ons overhalen om een mooi hangertje te kopen, we betalen 60MAD elk. De kerel is heel tevreden, en we vragen of hij een foto van ons wil nemen. Doet hij met plezier.
We moeten wel zien dat we min of meer de juiste richting uitgaan, en op de piste blijven. Peter en ik hebben er misschien geen probleem mee om door ’t losse zand te knallen, ’t is wel de bedoeling dat iedereen kan volgen en er plezier in heeft. Daarom is ’t af en toe op de gps kijken om te zien of we wel een beetje op de piste blijven, gelukkig staat de piste dus op de topo kaart in de gps.
Desondanks is ’t soms ff zoeken, er zijn overal sporen, maar deze gaan niet allemaal in de juiste richting, en dan moet je door mul, los zand om van spoor te wisselen.
En dat vind ik wel leuk, maar ik wil wel Bart en Frank proberen te ontzien. Het moet plezant blijven.
Na enkele km rijden we langs een dorpke, Peter stopt naast een boom, wij stoppen ook en het duurt nog geen twee minuten of zo’n vijftiental kinderen lopen naar ons toe, allemaal met een rugzakje met prullen. Mooie dingen wel, stenen met mineralen in, of halskettinkjes, of gepolijste stenen, maar even nuttig in mijn ogen als een emmer zand. Frank echter toont wel interesse, en dat zien die kleine verkopertjes ook, ze drummen rond ‘m heen om z’n aandacht en ’t wordt een ware overrompeling
Frank doet wat inkopen, en na een klein half uur kunnen we verder, de kinderen zijn niet allemaal content, niet iedereen heeft iets kunnen aan de man brengen. We gaan verder, richting Merzouga.
’t Is niet ver meer, in de verte kunnen we ’t stadje zien liggen.
We rijden door de straatjes van Merzouga en volgen de gps die ons naar de poort van de Sahara zal leiden.
Wat verder rijden we de asfaltweg op, en stoppen we aan de befaamde poort.
Hier, aan de poort van Merzouga ontmoeten we ook drie motards, Italianen, die op dezelfde boot als de onze zaten. We babbelen wat met elkaar, zij hebben wel al minder geluk gehad dan wij, een schuiver met een quasi kapot kleppendeksel tot gevolg.
Maar ze rijden nog.
Blijkbaar hebben we ook dezelfde boot bij afreis geboekt, we gaan ze dus (hopelijk) nog terugzien in Tanger.
Op ’t centrale pleintje zetten we ons op een terras, en nemen iets te drinken. ’t Is vandaag wel warmer dan gisteren, Frank heeft zich onderweg kapot gezweet en laat z’n doorweekt T-shirt uitdrogen. Ik heb ’t goed, het protector vest doet perfect z’n werk, ik ben beschermd maar heb ’t verfrissende gevoel van enkel in een shirtje rond te rijden, ’t was z’n prijs dus dubbel en dik waard, zeker omdat ik ’t via-via aan minder dan de helft v.d nieuwprijs kunnen kopen heb.
In ’t winkeltje naast ’t terras kopen we enkele stickers, die hadden we nog niet van Marokko.
Ik laat m’n motorbotten ff verluchten, met Frank daarnet op gang geduwd te hebben zit er nu zoveel zand in dat men mij voor grondsmokkel kan tegenhouden, ff uitkloppen dus.
Wat we te eten hebben gekregen weet ik al niet meer, maar ’t zal naar alle waarschijnlijkheid weeral tajine geweest zijn. Ach, als ’t maar smaakt. De Duitsers naast ons zijn hier met een LandCruiser, die gaan nog wat door ’t zand kunnen ploeteren.
Anderhalf uur later zijn we terug klaar om nog wat piste te rijden, maar eerst tot aan ’t eind van ’t stadje rijden. Na de poort is ’t gedaan met asfalt maar die weg loopt nog door tot aan de duinen, niks bijzonders maar nu we hier toch zijn wil ik tot aan ’t eind geweest zijn.
En daar op ’t eind is eigenlijk niks te zien, behalve opdringerige Marokkanen die weer ’t een en ’t ander willen verkopen, of hun diensten willen aanbieden.
Terug door ’t stadje, en dan weer de piste op, het blijft fantastisch rijden. Peter en ik knallen er op los, op een bepaald moment kijk ik ff op een snel stuk naar de teller en zie ‘m net de 90km/u raken. Hmm, ni slecht, wetende dat ik al aan ’t vertragen was
Wat later, terug op een snel gedeelte voel ik me ff Ari Vatannen in z’n Peugeot 405T16 in de Dakar. Ik ben fameus aan ’t gassen wanneer rechts van me Peter me voorbij raast met zeker nog is 20km/u extra gang
Deed me direct denken aan ’t moment dat Vatannen voluit aan ’t gaan was en werd ingehaald door Jan De Rooy in z’n Daf monster.
Niet dat ik Shulty wil vergelijken met Jan De Rooy, maar gewoon het moment zelf vond ik toepasselijk.
“Goe bezig!” denkt ge dan, tot er nog iemand anders beter bezig is. Bart en Frank doen ’t ook goed, maar meer op ’t gemak.
Aangezien Peter en ik over en ’t weer vliegen blijven we min of meer in mekaars buurt.
We stoppen af en toe op een heuvel. Dan zien we mekaar in de verte rijden, altijd makkelijk. Net na deze heuvel loopt ’t spoor door een hoop los zand. Bart heeft geluk, hij heeft een andere piste genomen en moet niet via dit spoor door ’t zand rijden. Frank, Peter en ik moeten er wel door.
Grtz, Philip!
Vervolg...
Anyway, Peter op kop al weg, ik zie ‘m in de richting van een boom rijden, een v.d zeldzame bomen hier, ik schiet me ook naar die boom. Bart en Frank komen wel af. Om naar die boom te rijden moet ik ofwel een omweg doen via de pistes, ofwel gewoon recht op die boom mikken, ik opteer voor ’t laatste. Ik knal dwars over diepe sporen, los door plekken zand en duingras, de GS springt op en neer, ik voel me precies in Paris-Dakar, dit is gewoon kicken
Aan de boom wachten we op Bart en Frank en na enkele minuten zijn we terug tezamen. In de verte komt er iemand af op een brommertje, de kerel komt tot bij ons gereden, laat z’n brommer in ’t zand vallen, en begint vanalle spullen uit z’n rugzakje te halen om te verkopen. Daar gaan we weer. Op den duur laten Bart en ik ons overhalen om een mooi hangertje te kopen, we betalen 60MAD elk. De kerel is heel tevreden, en we vragen of hij een foto van ons wil nemen. Doet hij met plezier.
We moeten wel zien dat we min of meer de juiste richting uitgaan, en op de piste blijven. Peter en ik hebben er misschien geen probleem mee om door ’t losse zand te knallen, ’t is wel de bedoeling dat iedereen kan volgen en er plezier in heeft. Daarom is ’t af en toe op de gps kijken om te zien of we wel een beetje op de piste blijven, gelukkig staat de piste dus op de topo kaart in de gps.
Desondanks is ’t soms ff zoeken, er zijn overal sporen, maar deze gaan niet allemaal in de juiste richting, en dan moet je door mul, los zand om van spoor te wisselen.
En dat vind ik wel leuk, maar ik wil wel Bart en Frank proberen te ontzien. Het moet plezant blijven.
Na enkele km rijden we langs een dorpke, Peter stopt naast een boom, wij stoppen ook en het duurt nog geen twee minuten of zo’n vijftiental kinderen lopen naar ons toe, allemaal met een rugzakje met prullen. Mooie dingen wel, stenen met mineralen in, of halskettinkjes, of gepolijste stenen, maar even nuttig in mijn ogen als een emmer zand. Frank echter toont wel interesse, en dat zien die kleine verkopertjes ook, ze drummen rond ‘m heen om z’n aandacht en ’t wordt een ware overrompeling
Frank doet wat inkopen, en na een klein half uur kunnen we verder, de kinderen zijn niet allemaal content, niet iedereen heeft iets kunnen aan de man brengen. We gaan verder, richting Merzouga.
’t Is niet ver meer, in de verte kunnen we ’t stadje zien liggen.
We rijden door de straatjes van Merzouga en volgen de gps die ons naar de poort van de Sahara zal leiden.
Wat verder rijden we de asfaltweg op, en stoppen we aan de befaamde poort.
Hier, aan de poort van Merzouga ontmoeten we ook drie motards, Italianen, die op dezelfde boot als de onze zaten. We babbelen wat met elkaar, zij hebben wel al minder geluk gehad dan wij, een schuiver met een quasi kapot kleppendeksel tot gevolg.
Maar ze rijden nog.
Blijkbaar hebben we ook dezelfde boot bij afreis geboekt, we gaan ze dus (hopelijk) nog terugzien in Tanger.
Op ’t centrale pleintje zetten we ons op een terras, en nemen iets te drinken. ’t Is vandaag wel warmer dan gisteren, Frank heeft zich onderweg kapot gezweet en laat z’n doorweekt T-shirt uitdrogen. Ik heb ’t goed, het protector vest doet perfect z’n werk, ik ben beschermd maar heb ’t verfrissende gevoel van enkel in een shirtje rond te rijden, ’t was z’n prijs dus dubbel en dik waard, zeker omdat ik ’t via-via aan minder dan de helft v.d nieuwprijs kunnen kopen heb.
In ’t winkeltje naast ’t terras kopen we enkele stickers, die hadden we nog niet van Marokko.
Ik laat m’n motorbotten ff verluchten, met Frank daarnet op gang geduwd te hebben zit er nu zoveel zand in dat men mij voor grondsmokkel kan tegenhouden, ff uitkloppen dus.
Wat we te eten hebben gekregen weet ik al niet meer, maar ’t zal naar alle waarschijnlijkheid weeral tajine geweest zijn. Ach, als ’t maar smaakt. De Duitsers naast ons zijn hier met een LandCruiser, die gaan nog wat door ’t zand kunnen ploeteren.
Anderhalf uur later zijn we terug klaar om nog wat piste te rijden, maar eerst tot aan ’t eind van ’t stadje rijden. Na de poort is ’t gedaan met asfalt maar die weg loopt nog door tot aan de duinen, niks bijzonders maar nu we hier toch zijn wil ik tot aan ’t eind geweest zijn.
En daar op ’t eind is eigenlijk niks te zien, behalve opdringerige Marokkanen die weer ’t een en ’t ander willen verkopen, of hun diensten willen aanbieden.
Terug door ’t stadje, en dan weer de piste op, het blijft fantastisch rijden. Peter en ik knallen er op los, op een bepaald moment kijk ik ff op een snel stuk naar de teller en zie ‘m net de 90km/u raken. Hmm, ni slecht, wetende dat ik al aan ’t vertragen was
Wat later, terug op een snel gedeelte voel ik me ff Ari Vatannen in z’n Peugeot 405T16 in de Dakar. Ik ben fameus aan ’t gassen wanneer rechts van me Peter me voorbij raast met zeker nog is 20km/u extra gang
Deed me direct denken aan ’t moment dat Vatannen voluit aan ’t gaan was en werd ingehaald door Jan De Rooy in z’n Daf monster.Niet dat ik Shulty wil vergelijken met Jan De Rooy, maar gewoon het moment zelf vond ik toepasselijk.
