YOO
Dag 7, vrijdag.
(04u30) Ik word wakker van wat gestommel buiten m'n tent, da's waar ook, Wim vertrekt vandaag naar huis, in één stuk, om z'n (denk) 18e huwelijksverjaardag te vieren, en is reeds aan 't opkramen. Ik ben nog half in slaap, en vergeet 'm ten eerste een behouden thuiskomst en ten tweede een gelukkige huwelijksverjaardag te wensen
Bij deze, en ik denk uit naam van alle andere Lutsers: Gelukkige huwelijksverjaardag aan Wim en Els
(04u50) Ik hoor een boxer aanslaan, Wim vertrekt, we zijn nog met z'n vieren. Ik val terug in slaap.
(07u30) We staan op, vandaag is 't begin van de terugtocht, de tenten moeten leeggemaakt worden, de koffers gepakt, de GS'en opgeladen worden, de tenten uiteindelijk afgebroken worden, en er moet vertrokken worden, spijtig genoeg
(08u30) Ik had gehoopt tegen 9u op de baan te zijn, Frank en Danny zijn quasi klaar, maar Shulty en ik nog niet, damn, 't zal wa later worden.
(09u00) We zijn toch op tijd klaar, alles zit min of meer op z'n plaats, en verlaten als laatsten de camping, tot volgende keer campingske
(09u10) De naftbakken snel volgedaan komen we bij de bakker, Frank en Danny zitten er reeds op 't terras, we kopen ons enkele ontbijtkoeken en genieten van 't schitterende weer, een felblauwe hemel lacht ons tegemoet
(10u00) We vertekken, een uur later dan voorzien, maar als ge zo op 't gemakske op da terraske zit, dan hebt ge echt géén zin om daar direct te vertrekken, zeker aangezien 't de laatste keer is dat we door Castelanne rijden, 't afscheid valt me zwaar
(10u45) We zijn ong. 70km verder, op weg naar Gap, net Digne voorbij. We gaan via 't Lac de Serre-Poncon richting Grenoble rijden, meer heb ik nog niet gepland, dat vul ik wel in naarmate de dag voorbijgaat.
Een eerste stop dringt zich op.
Danny en ik hebben beiden een Camelbag, zo'n drinkzak in rugzakformaat, met drinkbuisje, en drinken regelmatig terwijl we rijden. Peter en Frank hebben dit niet, en snakken reeds naar een druppel water. Handig ding zo'n Camelbag, zou 'k niet meer willen missen op verlof.
Een blondine en een brunette komen gezellig bij ons staan, en na wat over- en weer gekijk geven we ze wat ze vragen, een beetje gras
(11u10) We rijden verder, de D900 af, over enkele Cols van rond de 1300m hoogte, niets speciaals, maar soms toch met enkele leuke, maar snelle bochten.
(11u30) Net voor 't meer stoppen we ff, om van 't uitzicht te genieten, en dusdanig ook enkele plaatjes te schieten.
M'n compagnons zijn onder de indruk, het lac de Serre-Poncon is volgens mij, samen met 't Lac de St-Croix dan ook 't schoonste meer van Zuid Frankrijk, soit, van Frankrijk tout court.
De weg, die zich er rond kronkelt is ook de moeite waard, deze baan heb ik met de vorige lichting Alplutsers in 2006 al is gedaan, doch, ik was hier redelijk aan 't knallen toen, en heb van de omgeving eigenlijk toen geen botten gezien. Shulty houdt 't tempo deze keer laag, laag genoeg om terwijl je de vele bochtjes negocieert toch van de wondermooie omgeving te kunnen genieten. Goed zo
(12u00) We stoppen nogmaals, wederom om is rond te kijken, we zijn misschien op terugweg, maar absoluut niet gehaast om ergens te geraken, we zien wel waar we vanavond uitkomen.
Baidewee, heb ik al gezegd dat 't hier een prachtige omgeving is
(12u20) We begeven ons richting Savines-le-Lac, waar we 't meer voor een gedeelte moeten oversteken, over een brug van ik schat toch een dikke km lengte, een bizar gevoel, ik heb 't niet zo op lange, smalle, over water gaande bruggen
(12u45) 't Is middag, ik besluit om een plekje te zoeken voor de picknick, een picknick waarvan ik initïeel niet op de hoogte was, dus moet ik 't stellen met enkel de worst, van gisteren, die ik onberoerd had gelaten
Maar al snel krijg ik van de éne een homp brood, van de andere een halve croissant, uiteindelijk heb ik een uitgebreid middagmaal voor me liggen
De zon schijnt onafgebroken, ze doet serieus haar best nu, 't is echt warm aan 't worden, bij onze eerste stop vlogen bij Danny en mezelf al snel de GoreTex inliners in onze broek eruit, maar m'n Phasevestje hou ik voor 't rijden aan, ook doe ik een warmere buff aan, ik loop al enkele dagen met een uiterst pijnlijke nek, misschien dat 't van de (soms koude) wind komt
(13u45) We gaan verder, naar Gap, daar nemen we de N85, beter bekend als de Route Napoleon, richting Grenoble. Bij 't buitenrijden van Gap gaan we over de Col Bayard. Ik stel me de vraag waarom de cols met de meest tot de verbeelding sprekende namen grotendeels de meest teleurstellende zijn
Anyway, Col Bayard over dus, zonder dat we er erg in hebben, en nu doorstomen tot 't dorpje Corps.