“Goe bezig!” denkt ge dan, tot er nog iemand anders beter bezig is. Bart en Frank doen ’t ook goed, maar meer op ’t gemak.
Aangezien Peter en ik over en ’t weer vliegen blijven we min of meer in mekaars buurt.
We stoppen af en toe op een heuvel. Dan zien we mekaar in de verte rijden, altijd makkelijk. Net na deze heuvel loopt ’t spoor door een hoop los zand. Bart heeft geluk, hij heeft een andere piste genomen en moet niet via dit spoor door ’t zand rijden. Frank, Peter en ik moeten er wel door.
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Vervolg...
Nuja, moeten, we kunnen altijd dat heuveltje langs een andere kant afrijden, maar da’s vals spelen, en dat doen we vandaag niet. Erdoor en erover, that’s the way. Peter gaat als eerste, hij heeft net voldoende snelheid om al peddelend door ’t mulle stuk te geraken, dan is ’t Frank z’n beurt. Ondanks dat ik sta te roepen dat hij meer snelheid moet nemen doet hij ’t op z’n gemak, met als gevolg dat hij zich vastrijdt.
Miljaar, weer duwen en trekken aan die zware GSA. Met wat geduw en getrek komt er beweging in en op den duur geraakt Frank er door. Peter wil dat stuk los zand nogmaals proberen, rijdt er van de andere kant op, maar veel te traag. Met ’t gekende resultaat tot gevolg, achterwiel tot aan de as in ’t zand.
Weeral duwen en trekken, miljaar
Peter geniet ervan, hij poseert op de GS
We worden stilaan beter in ‘t zand, na een beetje duwen is de GS los en kan Peter ’t mulle stuk verlaten.
Op den duur is ’t mijn beurt, ik zeg dat ik geen goesting heb om mezelf vast te rijden, geef mezelf een goeie aanloop en met voldoende gang erin geraak ik er zonder problemen door. Kijk, zo moet ’t dus, genoeg snelheid en de gang erin houden
Bart, die dus een andere route genomen had, is een goed stuk op kop geraakt, staat op een heuvel te wachten en ziet ons in de verte komen.
We zijn bijna aan ’t hotel, maar Bart neemt de verkeerde piste, en rijdt naar een ander hotel. Peter en ik zien ‘m van ons wegrijden, ik schiet me achter ‘m aan voor dat hij te ver weg is, en de weg kwijt is. Niet vergeten dat Bart geen gps bij zich heeft, en je hier makkelijk de weg, die er niet is, kwijt raakt.
Bart ziet me teken doen, hij ziet z’n vergissing en draait naar ’t juiste hotel, ’t is gelukkig geen los zand maar een maar soort van hard zand met stenen waarover hij moet rijden.
Hij en Frank gaan naar ’t hotel, voor hen zit ’t dagje rijden erop.
Peter en ik gaan ff kijken naar dat opgedroogd meer achter ’t hotel, ’t is zo vlak als een biljart maar ’t blijft oppassen want onder de harde korst is ’t los zand. Blijven gas geven dus, en niet vol op ’t gas bij ’t vertrekken, of ge kunt uw eigen beginnen uitgraven.
Na nog wat over en weer rijden heb ik ’t stilaan ook gezien, niet dat ik me niet amuseer, verre van, maar ik wil ook ff profiteren van ’t zwembad etc. om wat te rusten, het zijn uiteindelijk al vermoeiende dagen geweest, en morgen is ’t alweer een lange, zware dag op de motor. Peter gaat nog wat rijden, hij kan er geen genoeg van krijgen, maar ik rij de poort van ’t hotel binnen.
Hij gaat in de omgeving dus nog wat rondknallen, ik ga naar de kamer, doe m’n motokledij uit, en neem de Canon mee naar ’t dakterras waar ik hoop enkele mooie en/of leuke foto’s te kunnen schieten van Peter in actie. Hij is echter al veel te ver weg, zelfs met m’n zoomlens kan ik ‘m met veel moeite zien rijden.
Volgende foto is zowat ’t beste wat ik kon schieten, en dan nog moet je goed zoeken.
Hint=> Peter rijdt in ’t midden van ’t beeld net voor het huisje.
Nuja, ‘k ga hier niet blijven zitten op ’t dak, ik ga naar beneden en neem een verfrissende duik in ’t zwembad, en geloof me, het doet goed!
Peter keert op den duur terug, hij laat ons enkele mooie foto’s zien op z’n toestel.
Hmm, misschien had ik dan toch maar moeten meegaan, ’t zijn alvast mooie foto’s van een schitterende omgeving.
Grtz, Philip!
Vervolg...
Nuja, moeten, we kunnen altijd dat heuveltje langs een andere kant afrijden, maar da’s vals spelen, en dat doen we vandaag niet. Erdoor en erover, that’s the way. Peter gaat als eerste, hij heeft net voldoende snelheid om al peddelend door ’t mulle stuk te geraken, dan is ’t Frank z’n beurt. Ondanks dat ik sta te roepen dat hij meer snelheid moet nemen doet hij ’t op z’n gemak, met als gevolg dat hij zich vastrijdt.
Miljaar, weer duwen en trekken aan die zware GSA. Met wat geduw en getrek komt er beweging in en op den duur geraakt Frank er door. Peter wil dat stuk los zand nogmaals proberen, rijdt er van de andere kant op, maar veel te traag. Met ’t gekende resultaat tot gevolg, achterwiel tot aan de as in ’t zand.
Weeral duwen en trekken, miljaar
Peter geniet ervan, hij poseert op de GS
We worden stilaan beter in ‘t zand, na een beetje duwen is de GS los en kan Peter ’t mulle stuk verlaten.
Op den duur is ’t mijn beurt, ik zeg dat ik geen goesting heb om mezelf vast te rijden, geef mezelf een goeie aanloop en met voldoende gang erin geraak ik er zonder problemen door. Kijk, zo moet ’t dus, genoeg snelheid en de gang erin houden
Bart, die dus een andere route genomen had, is een goed stuk op kop geraakt, staat op een heuvel te wachten en ziet ons in de verte komen.
We zijn bijna aan ’t hotel, maar Bart neemt de verkeerde piste, en rijdt naar een ander hotel. Peter en ik zien ‘m van ons wegrijden, ik schiet me achter ‘m aan voor dat hij te ver weg is, en de weg kwijt is. Niet vergeten dat Bart geen gps bij zich heeft, en je hier makkelijk de weg, die er niet is, kwijt raakt.
Bart ziet me teken doen, hij ziet z’n vergissing en draait naar ’t juiste hotel, ’t is gelukkig geen los zand maar een maar soort van hard zand met stenen waarover hij moet rijden.
Hij en Frank gaan naar ’t hotel, voor hen zit ’t dagje rijden erop.
Peter en ik gaan ff kijken naar dat opgedroogd meer achter ’t hotel, ’t is zo vlak als een biljart maar ’t blijft oppassen want onder de harde korst is ’t los zand. Blijven gas geven dus, en niet vol op ’t gas bij ’t vertrekken, of ge kunt uw eigen beginnen uitgraven.
Na nog wat over en weer rijden heb ik ’t stilaan ook gezien, niet dat ik me niet amuseer, verre van, maar ik wil ook ff profiteren van ’t zwembad etc. om wat te rusten, het zijn uiteindelijk al vermoeiende dagen geweest, en morgen is ’t alweer een lange, zware dag op de motor. Peter gaat nog wat rijden, hij kan er geen genoeg van krijgen, maar ik rij de poort van ’t hotel binnen.
Hij gaat in de omgeving dus nog wat rondknallen, ik ga naar de kamer, doe m’n motokledij uit, en neem de Canon mee naar ’t dakterras waar ik hoop enkele mooie en/of leuke foto’s te kunnen schieten van Peter in actie. Hij is echter al veel te ver weg, zelfs met m’n zoomlens kan ik ‘m met veel moeite zien rijden.
Volgende foto is zowat ’t beste wat ik kon schieten, en dan nog moet je goed zoeken.
Hint=> Peter rijdt in ’t midden van ’t beeld net voor het huisje.
Nuja, ‘k ga hier niet blijven zitten op ’t dak, ik ga naar beneden en neem een verfrissende duik in ’t zwembad, en geloof me, het doet goed!
Peter keert op den duur terug, hij laat ons enkele mooie foto’s zien op z’n toestel.
Hmm, misschien had ik dan toch maar moeten meegaan, ’t zijn alvast mooie foto’s van een schitterende omgeving.
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Vervolg...
Aan de andere kant, ik denk dat hij ’t warm heeft want nog geen 5min nadat hij terug aan ’t hotel was zit hij al in ’t zwembad.
Nu is ’t gewoon rusten en niksdoen aan ’t zwembad, heerlijk languit liggen in de ligstoelen, we raken aan de babbel met een groep Canadezen, mensen van een jaar of +vijftig. Zij vertrekken straks met de dromedarissen in de woestijn en gaan daar de nacht doorbrengen, wij blijven lekker hier.
Alhoewel een tochtje op zo’n groot dier me wel leuk lijkt heb ik er nu geen oren naar, wij moeten volgende ochtend startensklaar staan voor weer een langde dag op de motor.
We luieren nog wat, gaan op den duur naar de grote eetzaal, de kaarten komen terug op tafel maar we houden ’t uur in ’t oog, we willen straks de zonsondergang op foto zetten van in de duinen, en omdat ’t hier zo rap donker wordt moogt ge geen vijf minuten te laat zijn.
Wanneer ’t tijd is trekken we de duinen in, volgende foto’s zijn ’t resultaat.
Na onze uitgebreide fotosessie, en nadat ik m’n sandalen uitgegraven heb (past maar op mannekes, m’n wraak zal zoet zijn ) strompelen we terug naar ’t hotel.
Ondanks dat we nog vanalles moeten zien en ontdekken heb ik een beetje het gevoel dat we ’t hoogtepunt hebben gehad, bizar, ik hoop ongelijk te hebben.
We kaarten nog enkele uurkes, tot we één voor een de vaak te pakken hebben. Dan is ’t terug naar de kamers, ik leg m’n grootste hoop van pak en zak al min of meer gereed voor morgen, verlies ik morgenvroeg minder tijd.
’t Zal morgen redelijk vroeg vertrekken worden, we hebben net de route gecheckt en blijkbaar is ’t morgen quasi 400km in totaal.
Eerst zo’n 200km tot Tinerhir, aan de voet v.d Hoge Atlas, en dan in ’t nog is 200km door kloven en in en over de Hoge Atlas.
Geen idee of we ’t gaan halen, maar we zien dan wel, nu eerst een goeie nachtrust, sloppe…
Grtz, Philip!
Vervolg...
Aan de andere kant, ik denk dat hij ’t warm heeft want nog geen 5min nadat hij terug aan ’t hotel was zit hij al in ’t zwembad.
Nu is ’t gewoon rusten en niksdoen aan ’t zwembad, heerlijk languit liggen in de ligstoelen, we raken aan de babbel met een groep Canadezen, mensen van een jaar of +vijftig. Zij vertrekken straks met de dromedarissen in de woestijn en gaan daar de nacht doorbrengen, wij blijven lekker hier.
Alhoewel een tochtje op zo’n groot dier me wel leuk lijkt heb ik er nu geen oren naar, wij moeten volgende ochtend startensklaar staan voor weer een langde dag op de motor.
We luieren nog wat, gaan op den duur naar de grote eetzaal, de kaarten komen terug op tafel maar we houden ’t uur in ’t oog, we willen straks de zonsondergang op foto zetten van in de duinen, en omdat ’t hier zo rap donker wordt moogt ge geen vijf minuten te laat zijn.
Wanneer ’t tijd is trekken we de duinen in, volgende foto’s zijn ’t resultaat.
Na onze uitgebreide fotosessie, en nadat ik m’n sandalen uitgegraven heb (past maar op mannekes, m’n wraak zal zoet zijn
) strompelen we terug naar ’t hotel. Ondanks dat we nog vanalles moeten zien en ontdekken heb ik een beetje het gevoel dat we ’t hoogtepunt hebben gehad, bizar, ik hoop ongelijk te hebben.
We kaarten nog enkele uurkes, tot we één voor een de vaak te pakken hebben. Dan is ’t terug naar de kamers, ik leg m’n grootste hoop van pak en zak al min of meer gereed voor morgen, verlies ik morgenvroeg minder tijd.
’t Zal morgen redelijk vroeg vertrekken worden, we hebben net de route gecheckt en blijkbaar is ’t morgen quasi 400km in totaal.
Eerst zo’n 200km tot Tinerhir, aan de voet v.d Hoge Atlas, en dan in ’t nog is 200km door kloven en in en over de Hoge Atlas.
Geen idee of we ’t gaan halen, maar we zien dan wel, nu eerst een goeie nachtrust, sloppe…
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
-
Tazke
- Berichten: 881
- Lid geworden op: 29 nov 2007, 10:56
- Woonplaats: Diegem City
- Locatie: Vlaams-Brabant
- Contacteer:
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Een schoon verslag over een schone reis ... echt aan 't genieten van de vele foto's
To boldly go where no tasmanian has gone before ...
-
GSrijder
- Berichten: 2330
- Lid geworden op: 28 mei 2007, 10:42
- Woonplaats: 9200
- Locatie: Dendermonde
- Contacteer:
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Tazke schreef:Een schoon verslag over een schone reis ... echt aan 't genieten van de vele foto's
Inderdaad, alleen jammer dat het zo traag op gang komt Some people learn to ride a GS, others are born to !!
You never waste one hour of your life if you spent it on the saddle of your GS
You never waste one hour of your life if you spent it on the saddle of your GS
-
Shulty
- Berichten: 1447
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 23:55
- Woonplaats: Gooreind / Wuustwezel
- Locatie: Gooreind / Wuustwezel
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Naar Marokkaanse normen......GSrijder schreef:Tazke schreef:Een schoon verslag over een schone reis ... echt aan 't genieten van de vele foto's
R1150GSA '04
R1200GSA '10
R1200GSA '10
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Woensdag 29 september:
Wakker worden, en geen tijd om nog wat te blijven liggen, klaarmaken voor ’t ontbijt, de overige prullen in de koffers douwen en koffers terug aan de GS hangen, zorgen dat we niks in de kamer vergeten, check, double check, ok, klaar voor ’t ontbijt. Nu kan ff de rust wederkeren.
Wederom lekker, maar ook wederom ’t zelfde als gisteren, never change a winning team moeten ze hier wel denken. Maar kom, ’t is dus lekker en we eten ons buikske vol, we hebben een redelijk druk en vooral een streng schema te volgen voor vandaag, ik heb dus geen tijd wanneer we aan eten gaan toekomen.
08u45: Na ’t ontbijt worden de rekeningen vereffend in ’t hotel, de bar is ook betaald (daar hadden we een lopende rekening, makkelijk toch) en op den duur is ’t tijd voor afscheid. Ondanks dat we er amper twee nachten waren heb ik ’t gevoel van hier echt welkom geweest te zijn, veel meer dan zomaar ff komen slapen en eten, als ik ooit terug kom naar Erg Chebbi, dan is ’t zeker en vast hier, beter kan je je niet wensen.
We nemen afscheid van de mensen, bestijgen de stalen rossen en rijden voor de laatste keer ’t middenplein uit door de grote poort, terug de piste op. In ’t begin nemen we de pistes richting Douar Derkaoua, het laatste iets wat min of meer op een dorp lijkt op die plots ophoudende asfaltweg die we in de heenrit genomen hebben.
Gaandeweg draaien we echter meer naar ’t westen, en op den duur, en voor ik ’t goed en wel besef zitten we op de pistes riching de N13, de asfaltweg die van merzouga naar Erfoud loopt.
Op zich geen probleem, maar ’t is wel een omweg van zo’n 20km, en we hebben reeds een pak af te malen.
Nu we de piste hier gaan verlaten heeft Bart de smaak te pakken, ook bij hem gaat de kraan open tot rond de 60 à 70km/u. Ik haal ‘m met moeite in, maar ik moet want volgens de gps moet ik bijsturen.
Eens op ’t asfalt is ’t tijd voor het eerste stopke, Frank gaat er echter al eerder vandoor, en iets later is Shulty ook vertrokken. Geen probleem, ’t is de enige weg die naar Erfoud leidt.
Net wanneer Bart en ik willen vertrekken krijgen we een smske van Frank dat er onderweg politie staat, ff dimmen dus.
Ondanks dat we de snelheid heel schappelijk houden geraken we alle vier terug bij mekaar voor we Rissani binnenrijden.
Rissani is ’t enige stadje tussen Merzouga en Erfoud, we zoeken ff naar een bank om geld te wisselen maar da’s vergeefse moeite, verder dan aangeklampt te worden door nieuwsgierige Marokkanen om ofwel te weten vanwaar we komen, ofwel om achter geld te bedelen, ofwel ons mee te lokken naar hun winkeltje raken we niet, dan maar verder naar Erfoud.
Bij ’t doorkruisen van Rissani passeren we nogmaals een mooie boogpoort.
Maar die van Merzouga is voor mij de enige echte “Poort van de Sahara” zulle.
In Erfoud splitsen we ons ff op, Bart en ik gaan al tanken, Shulty en Frank gaan geld wisselen en gaan daarna tanken. Aan de naftpomp komen we de Duitsers van gisteren tegen, we hadden ze aan de Gorge du Ziz al zien rijden met hun moto’s, een 1200GS met zijspan en een ouwe Honda met dwarsgeplaatste V-twin.
De LandCruiser van hun vrienden heeft gisteren brokken gereden, ze zijn ‘m ergens in ’t stad aan fiksen en die komt later wel af.
De dingen die je hier nog dagelijks ziet rijden, vrachtwagens en auto’s, kunt ge u niet voorstellen, die sleuren waren waarschijnlijk 10 jaar geleden al oud en versleten, maar blijven gewoon in dienst totdat ze uit mekaar vallen, en dan nog…
Op den duur komen Frank en Peter toe, we hebben allemaal getankt en zijn klaar om de lange weg naar Tinerhir aan te vatten.
Het is een kleine 200km via de grote weg, ik probeer ’t tempo hoog te houden, ergens iets boven de 100km/u gemiddeld, maar in één v.d dorpkes waar we doormoeten is ’t markt. En we zitten vast achter een Franse mobilhome, die geraakt er maar met heel veel moeite door want de marktkramers letten echt niet waar de weg begint, ze spreiden hun waar overal uit en ’t is dus wringen en draaien om erdoor te geraken, we verliezen een klein kwartier hier
Na dat dorp gaat de kraan weer open, enkel in de dorpkes houden we ons ff in, maar voor de rest is ’t constant stevig doorgassen.
Frank doet een stopke om de omgeving, die plat en open is, op foto te zetten.
Naarmate we dichter bij Tinerhir komen duikt aan de rechterkant de Hoge Atlas op, we zitten bijna terug in de bergen.
12u30: Ik ben tevreden, we hebben Tinerhir gehaald voor 13u00, iets wat ik als absolute minimum had opgesteld. We stoppen om te tanken en te eten, tajine uiteraard, maar ’t is lekker en we hebben op voorhand een prijs afgesproken, ze gaan ons niet meer liggen hebben. Een uurke later rijden we de stad in en volgen de weg naar de Gorge de Todra, één van beide kloven in de buurt hier.
Onderweg heb je een prachtig zicht op de stad en de groene oase hier, gevormd door de rivier die door de kloof stroomt.
Zonder die rivier zou ’t hier maar een dorre bedoening zijn.
Waar we ook maar stoppen, de locale bevolking aanziet ons al rijdende zakken geld, en aldus een mogelijkheid om zaken te doen.
Een Marokkaan komt tot bij mij, begint eerst vriendelijk met de “usual bullshit” zoals waar we vandaan komen, hoe ’t onderweg geweest is, of we ’t al dan niet de moeite vinden en gaat dan over tot de orde v.d dag. Hij wil me het een en ’t ander verkopen, ik klop is ff op m’n rechterkoffer en vraag ‘m of hij de doffe klop hoort Hij knikt van ja, heeft ’t al door dat we volgeladen zijn, lacht nog wat en wenst ons vriendelijk een goeie rit verder
We rijden de Gorge in, ’t is hier druk, veel auto’s en zelfs bussen rijden af en aan, ondanks dat ’t hier nergens echt breed is. Als dat maar niet te lang blijft duren.
14u00: We zijn er! Aan ’t meest gefotografeerde deel v.d kloof. En dat zie je, al was ’t alleen nog maar aan den hoop autobussen die hier staan. We vinden maar net een plaatsje om de GS’en te zetten, ’t is hier echt een toeristische trekpleister tot en met.
Aan de overkant v.d rivier is een hotel en een restaurant, lijkt me wel leuk, maar we hebben net gegeten, en voor te overnachten is ’t nog veel te vroeg.
Grtz, Philip!
Woensdag 29 september:
Wakker worden, en geen tijd om nog wat te blijven liggen, klaarmaken voor ’t ontbijt, de overige prullen in de koffers douwen en koffers terug aan de GS hangen, zorgen dat we niks in de kamer vergeten, check, double check, ok, klaar voor ’t ontbijt. Nu kan ff de rust wederkeren.
Wederom lekker, maar ook wederom ’t zelfde als gisteren, never change a winning team moeten ze hier wel denken. Maar kom, ’t is dus lekker en we eten ons buikske vol, we hebben een redelijk druk en vooral een streng schema te volgen voor vandaag, ik heb dus geen tijd wanneer we aan eten gaan toekomen.
08u45: Na ’t ontbijt worden de rekeningen vereffend in ’t hotel, de bar is ook betaald (daar hadden we een lopende rekening, makkelijk toch) en op den duur is ’t tijd voor afscheid. Ondanks dat we er amper twee nachten waren heb ik ’t gevoel van hier echt welkom geweest te zijn, veel meer dan zomaar ff komen slapen en eten, als ik ooit terug kom naar Erg Chebbi, dan is ’t zeker en vast hier, beter kan je je niet wensen.
We nemen afscheid van de mensen, bestijgen de stalen rossen en rijden voor de laatste keer ’t middenplein uit door de grote poort, terug de piste op. In ’t begin nemen we de pistes richting Douar Derkaoua, het laatste iets wat min of meer op een dorp lijkt op die plots ophoudende asfaltweg die we in de heenrit genomen hebben.
Gaandeweg draaien we echter meer naar ’t westen, en op den duur, en voor ik ’t goed en wel besef zitten we op de pistes riching de N13, de asfaltweg die van merzouga naar Erfoud loopt.
Op zich geen probleem, maar ’t is wel een omweg van zo’n 20km, en we hebben reeds een pak af te malen.
Nu we de piste hier gaan verlaten heeft Bart de smaak te pakken, ook bij hem gaat de kraan open tot rond de 60 à 70km/u. Ik haal ‘m met moeite in, maar ik moet want volgens de gps moet ik bijsturen.
Eens op ’t asfalt is ’t tijd voor het eerste stopke, Frank gaat er echter al eerder vandoor, en iets later is Shulty ook vertrokken. Geen probleem, ’t is de enige weg die naar Erfoud leidt.
Net wanneer Bart en ik willen vertrekken krijgen we een smske van Frank dat er onderweg politie staat, ff dimmen dus.
Ondanks dat we de snelheid heel schappelijk houden geraken we alle vier terug bij mekaar voor we Rissani binnenrijden.
Rissani is ’t enige stadje tussen Merzouga en Erfoud, we zoeken ff naar een bank om geld te wisselen maar da’s vergeefse moeite, verder dan aangeklampt te worden door nieuwsgierige Marokkanen om ofwel te weten vanwaar we komen, ofwel om achter geld te bedelen, ofwel ons mee te lokken naar hun winkeltje raken we niet, dan maar verder naar Erfoud.
Bij ’t doorkruisen van Rissani passeren we nogmaals een mooie boogpoort.
Maar die van Merzouga is voor mij de enige echte “Poort van de Sahara” zulle.
In Erfoud splitsen we ons ff op, Bart en ik gaan al tanken, Shulty en Frank gaan geld wisselen en gaan daarna tanken. Aan de naftpomp komen we de Duitsers van gisteren tegen, we hadden ze aan de Gorge du Ziz al zien rijden met hun moto’s, een 1200GS met zijspan en een ouwe Honda met dwarsgeplaatste V-twin.
De LandCruiser van hun vrienden heeft gisteren brokken gereden, ze zijn ‘m ergens in ’t stad aan fiksen en die komt later wel af.
De dingen die je hier nog dagelijks ziet rijden, vrachtwagens en auto’s, kunt ge u niet voorstellen, die sleuren waren waarschijnlijk 10 jaar geleden al oud en versleten, maar blijven gewoon in dienst totdat ze uit mekaar vallen, en dan nog…
Op den duur komen Frank en Peter toe, we hebben allemaal getankt en zijn klaar om de lange weg naar Tinerhir aan te vatten.
Het is een kleine 200km via de grote weg, ik probeer ’t tempo hoog te houden, ergens iets boven de 100km/u gemiddeld, maar in één v.d dorpkes waar we doormoeten is ’t markt. En we zitten vast achter een Franse mobilhome, die geraakt er maar met heel veel moeite door want de marktkramers letten echt niet waar de weg begint, ze spreiden hun waar overal uit en ’t is dus wringen en draaien om erdoor te geraken, we verliezen een klein kwartier hier
Na dat dorp gaat de kraan weer open, enkel in de dorpkes houden we ons ff in, maar voor de rest is ’t constant stevig doorgassen.
Frank doet een stopke om de omgeving, die plat en open is, op foto te zetten.
Naarmate we dichter bij Tinerhir komen duikt aan de rechterkant de Hoge Atlas op, we zitten bijna terug in de bergen.
12u30: Ik ben tevreden, we hebben Tinerhir gehaald voor 13u00, iets wat ik als absolute minimum had opgesteld. We stoppen om te tanken en te eten, tajine uiteraard, maar ’t is lekker en we hebben op voorhand een prijs afgesproken, ze gaan ons niet meer liggen hebben. Een uurke later rijden we de stad in en volgen de weg naar de Gorge de Todra, één van beide kloven in de buurt hier.
Onderweg heb je een prachtig zicht op de stad en de groene oase hier, gevormd door de rivier die door de kloof stroomt.
Zonder die rivier zou ’t hier maar een dorre bedoening zijn.
Waar we ook maar stoppen, de locale bevolking aanziet ons al rijdende zakken geld, en aldus een mogelijkheid om zaken te doen.
Een Marokkaan komt tot bij mij, begint eerst vriendelijk met de “usual bullshit” zoals waar we vandaan komen, hoe ’t onderweg geweest is, of we ’t al dan niet de moeite vinden en gaat dan over tot de orde v.d dag. Hij wil me het een en ’t ander verkopen, ik klop is ff op m’n rechterkoffer en vraag ‘m of hij de doffe klop hoort
Hij knikt van ja, heeft ’t al door dat we volgeladen zijn, lacht nog wat en wenst ons vriendelijk een goeie rit verder 
We rijden de Gorge in, ’t is hier druk, veel auto’s en zelfs bussen rijden af en aan, ondanks dat ’t hier nergens echt breed is. Als dat maar niet te lang blijft duren.
14u00: We zijn er! Aan ’t meest gefotografeerde deel v.d kloof. En dat zie je, al was ’t alleen nog maar aan den hoop autobussen die hier staan. We vinden maar net een plaatsje om de GS’en te zetten, ’t is hier echt een toeristische trekpleister tot en met.
Aan de overkant v.d rivier is een hotel en een restaurant, lijkt me wel leuk, maar we hebben net gegeten, en voor te overnachten is ’t nog veel te vroeg.
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Vervolg...
Frank raakt aan de praat met de mensen van een Limburgse autocar, de meesten vinden ’t straf wat wij doen, nu ja, ’t is wel avontuurlijk, dat wel. En ’t is altijd leuk als de mensen je met grote ogen bekijken als je vertelt dat we Marokko doorkruisen op de motor, zonder ergens te reserveren, zonder op voorhand iets te boeken. Die onzekerheid maakt ’t net leuk, maar schrikt dan weer net de meeste “andere, normale” mensen af.
Ok, we hebben ’t hier wel gezien, een prachtige omgeving in een kloof met kaarsrechte wanden van enkele honderden meters hoog, maar ’t is me hier te druk, we gaan verder rijden.
En dan zie ik waarom alle bussen rechtsomkeer maken, de betonweg is opgebroken en je moet door de rivier rijden wil je verder kunnen, twee keer zelfs, want de wegenwerken zijn na een goeie honderd meter over.
Frank en Bart zijn er al doorgeraakt, ik neem een flinke aanloop, ’t water spat omhoog tot over m’n helm. M’n broek is zeiknat, ’t water loopt m’n botten in, en m’n protectorvest houdt ’t ook niet droog. Een welkome verfrissing
Peter raakt er ook door, al was ’t met wat geluk, z’n achterkant spring weg op een grote steen, de GS gaat dwars maar hij houdt ’m onder controle. Iets verder moeten we dus weer door de rivier, hier is ’t minder diep, we rijden erdoor en staan terug op de weg die verder en verder de kloof ingaat.
Het is hier prachtig rijden, we zijn hier quasi alleen en kunnen ongebreideld van de omgeving genieten.
Stilaan rijden we de kloof uit, we zijn vanaf Tinerhir eigenlijk constant aan ’t stijgen in hoogte, en na zo’n 15km ongeveer rijden we definitief de kloof uit.
De omgeving wordt anders, we zitten tussen bergpieken in grote brede dalen te rijden, km’s aan een stuk gaat ’t bijna vlak in een enorm weids decor, totdat je plots als een volgende trap weer is de hoogte inschiet via enkele haarspelden.
Het biedt hier in elk geval een prachtig zicht, en ’t eind, zijnde Agoudal, is nog niet in zicht.
We stellen de Canon nog is op voor een groepsfoto.
Terug verder, de weg begint steeds meer en meer tussen hoge bergpieken te liggen, we zitten al
boven de 2000m, het wordt frisjes, ik stop om m’n Rallyvest aan te doen want we gaan nog een heel stuk hoger.
De weg, nu asfalt maar tot voor kort naar ’t schijnt nog een piste, gaat via enkele haarspelden terug een heel stuk de hoogte in, alhoewel de weg zelf, en zeker ’t asfalt, niet echt super ligt is ’t wel genieten. Genieten van de wonderlijke omgeving.
Ik denk dat we aan de top v.d bergpas gaan komen, maar nee hoor, achter de volgende bocht gaat ’t weer gestaag omhoog.
En denk niet dat je hier helemaal alleen bent. Ik stop aan een groep wegenwerkers om hun werk en hun uitzicht is te bekijken.
Op den duur zijn we boven aan de top van deze bergpas, maar zoals op bijna elke pas in Marokko blinkt ook deze uit in afwezigheid van een bord op de top. Spijtig. Nu ja, we zijn dus over de Tizi-n-Tirherhouzine gereden, 2683m hoog. Vanuit Tinerhir zijn we dus zo’n kleine 1400m aan ’t klimmen geweest. Nu is ’t een beetje dalen, maar ook weer niet zoveel, richting Agoudal, op een dikke 2200m hoog.
Hier, zo’n vijf km voor we Agoudal bereiken ziet het er anders uit, ’t is hier een soort hoogplateau, waar het water van enkele stroompjes de hele vallei in ’t groen zet.
15u15: Nu is het naar Agoudal dus, daar moeten we links nemen om weg, of piste, naar de Gorge des Dades te nemen.
Bart en Peter zitten zich al een tijd stevig te amuseren met ’t gas goed open te draaien, ze rijden zover op kop dat ik ze niet meer in ’t zicht heb, Frank zit bij mij. We rijden ’t dorp in en er staan een hoop jongeren op een klein kruispunt. Allé, kruispunt is veel gezegd, het asfalt is verdwenen, en je kan rechtdoor of linksaf. Sommige jongeren doen teken van links te nemen, maar de oudsten onder hen wijzen rechtdoor. Ik ga rechtdoor, maar na zo’n 50m zie ik op de gps dat ik verkeerd ben, ook Frank ziet ’t op zijn gps, en we draaien ons om. Terug naar dat groepke gasten die vanalles gesticuleren, maar we rijden ze voorbij en draaien rechtsaf. Volgens de gps zit ik nu op de goeie weg, ofte, de goeie piste. Frank rijdt achter me, maar van Bart en Peter is geen spoor. Bizar, die zitten voor ons en we zouden ze toch ergens moeten zien. Wanneer we ’t dorp al een km uit zijn stoppen we op een heuvel, voor ons strekt de piste zich slingerend uit, maar daar rijden geen twee GS’en
We besluiten om ff te wachten. Ofwel zijn wij hen ergens in ’t dorp voorbij gegaan, ofwel hebben ze zo’n voorsprong dat ze al enkele km’s verder zitten, en zijn ze door gereden. Maar dat geloof ik niet.
Zeker op een twijfelachtige afslag als deze weten we dat we op mekaar moeten wachten. Ff bellen levert niks op, maar na enkele minuten komen er twee GS’en vanuit ’t dorp gereden. Blijkt dat ze ook de verkeerde weg waren opgestuurd maar ’t duurde iets langer eer ze hun vergissing inzagen.
Die gasten waren ons dus gewoon goed aan ’t jennen, ge moogt eender wie dus niet zomaar geloven, ze wilden waarschijnlijk ons eerst misleiden en dan voor wat geld de juiste richting tonen, of gewoon is goed met ons voeten spelen, kan ook.
Anyway, nu zitten we op een piste, geen idee hoelang ze is, en hoe zwaar ze gaat zijn, ik zeg dan ook dat we min of meer in mekaars buurt moeten blijven.
In de verte komt er iemand af, een kerel met twee ezeltjes. Leuk zicht, dus komen de fototoestellen boven. Diene kerel ziet ons klikken en heeft geld geroken.
Hij haalt een grote spie uit de zakken op de ezel, klopt die in de grond, hangt z’n ezelke eraan vast en gaat dan bij elk van ons geld aftroggelen. Van mij krijgt hij 10MAD, z’n dag is goed als hij dat van elk van ons krijgt.
Dan maar is aan de piste beginnen, ’t is al kwart over drie en ‘t is nog een kleine 100km tot we min of meer aan ’t hotel zijn dat we voor ogen hebben, een beetje opschieten dus. De piste is prima te rijden, nergens technisch moeilijk of modderig, soms wel grote stenen maar daar kan je makkelijk rondom rijden.
Grtz, Philip!
Vervolg...
Frank raakt aan de praat met de mensen van een Limburgse autocar, de meesten vinden ’t straf wat wij doen, nu ja, ’t is wel avontuurlijk, dat wel. En ’t is altijd leuk als de mensen je met grote ogen bekijken als je vertelt dat we Marokko doorkruisen op de motor, zonder ergens te reserveren, zonder op voorhand iets te boeken. Die onzekerheid maakt ’t net leuk, maar schrikt dan weer net de meeste “andere, normale” mensen af.
Ok, we hebben ’t hier wel gezien, een prachtige omgeving in een kloof met kaarsrechte wanden van enkele honderden meters hoog, maar ’t is me hier te druk, we gaan verder rijden.
En dan zie ik waarom alle bussen rechtsomkeer maken, de betonweg is opgebroken en je moet door de rivier rijden wil je verder kunnen, twee keer zelfs, want de wegenwerken zijn na een goeie honderd meter over.
Frank en Bart zijn er al doorgeraakt, ik neem een flinke aanloop, ’t water spat omhoog tot over m’n helm. M’n broek is zeiknat, ’t water loopt m’n botten in, en m’n protectorvest houdt ’t ook niet droog. Een welkome verfrissing
Peter raakt er ook door, al was ’t met wat geluk, z’n achterkant spring weg op een grote steen, de GS gaat dwars maar hij houdt ’m onder controle. Iets verder moeten we dus weer door de rivier, hier is ’t minder diep, we rijden erdoor en staan terug op de weg die verder en verder de kloof ingaat.
Het is hier prachtig rijden, we zijn hier quasi alleen en kunnen ongebreideld van de omgeving genieten.
Stilaan rijden we de kloof uit, we zijn vanaf Tinerhir eigenlijk constant aan ’t stijgen in hoogte, en na zo’n 15km ongeveer rijden we definitief de kloof uit.
De omgeving wordt anders, we zitten tussen bergpieken in grote brede dalen te rijden, km’s aan een stuk gaat ’t bijna vlak in een enorm weids decor, totdat je plots als een volgende trap weer is de hoogte inschiet via enkele haarspelden.
Het biedt hier in elk geval een prachtig zicht, en ’t eind, zijnde Agoudal, is nog niet in zicht.
We stellen de Canon nog is op voor een groepsfoto.
Terug verder, de weg begint steeds meer en meer tussen hoge bergpieken te liggen, we zitten al
boven de 2000m, het wordt frisjes, ik stop om m’n Rallyvest aan te doen want we gaan nog een heel stuk hoger.
De weg, nu asfalt maar tot voor kort naar ’t schijnt nog een piste, gaat via enkele haarspelden terug een heel stuk de hoogte in, alhoewel de weg zelf, en zeker ’t asfalt, niet echt super ligt is ’t wel genieten. Genieten van de wonderlijke omgeving.
Ik denk dat we aan de top v.d bergpas gaan komen, maar nee hoor, achter de volgende bocht gaat ’t weer gestaag omhoog.
En denk niet dat je hier helemaal alleen bent. Ik stop aan een groep wegenwerkers om hun werk en hun uitzicht is te bekijken.
Op den duur zijn we boven aan de top van deze bergpas, maar zoals op bijna elke pas in Marokko blinkt ook deze uit in afwezigheid van een bord op de top. Spijtig. Nu ja, we zijn dus over de Tizi-n-Tirherhouzine gereden, 2683m hoog. Vanuit Tinerhir zijn we dus zo’n kleine 1400m aan ’t klimmen geweest. Nu is ’t een beetje dalen, maar ook weer niet zoveel, richting Agoudal, op een dikke 2200m hoog.
Hier, zo’n vijf km voor we Agoudal bereiken ziet het er anders uit, ’t is hier een soort hoogplateau, waar het water van enkele stroompjes de hele vallei in ’t groen zet.
15u15: Nu is het naar Agoudal dus, daar moeten we links nemen om weg, of piste, naar de Gorge des Dades te nemen.
Bart en Peter zitten zich al een tijd stevig te amuseren met ’t gas goed open te draaien, ze rijden zover op kop dat ik ze niet meer in ’t zicht heb, Frank zit bij mij. We rijden ’t dorp in en er staan een hoop jongeren op een klein kruispunt. Allé, kruispunt is veel gezegd, het asfalt is verdwenen, en je kan rechtdoor of linksaf. Sommige jongeren doen teken van links te nemen, maar de oudsten onder hen wijzen rechtdoor. Ik ga rechtdoor, maar na zo’n 50m zie ik op de gps dat ik verkeerd ben, ook Frank ziet ’t op zijn gps, en we draaien ons om. Terug naar dat groepke gasten die vanalles gesticuleren, maar we rijden ze voorbij en draaien rechtsaf. Volgens de gps zit ik nu op de goeie weg, ofte, de goeie piste. Frank rijdt achter me, maar van Bart en Peter is geen spoor. Bizar, die zitten voor ons en we zouden ze toch ergens moeten zien. Wanneer we ’t dorp al een km uit zijn stoppen we op een heuvel, voor ons strekt de piste zich slingerend uit, maar daar rijden geen twee GS’en
We besluiten om ff te wachten. Ofwel zijn wij hen ergens in ’t dorp voorbij gegaan, ofwel hebben ze zo’n voorsprong dat ze al enkele km’s verder zitten, en zijn ze door gereden. Maar dat geloof ik niet.
Zeker op een twijfelachtige afslag als deze weten we dat we op mekaar moeten wachten. Ff bellen levert niks op, maar na enkele minuten komen er twee GS’en vanuit ’t dorp gereden. Blijkt dat ze ook de verkeerde weg waren opgestuurd maar ’t duurde iets langer eer ze hun vergissing inzagen.
Die gasten waren ons dus gewoon goed aan ’t jennen, ge moogt eender wie dus niet zomaar geloven, ze wilden waarschijnlijk ons eerst misleiden en dan voor wat geld de juiste richting tonen, of gewoon is goed met ons voeten spelen, kan ook.
Anyway, nu zitten we op een piste, geen idee hoelang ze is, en hoe zwaar ze gaat zijn, ik zeg dan ook dat we min of meer in mekaars buurt moeten blijven.
In de verte komt er iemand af, een kerel met twee ezeltjes. Leuk zicht, dus komen de fototoestellen boven. Diene kerel ziet ons klikken en heeft geld geroken.
Hij haalt een grote spie uit de zakken op de ezel, klopt die in de grond, hangt z’n ezelke eraan vast en gaat dan bij elk van ons geld aftroggelen. Van mij krijgt hij 10MAD, z’n dag is goed als hij dat van elk van ons krijgt.
Dan maar is aan de piste beginnen, ’t is al kwart over drie en ‘t is nog een kleine 100km tot we min of meer aan ’t hotel zijn dat we voor ogen hebben, een beetje opschieten dus. De piste is prima te rijden, nergens technisch moeilijk of modderig, soms wel grote stenen maar daar kan je makkelijk rondom rijden.
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Leuke reis, maar wat ik nu ECHT niet snap is jullie bandenkeuze. Dat je niet vol voor een off road band gaat kan ik begrijpen, daar boet je wel voor in op de weg. Maar waarom geen -laten we maar zeggen- TKC, Heidenau K60 o.i.d. gemonteerd? Met een TKC schuurde ik destijds, ondanks de ophoging en groter voorwiel, de bakken van mijn 1150 GSA zenne. Die plakken ook op de baan in het droge. Nu zaten jullie te sukkelen in het zand, want rijden kan je dat toch niet noemen?
BMW 1150 GSA - KTM 640 Adventure - KTM 990 Adventure - Husqvarna 701 enduro
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Vervolg...
15u35: Ergens in de middle of nowhere zien we naast de piste een tentenkamp staan, een klein meisje komt de bergflank afgelopen, op haar bloten voeten, op scherpe stenen. Een ander meisje, al wat ouder komt ook tot aan de piste gelopen. We stoppen ff en geven ze iets van geld, ik vermoed dat ze ’t kunnen gebruiken.
Damn, we zitten hier op 2400m hoogte, ’t is hier niet koud maar ook niet warm te noemen, en die kinderen lopen hier rond op blote voeten, op een terrein waar wij al is nadenken om onze banden niet aan flarden te rijden, het zet je wereld wel in een ander perspectief
Nu ja, ondanks dat die armoede wel schrijnend is ga ik ’t niet aan m’n gemoed laten komen, we rijden verder en ik geniet met grote teugen van de piste.
Bart heeft me dunkt vitessepillekes gegeten, hij is gewoon niet bij te houden op de piste, Shulty zit achter ‘m maar moet moeite doen, ik rij min of meer ’t zelfde tempo zij ’t wel enkele honderden meter achter hen, en ik kan zeggen dat ’t er soms stevig aan toe gaat. Op enkele stukken met putten en bulten komt m’n GS van de grond, zelfs met beide wielen denk ik, het gaat in elk geval vooruit.
Frank blijft wat achter, aangezien ik ‘m zeker niet uit ’t oog wil verliezen stop ik ff om op hem te wachten, levert leuke foto’s op.
Wat verder staan Bart en Peter toch ff te wachten op ons.
We passeren een LandCruiser met twee Engelsen aan boord, een korte babbel leert me dat we ong. halverwege zitten op de piste, maar dat ze nergens echt moeilijk of technisch zwaar wordt. Toch een geruststelling. Bart heeft ondertussen een blutske in z’n rechterkoffer gescoord.
Hij zat redelijk kort achter Peter aan, Peter stopte, Bart moest ook stoppen, kan z’n voet niet zetten op die plek en “boenk”, lag dus half naast, half onder z’n GS naar ’t schijnt. Ik heb ’t niet gezien, maar Peter en Bart konden hunne lach niet inhouden tijdens het vertellen, zal weer een koddig zicht geweest zijn
Ach, als ’t dat maar is. We zitten terug ff allemaal bij mekaar, daarvoor is zo’n stopke wel goed. En om de machtige omgeving even in je op te nemen. Tijdens het rijden moet je toch wel geconcentreerd blijven, en is je aandacht dus bij de piste, moet je toch echt wel is stoppen om naar de bergen enzo rondom je te kijken, ’t is alleszins de moeite.
Voor ons zien we de piste nog hoger en hoger gaan, we zijn zelfs nog niet boven, laat staan dat we de afdaling nog moeten doen, ik vrees dat ’t weer een dagtripje zal worden dat eindigt met een flink stuk in ’t pikkedonker. En dat in een kloof, nie goe bezig dan
Kortom, verder knallen dan maar. ’t Gaat gedurende nog vele kilometers op en neer, maar toch gestaag omhoog, een indrukwekkende piste, zowel qua rijplezier als inzake de omgeving.
17u20: Op den duur geraken we boven, op Tizi-n-Ouano, met z’n 2915m de hoogste bergpas die ik ooit gedaan heb, hoger dan eender welke pasweg in de Alpen, off-road of niet.
Het is hier prachtig vertoeven, maar we moeten verder, binnen minder dan een uur is ’t donker, en dan wil ik al een heel stuk lager zitten, hopelijk zelfs al op het asfalt.
Grtz, Philip!
Vervolg...
15u35: Ergens in de middle of nowhere zien we naast de piste een tentenkamp staan, een klein meisje komt de bergflank afgelopen, op haar bloten voeten, op scherpe stenen. Een ander meisje, al wat ouder komt ook tot aan de piste gelopen. We stoppen ff en geven ze iets van geld, ik vermoed dat ze ’t kunnen gebruiken.
Damn, we zitten hier op 2400m hoogte, ’t is hier niet koud maar ook niet warm te noemen, en die kinderen lopen hier rond op blote voeten, op een terrein waar wij al is nadenken om onze banden niet aan flarden te rijden, het zet je wereld wel in een ander perspectief
Nu ja, ondanks dat die armoede wel schrijnend is ga ik ’t niet aan m’n gemoed laten komen, we rijden verder en ik geniet met grote teugen van de piste.
Bart heeft me dunkt vitessepillekes gegeten, hij is gewoon niet bij te houden op de piste, Shulty zit achter ‘m maar moet moeite doen, ik rij min of meer ’t zelfde tempo zij ’t wel enkele honderden meter achter hen, en ik kan zeggen dat ’t er soms stevig aan toe gaat. Op enkele stukken met putten en bulten komt m’n GS van de grond, zelfs met beide wielen denk ik, het gaat in elk geval vooruit.
Frank blijft wat achter, aangezien ik ‘m zeker niet uit ’t oog wil verliezen stop ik ff om op hem te wachten, levert leuke foto’s op.
Wat verder staan Bart en Peter toch ff te wachten op ons.
We passeren een LandCruiser met twee Engelsen aan boord, een korte babbel leert me dat we ong. halverwege zitten op de piste, maar dat ze nergens echt moeilijk of technisch zwaar wordt. Toch een geruststelling. Bart heeft ondertussen een blutske in z’n rechterkoffer gescoord.
Hij zat redelijk kort achter Peter aan, Peter stopte, Bart moest ook stoppen, kan z’n voet niet zetten op die plek en “boenk”, lag dus half naast, half onder z’n GS naar ’t schijnt. Ik heb ’t niet gezien, maar Peter en Bart konden hunne lach niet inhouden tijdens het vertellen, zal weer een koddig zicht geweest zijn
Ach, als ’t dat maar is. We zitten terug ff allemaal bij mekaar, daarvoor is zo’n stopke wel goed. En om de machtige omgeving even in je op te nemen. Tijdens het rijden moet je toch wel geconcentreerd blijven, en is je aandacht dus bij de piste, moet je toch echt wel is stoppen om naar de bergen enzo rondom je te kijken, ’t is alleszins de moeite.
Voor ons zien we de piste nog hoger en hoger gaan, we zijn zelfs nog niet boven, laat staan dat we de afdaling nog moeten doen, ik vrees dat ’t weer een dagtripje zal worden dat eindigt met een flink stuk in ’t pikkedonker. En dat in een kloof, nie goe bezig dan
Kortom, verder knallen dan maar. ’t Gaat gedurende nog vele kilometers op en neer, maar toch gestaag omhoog, een indrukwekkende piste, zowel qua rijplezier als inzake de omgeving.
17u20: Op den duur geraken we boven, op Tizi-n-Ouano, met z’n 2915m de hoogste bergpas die ik ooit gedaan heb, hoger dan eender welke pasweg in de Alpen, off-road of niet.
Het is hier prachtig vertoeven, maar we moeten verder, binnen minder dan een uur is ’t donker, en dan wil ik al een heel stuk lager zitten, hopelijk zelfs al op het asfalt.
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Vervolg...
Wel spijtig dat we zo gehaast zijn, eens de pas over is het uitzicht mogelijk nog indrukwekkender, links van ons zijn diverse kloven en canyons die honderden meter dieper lopen, de piste is op zich goed te doen, maar er is géén ruimte voor een misstap, zoveel is zeker!
Stillekes aan loopt de piste naar beneden, het tempo is vlot te noemen, maar toch ga ik niet voluit, ’t risico dat ’t slecht afloopt bij een dwaze schuiver is me te groot, dan maar enkele minuten meer in den donkere rijden, heb ik ondertussen al meer ervaring in.
Wat verder zien we de piste in de verte lopen, da’s best nog een serieus eind. En voor zover ik zie nog altijd onverhard, we zijn nog niet thuis.
Een dik half uur later heb ik ’t gevoel dat we min of meer beneden zijn, als dessert krijgen we nog een riviertje te verwerken, lukt probleemloos bij allen en zorgt altijd voor leuke plaatjes.
Wat verder begint het asfalt, we zitten in ’t dorpje Msemrir, maar tegelijk met ’t asfalt valt ook de duisternis in. En nog is vijf minuten later is ’t gewoon pikkedonker, de bochtige weg wordt weer moeilijk zichtbaar. Nog niet overal is er al asfalt, soms is ’t gewoon nog vollenbak stof happen en “op den tast” rijden, wederom dezelfde issues die ons op de eerste dag te beurt vielen. Helm toe gaat niet door ’t stof, helm open ook eigenlijk niet, stof in de ogen is ook niet leuk en voor een zonnebril is het uiteraard veel te donker. Pff, plezant rijden is ’t niet zulle…
De reflecterende delen op de vest en dito stickers op Bart z’n koffers vallen wel mooi op, ze doen wat ze moeten doen.
Nu, op zoek naar ’t hotel. We hebben van de eigenaar van Hotel Yasmina in Merzouga een adres gekregen met een naam op, that’s it. Volgens de eigenaar kun je ’t hotel niet missen, maar weet hij veel dat we hier in den donkere zitten te rijden. We zien wel, ondertussen zit Peter op de kop het tempo serieus omhoog te krikken, ondanks het net aangelegde en degoutant slechte asfalt (allé ja, asfalt, weeral een laag pek met een centimeters dikke laag losse steentjes op) zijn we flink bezig. We duiken de kloof in, de Gorge des Dades is begonnen. In een volgend dorpke stoppen we ff om te bespreken wat we gaan doen. We besluiten om het eerste deftig hotel wat we zien te nemen en ons niet blind te staren op het stukje papier vanuit Merzouga. Maar best ook, deze Gorge is zo mooi om zien dat ik echt niet van plan ben om ‘m compleet in ’t donker uit te rijden.
Op sommige momenten heb je dus gewoon geen idee of je niet al dan niet in een kloof rijdt, dan wel op een stuk met een afgrond naast je, kortom, je ziet gewoon niks, maar dan ook niks rondom je.
Nu, terwijl we stilstaan en ff de mogelijkheden bespreken komt er in de verte een vrachtwagen af geprutteld, shit, da’s die camion die de straten nat sproeit om ’t stof tegen te gaan, en die het fijne
laagje zand en stof tot bruine zeep omtovert, maken dat we weg zijn dus.
We geraken net voor de truck weg, en duiken eens buiten ’t kleine dorpke weer de pikdonkere kronkelbaan op, zo gaat ’t nog een dik kwartier door totdat we op de linkerkant een klein hotel passeren. Ziet er iets deftig uit, we stoppen dus, Peter en ik wandelen naar binnen, er is plek zat (we zijn alleen in ’t hotelletje), de prijs is dik in orde, de kamers zijn eveneens dik in orde en de gerant wil met veel plezier nog eten maken voor ons. Dit wordt dus onze eindstop voor vandaag, zoveel is zeker.
De GS’en kunnen achteraan ’t hotel staan, uit het zicht, wel even uitkijken want de oprit naar achter is versperd door een lading steentjes en ’t is redelijk steil maar na de piste en de Tizi-n-Ouano is dit een makkie. We nemen intrek in de kamers, doen onze bestofte kledij uit en de douche is een welkome verademing. Althans bij ons toch. Frank was als eerste onder de douche en bij hem was er alleen koud water, dan maar ff wachten tot er warm water is, beetje uitrusten, het thuisfront op de hoogte brengen na deze fantastische dag enz.
Op den duur komt er dan toch warm water uit de douchekraan, maar van deftig douchen is er niet veel sprake, den douchekop is denk ik al ouder dan ik, en spuit ’t water alle kanten op behalve waar ge zelf staat. Maar toch doet ’t deugd, ’t stof is afgespoeld en we stinken nog niet, allé, ikke toch niet, ’t is niet zo da’k bij de anderen gaan snuffelen ben
Na de douche nemen we plaats op het terras aan de voorkant van ’t kleine hotel, een mooi terras in elk geval. We zien de lichtjes aan de overkant van de weg, en volgens de uitbater, een jonge vriendelijke kerel van rond de 25 ofzo, ook aan de overkant van de rivier, die loopt hier zo’n tien meter lager naast de weg. ’t Is dat het hier muisstil is, van verkeer is er amper sprake, dat je de rivier kan horen, anders had je ’t nooit geweten.
De tajine, what else did you expect, smaakt, en samen met ’t brood is er voldoende om onze honger te stillen. Dan is ’t tijd voor de gebruikelijke taferelen, de belevenissen van de voorbije dag bespreken met de nodige humor en bijhorend gelach, de jonge uitbater komt erbij zitten en met z’n vijven babbelen we nog een goed uur over vanalles, ook over de verschillen tussen onze en zijn leefwereld. Vooral de kost van onze levensstijl doet ‘m verschieten, zeker als ik ‘m zeg dat ik enkel om van en naar ’t werk met de auto te gaan, al zo’n 100MAD uitgeef valt hij bijna van z’n stoel. Daarmee kan een familie hier twee tot drie dagen overleven antwoordt hij me. Tja, we hebben een luxeleven hier in west Europa, maar daar moeten we ook hard voor werken leg ik ‘m uit. Hartklachten, maagzweren, depressies, allen veroorzaakt door stress kennen ze hier dan weer niet, hier bekijken ze ’t gewoon van dag tot dag. Vandaag eten, ’s goe, morgen zien we wel, nu niet van wakker liggen.
Rond een uur of elf zijn m’n kompanen al naar binnen en besluit ik ook maar te gaan slapen, dit in de overtuiging dat we ’t zwaarte van deze reis nu wel degelijk gehad hebben.
Wisten wij veel…
Grtz, Philip!
Vervolg...
Wel spijtig dat we zo gehaast zijn, eens de pas over is het uitzicht mogelijk nog indrukwekkender, links van ons zijn diverse kloven en canyons die honderden meter dieper lopen, de piste is op zich goed te doen, maar er is géén ruimte voor een misstap, zoveel is zeker!
Stillekes aan loopt de piste naar beneden, het tempo is vlot te noemen, maar toch ga ik niet voluit, ’t risico dat ’t slecht afloopt bij een dwaze schuiver is me te groot, dan maar enkele minuten meer in den donkere rijden, heb ik ondertussen al meer ervaring in.
Wat verder zien we de piste in de verte lopen, da’s best nog een serieus eind. En voor zover ik zie nog altijd onverhard, we zijn nog niet thuis.
Een dik half uur later heb ik ’t gevoel dat we min of meer beneden zijn, als dessert krijgen we nog een riviertje te verwerken, lukt probleemloos bij allen en zorgt altijd voor leuke plaatjes.
Wat verder begint het asfalt, we zitten in ’t dorpje Msemrir, maar tegelijk met ’t asfalt valt ook de duisternis in. En nog is vijf minuten later is ’t gewoon pikkedonker, de bochtige weg wordt weer moeilijk zichtbaar. Nog niet overal is er al asfalt, soms is ’t gewoon nog vollenbak stof happen en “op den tast” rijden, wederom dezelfde issues die ons op de eerste dag te beurt vielen. Helm toe gaat niet door ’t stof, helm open ook eigenlijk niet, stof in de ogen is ook niet leuk en voor een zonnebril is het uiteraard veel te donker. Pff, plezant rijden is ’t niet zulle…
De reflecterende delen op de vest en dito stickers op Bart z’n koffers vallen wel mooi op, ze doen wat ze moeten doen.
Nu, op zoek naar ’t hotel. We hebben van de eigenaar van Hotel Yasmina in Merzouga een adres gekregen met een naam op, that’s it. Volgens de eigenaar kun je ’t hotel niet missen, maar weet hij veel dat we hier in den donkere zitten te rijden. We zien wel, ondertussen zit Peter op de kop het tempo serieus omhoog te krikken, ondanks het net aangelegde en degoutant slechte asfalt (allé ja, asfalt, weeral een laag pek met een centimeters dikke laag losse steentjes op) zijn we flink bezig. We duiken de kloof in, de Gorge des Dades is begonnen. In een volgend dorpke stoppen we ff om te bespreken wat we gaan doen. We besluiten om het eerste deftig hotel wat we zien te nemen en ons niet blind te staren op het stukje papier vanuit Merzouga. Maar best ook, deze Gorge is zo mooi om zien dat ik echt niet van plan ben om ‘m compleet in ’t donker uit te rijden.
Op sommige momenten heb je dus gewoon geen idee of je niet al dan niet in een kloof rijdt, dan wel op een stuk met een afgrond naast je, kortom, je ziet gewoon niks, maar dan ook niks rondom je.
Nu, terwijl we stilstaan en ff de mogelijkheden bespreken komt er in de verte een vrachtwagen af geprutteld, shit, da’s die camion die de straten nat sproeit om ’t stof tegen te gaan, en die het fijne
laagje zand en stof tot bruine zeep omtovert, maken dat we weg zijn dus.
We geraken net voor de truck weg, en duiken eens buiten ’t kleine dorpke weer de pikdonkere kronkelbaan op, zo gaat ’t nog een dik kwartier door totdat we op de linkerkant een klein hotel passeren. Ziet er iets deftig uit, we stoppen dus, Peter en ik wandelen naar binnen, er is plek zat (we zijn alleen in ’t hotelletje), de prijs is dik in orde, de kamers zijn eveneens dik in orde en de gerant wil met veel plezier nog eten maken voor ons. Dit wordt dus onze eindstop voor vandaag, zoveel is zeker.
De GS’en kunnen achteraan ’t hotel staan, uit het zicht, wel even uitkijken want de oprit naar achter is versperd door een lading steentjes en ’t is redelijk steil maar na de piste en de Tizi-n-Ouano is dit een makkie. We nemen intrek in de kamers, doen onze bestofte kledij uit en de douche is een welkome verademing. Althans bij ons toch. Frank was als eerste onder de douche en bij hem was er alleen koud water, dan maar ff wachten tot er warm water is, beetje uitrusten, het thuisfront op de hoogte brengen na deze fantastische dag enz.
Op den duur komt er dan toch warm water uit de douchekraan, maar van deftig douchen is er niet veel sprake, den douchekop is denk ik al ouder dan ik, en spuit ’t water alle kanten op behalve waar ge zelf staat. Maar toch doet ’t deugd, ’t stof is afgespoeld en we stinken nog niet, allé, ikke toch niet, ’t is niet zo da’k bij de anderen gaan snuffelen ben
Na de douche nemen we plaats op het terras aan de voorkant van ’t kleine hotel, een mooi terras in elk geval. We zien de lichtjes aan de overkant van de weg, en volgens de uitbater, een jonge vriendelijke kerel van rond de 25 ofzo, ook aan de overkant van de rivier, die loopt hier zo’n tien meter lager naast de weg. ’t Is dat het hier muisstil is, van verkeer is er amper sprake, dat je de rivier kan horen, anders had je ’t nooit geweten.
De tajine, what else did you expect, smaakt, en samen met ’t brood is er voldoende om onze honger te stillen. Dan is ’t tijd voor de gebruikelijke taferelen, de belevenissen van de voorbije dag bespreken met de nodige humor en bijhorend gelach, de jonge uitbater komt erbij zitten en met z’n vijven babbelen we nog een goed uur over vanalles, ook over de verschillen tussen onze en zijn leefwereld. Vooral de kost van onze levensstijl doet ‘m verschieten, zeker als ik ‘m zeg dat ik enkel om van en naar ’t werk met de auto te gaan, al zo’n 100MAD uitgeef valt hij bijna van z’n stoel. Daarmee kan een familie hier twee tot drie dagen overleven antwoordt hij me. Tja, we hebben een luxeleven hier in west Europa, maar daar moeten we ook hard voor werken leg ik ‘m uit. Hartklachten, maagzweren, depressies, allen veroorzaakt door stress kennen ze hier dan weer niet, hier bekijken ze ’t gewoon van dag tot dag. Vandaag eten, ’s goe, morgen zien we wel, nu niet van wakker liggen.
Rond een uur of elf zijn m’n kompanen al naar binnen en besluit ik ook maar te gaan slapen, dit in de overtuiging dat we ’t zwaarte van deze reis nu wel degelijk gehad hebben.
Wisten wij veel…
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Ik denk dat wij in oktober 2008 in hetzelfde hotel hebben gelegen, eerste hotel in de kloof komende uit jullie richting: 'hotel Bérbére de la montagne'.
We waren toen helemaal alleen in het hotel en hebben lekkere tajine gegeten.
We waren nog wat aan het twijfelen naar onze volgende reisbestemming Turkije of Marokko maar na het lezen van je verslag hebben we ons besluit gemaakt
We waren toen helemaal alleen in het hotel en hebben lekkere tajine gegeten.
We waren nog wat aan het twijfelen naar onze volgende reisbestemming Turkije of Marokko maar na het lezen van je verslag hebben we ons besluit gemaakt
http://www.koenenkirsten.be
R1200GS => Slovenië + Corse 2006, Ierland + Provence 2007, Maroc 2008, Noorkaap 2009, Iceland 2010
R1200GS => Slovenië + Corse 2006, Ierland + Provence 2007, Maroc 2008, Noorkaap 2009, Iceland 2010
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Bon, het jaar is bijna om.
Dus wordt het nu wel tijd om dit verhaal verder te zetten.
Komaan Koppel!!, uit uw kot!
Dus wordt het nu wel tijd om dit verhaal verder te zetten.
Komaan Koppel!!, uit uw kot!
beter de bocht overschatten en jezelf onderschatten, het omgekeerde kan je een pak geld kosten...
Lid BMW MC VL
Lid BMW MC VL
-
GSrijder
- Berichten: 2330
- Lid geworden op: 28 mei 2007, 10:42
- Woonplaats: 9200
- Locatie: Dendermonde
- Contacteer:
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
GStephen schreef:Bon, het jaar is bijna om.
Dus wordt het nu wel tijd om dit verhaal verder te zetten.
Komaan Koppel!!, uit uw kot!
Some people learn to ride a GS, others are born to !!
You never waste one hour of your life if you spent it on the saddle of your GS
You never waste one hour of your life if you spent it on the saddle of your GS
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Bon, ben ondertussen ook begonnen om de filmkes te bewerken. Momenteel nog maar 1 bewerkt, dat van de eerste dag in Marokko, en ik plaats de link naar de filmkes dan ook op de desbetreffende dag
Het verslag zelf ben ik uiteraard ook nog aan bezig, maar ik kan geen twee dingen tegelijk, dus 't is ff wachten
Grtz, Philip!
Bon, ben ondertussen ook begonnen om de filmkes te bewerken. Momenteel nog maar 1 bewerkt, dat van de eerste dag in Marokko, en ik plaats de link naar de filmkes dan ook op de desbetreffende dag
Het verslag zelf ben ik uiteraard ook nog aan bezig, maar ik kan geen twee dingen tegelijk, dus 't is ff wachten
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
-
Shulty
- Berichten: 1447
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 23:55
- Woonplaats: Gooreind / Wuustwezel
- Locatie: Gooreind / Wuustwezel
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
We hebben voor baanbanden gekozen omdat we toch meestal op verharde wegen hebben gereden, zelfs de gravelwegen en pistes zijn evengoed te doen met een baanband.demito schreef:Leuke reis, maar wat ik nu ECHT niet snap is jullie bandenkeuze. Dat je niet vol voor een off road band gaat kan ik begrijpen, daar boet je wel voor in op de weg. Maar waarom geen -laten we maar zeggen- TKC, Heidenau K60 o.i.d. gemonteerd? Met een TKC schuurde ik destijds, ondanks de ophoging en groter voorwiel, de bakken van mijn 1150 GSA zenne. Die plakken ook op de baan in het droge. Nu zaten jullie te sukkelen in het zand, want rijden kan je dat toch niet noemen?
Alleen die ene dag spelen in 't zand, was niet zo handig...maar dat was maar voor even.
Ik ga één dezer jaren zeker nog eens terug in de duinen rijden, maar dan met de enduro....met echte noppen
R1150GSA '04
R1200GSA '10
R1200GSA '10
-
Shulty
- Berichten: 1447
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 23:55
- Woonplaats: Gooreind / Wuustwezel
- Locatie: Gooreind / Wuustwezel
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Prachtig Philip, thxKoppel!! schreef:YOO
[EDIT: Link naar 't filmke=> http://www.youtube.com/watch?v=eeTgDvj4P80" onclick="window.open(this.href);return false; ]
Grtz, Philip!
Op minuut 6.05 dacht ik echt dat ik op m'n gezicht ging in die vettige brij....nog juist op tijd kunnen rechthouden, pffff
R1150GSA '04
R1200GSA '10
R1200GSA '10
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Baanbanden op piste: het hangt er maar vanaf hoe je rijdt dan. Het kan maar het is zo veel meer fun met een agressiever profiel.Shulty schreef:We hebben voor baanbanden gekozen omdat we toch meestal op verharde wegen hebben gereden, zelfs de gravelwegen en pistes zijn evengoed te doen met een baanband.demito schreef:Leuke reis, maar wat ik nu ECHT niet snap is jullie bandenkeuze. Dat je niet vol voor een off road band gaat kan ik begrijpen, daar boet je wel voor in op de weg. Maar waarom geen -laten we maar zeggen- TKC, Heidenau K60 o.i.d. gemonteerd? Met een TKC schuurde ik destijds, ondanks de ophoging en groter voorwiel, de bakken van mijn 1150 GSA zenne. Die plakken ook op de baan in het droge. Nu zaten jullie te sukkelen in het zand, want rijden kan je dat toch niet noemen?
Alleen die ene dag spelen in 't zand, was niet zo handig...maar dat was maar voor even.
Ik ga één dezer jaren zeker nog eens terug in de duinen rijden, maar dan met de enduro....met echte noppen
En op de weg moet je met een 50/50 band volgens mij helemaal niet inboeten, tenzij in de regen. Maar daar hadden jullie niet echt last van denk ik...
BMW 1150 GSA - KTM 640 Adventure - KTM 990 Adventure - Husqvarna 701 enduro
-
Shulty
- Berichten: 1447
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 23:55
- Woonplaats: Gooreind / Wuustwezel
- Locatie: Gooreind / Wuustwezel
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Neen, regen hebben we niet echt gehad...demito schreef:Baanbanden op piste: het hangt er maar vanaf hoe je rijdt dan. Het kan maar het is zo veel meer fun met een agressiever profiel.Shulty schreef:We hebben voor baanbanden gekozen omdat we toch meestal op verharde wegen hebben gereden, zelfs de gravelwegen en pistes zijn evengoed te doen met een baanband.demito schreef:Leuke reis, maar wat ik nu ECHT niet snap is jullie bandenkeuze. Dat je niet vol voor een off road band gaat kan ik begrijpen, daar boet je wel voor in op de weg. Maar waarom geen -laten we maar zeggen- TKC, Heidenau K60 o.i.d. gemonteerd? Met een TKC schuurde ik destijds, ondanks de ophoging en groter voorwiel, de bakken van mijn 1150 GSA zenne. Die plakken ook op de baan in het droge. Nu zaten jullie te sukkelen in het zand, want rijden kan je dat toch niet noemen?
Alleen die ene dag spelen in 't zand, was niet zo handig...maar dat was maar voor even.
Ik ga één dezer jaren zeker nog eens terug in de duinen rijden, maar dan met de enduro....met echte noppen
En op de weg moet je met een 50/50 band volgens mij helemaal niet inboeten, tenzij in de regen. Maar daar hadden jullie niet echt last van denk ik...
Het was een eerste ervaring met Marokko, en sommigen onder ons hadden nooit eerder echt offroad geweest.
Het was dan ook niet echt de bedoeling veel pistes en offroad te doen, maar soms kan je niet anders.
Als ik nog terug ga naar Marokko of ergens anders in Afrika, zal het meer offroad gericht zijn, met een meer offroad/allroad gerichte brommer....het is al langer meer m'n ding...het van de baan af neigen...
R1150GSA '04
R1200GSA '10
R1200GSA '10
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
YOO
Tom, we hebben idd voor all-raodbanden gekozen omdat we hoogstens 5% van de reis op onverhard hebben gereden. Van die 5% was er ong. de helft rond Merzouga, wat dan nog is voor zo'n 80% uit verharde piste bestaat, en de andere helft op diverse steenpistes in de Atlas.
Nu, rond Merzouga heb ik ab-so-luut geen gebrek gehad aan een anders band, buiten die éne keer op de duin dat ik m' ingegraven heb, en da's dan nog half met de bedoeling van een leuke foto te scoren, heb ik 't nergens moeilijk gehad. Integendeel, als je dwars over de pistes knalt tegen een slordige 100Km/u kan je moeilijk stellen dat ik veel moeite had om vooruit te geraken.
In de Atlas zelf hebben we 't gelukkig droog kunnen houden, en dan heb je op een steenpiste geen extra voordeel met één of andere nop. M'n enige duik die ik gemaakt heb (moet nog komen in 't verslag) had me met noppen ook niet kunnen redden, 't was puur mijn fout. Te zelfzeker en ietsje te rap willen gaan, laat staan dat je dan noppen op hebt waarmee je denkt dat je de hele wereld aankan, dan komt 't ongeluk vanzelf.
Op asfalt daarentegen was ik hééél content dat we geen noppen hadden gestoken, op sommige momenten lag 't tempo heel hoog, en dan bedoel ik op 't waanzinnige af. Zelf al met TKC rondgereden te hebben weet ik dat je dat tempo niet kan volgen met die banden, indien wel, dan moet je naar de MotoGP gaan
En ja, we hebben 't zeker niet droog gehouden, die regen, en dus het onzekere gedoe van een dikke noppenband à la TKC, was er in ruime mate voorradig
Ivm het verslag, ben nu ff bezig met filmkes te draaien, maar ik beloof nog voor 't eind v.d week een volgende pagina te plaatsen
Grtz, Philip!
Tom, we hebben idd voor all-raodbanden gekozen omdat we hoogstens 5% van de reis op onverhard hebben gereden. Van die 5% was er ong. de helft rond Merzouga, wat dan nog is voor zo'n 80% uit verharde piste bestaat, en de andere helft op diverse steenpistes in de Atlas.
Nu, rond Merzouga heb ik ab-so-luut geen gebrek gehad aan een anders band, buiten die éne keer op de duin dat ik m' ingegraven heb, en da's dan nog half met de bedoeling van een leuke foto te scoren, heb ik 't nergens moeilijk gehad. Integendeel, als je dwars over de pistes knalt tegen een slordige 100Km/u kan je moeilijk stellen dat ik veel moeite had om vooruit te geraken.
In de Atlas zelf hebben we 't gelukkig droog kunnen houden, en dan heb je op een steenpiste geen extra voordeel met één of andere nop. M'n enige duik die ik gemaakt heb (moet nog komen in 't verslag) had me met noppen ook niet kunnen redden, 't was puur mijn fout. Te zelfzeker en ietsje te rap willen gaan, laat staan dat je dan noppen op hebt waarmee je denkt dat je de hele wereld aankan, dan komt 't ongeluk vanzelf.
Op asfalt daarentegen was ik hééél content dat we geen noppen hadden gestoken, op sommige momenten lag 't tempo heel hoog, en dan bedoel ik op 't waanzinnige af. Zelf al met TKC rondgereden te hebben weet ik dat je dat tempo niet kan volgen met die banden, indien wel, dan moet je naar de MotoGP gaan
En ja, we hebben 't zeker niet droog gehouden, die regen, en dus het onzekere gedoe van een dikke noppenband à la TKC, was er in ruime mate voorradig
Ivm het verslag, ben nu ff bezig met filmkes te draaien, maar ik beloof nog voor 't eind v.d week een volgende pagina te plaatsen
Grtz, Philip!
Life's journey is not to arrive at the grave safely in a well preserved body, but rather to skid in sideways, totally worn out, shouting..... . "holy crap, what a ride!"
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Philz picz are here!
http://www.motoadventurestore.be
Philz movies are here! and here!
Alplutser 2006, 2007, 2008, 2009 & 2010! Alpenman en Marokkocrosser
Re: Reisverhaal Alplutsers 2010 "Marokko!" (in delen...)
Ach zo, mij leek het vanop de foto's eerder dat jullie toch behoorlijk wat gravel hadden.Koppel!! schreef:YOO
Tom, we hebben idd voor all-raodbanden gekozen omdat we hoogstens 5% van de reis op onverhard hebben gereden. Van die 5% was er ong. de helft rond Merzouga, wat dan nog is voor zo'n 80% uit verharde piste bestaat, en de andere helft op diverse steenpistes in de Atlas.
Dan heb je ook nooit lucht afgelaten waarschijnlijk... Scheelt ook een hoop fun... Zolang het rechtdoor gaat zal er niet veel verschil zijn maar als het een beetje kronkelt of er een paar mindere stukken tussen zitten of het wordt wat technischer, hoef je niet zo van het gas af of zelfs de beentjes te spreiden... Kontje laten uitbreken en nog wat gas erbij...
Ivm TKC's en zotte snelheden: don't underestimate de TKC's op de weg
Daarmee ging ik minstens even hard als een baanband. Alleen, het mocht niet geregend hebben of het ging grandpa style. 
Kan misschien ook een deel aan de Öhlins gelegen hebben die toch ook een wereld van verschil maken...
Soit, elk zijn voorkeur he. Al een sjanse, anders waren we allemaal dezelfde (stel u voor da'k op u lijk...)
Heb je trouwens voor elke dag zo'n hele film?
Dat wordt een dubbel DVD of wat T
BMW 1150 GSA - KTM 640 Adventure - KTM 990 Adventure - Husqvarna 701 enduro