(14u30) We rijden, nog altijd op de N85, Corps net buiten, en ik neem een klein prutsbaantje, richting 't dorpke St-Michel-en-Beaumont.
We waren reeds overeengekomen om de Col d'Ornon te nemen, tot in Le Bourg-d'Oisans, en omdat we er dan toch zo goed als zijn, de klim naar Alpe d'Huez te doen, gewoon om er is geweest te zijn.
Vermits de grote baan over de Ornon nog een dikke 20km verder is, probeer ik hier dus een doorsteek te vinden. We rijden, en rijden nog wat, tot we een klein dorpke inrijden, met een bron centraal op 't pleintje, ik besluit van ff te stoppen. We zijn ondertussen toch al weer een uurtje op de baan.
Nog voor onze moto's goed en wel geparkeerd staan komt er iemand bij ons: "Vous venéz avec, je vous offert un verre de vin blanc!"
Onze € valt niet direct, wat wil die rare man, we gaan hier echt geen flessen witte wijn kopen ofzo
Blijkt dat de man ook een GS'er is, een mooie zwart/gele, de kerel heeft smaak moet ik zeggen
M'n Camelbag wordt gevuld, evenals m'n makers hun flessen en andere drankvoorraden, we slaan een babbel met de locals, de jeugd springt er op qauds, trialmoto's, en trekt zich van een rijbewijs, leeftijdsgrens, of andere reglementering niks aan. Ik denk bij mezelf dat de ploitie toch nooit tot hier komt, waarom niet dus. Wel moeten ze allen, van de jongste tot de oudste een helm dragen van de man, groot gelijk heeft hij.
Ik leg m'n plannen uit, om via deze kleine baantjes naar de Col d'Ornon te rijden, de mannen wijzen me erop dat ik daarvoor ff een stuk moet terugrijden, en de baan nemen die zogezegd "Route barree" is.
"Niet op letten", zegt de man "da's enkel en alleen maar omdat ze te lui zijn om de baan op te kuisen, dus blijft ze officieel gesloten, maar ge kunt zonder problemen passeren" verzekert hij ons.
(15u30) We verlaten de vriendelijke mensen, voor 't eerst heb ik alcohol gedronken, wetende dat ik direct erna nog op de moto moet zitten. Had ik de man laten schenken, dan reden we nu allemaal de perfecte slalom
, ik heb 't wijselijk bij één glaasje gehouden, lekkere wijn overigens, een witte Bordeaux.
De mensen hebben gelijk, de weg is nergens onderbroken, wel liggen er hier en daar enkele steentjes op de baan, tot één groot rotsblok toe zelfs, maar dat houdt een bende "ervaren" GS'ers niet tegen
Eens beneden zitten we op de juiste weg, naar de Col d'Ornon. Onderweg passeren we enkele malen borden die ons duidelijk maken dat we mogelijke een overstroomde baan gaan kruisen, de weg heeft ook enkele seieuze bulten, die dienen om overstromend water in goede banen te leiden. Ik hou 't min of meer beschaafd over die bulten, enkel m'n voorwiel gaat een klein beetje de lucht in, anderen komen met beide wielen los van de grond, en dat met een volgeladen supertanker
De top v.d Col zelf is niet speciaal, maar de omgeving maakt alles goed.
Enkele kleine watervalletjes komen vanuit de hoogte deze vallei ingedenderd, prachtig gewoon
(16u00) We gaan wederom verder, de afdaling naar Le Bourg-d'Oisans is ingezet. Vermits de Ornon niet zo hoog is (1371m) staan we redelijk snel in de vallei, een brede vallei met nogal bizar gevormde rotspartijen.
Dit is de N9, de grote baan die van Grenoble naar Briançon gaat, en ondanks dat op deze weg zo'n 40km naar 't Oosten de dik tweeduizend meter hoge Col du Lautaret ligt, blijft deze weg de volledige winter open. Naast Alpe-d'Huez ligt hier verder ook het skigebied van Les Deux-Alpes, en over de Lautaret passeer je langs de verschillende Serre-Chevaliers, kortom een drukke baan, in een drukke vallei, winter en zomer.
(16u45) We vinden een geopend bezinestation, en doen de bakken nog is vol. Ik neem eerst de benzine in de jerrycan, vanachter op Frank's GS gebonden, Frank heeft last van 't gekluts, en vermits we voor vandaag genoeg benzine aan boord hebben, en we morgen waarschijnlijk veel autosnelweg gaan doen is er vrijwel geen gevaar meer om droog komen te staan.
(17u00) We rijden naar de klim van Alpe-d'Huez, ik herriner me van enkele jaren geleden, dat de Tour de France hier een klimtijdrit heeft gereden. De renners vertrokken vanuit 't dorp, met een vlakke aanloop, om dan plots, na een bocht ineens de baan stijl bergop te zien gaan. En idd, na die bocht is 't plots stijl omhoog, en dit blijft zo tot boven in 't skidorp. Onderweg passeer ik enkele wielertoeristen, respect voor diegenen die hier boven geraken
(17u15) Eens in 't dorp, dat trouwens héél groot is voor een hooggelegen skidorp, blijkt dat we wel degelijk in 't tussenseizoen zitten, de winter is hier afgelopen, de sneeuwpistes zijn vervangen door groene grasvelden.
Ook zien we boven zo goed als geen kat. Ik denk dat buiten enkele maffe fietsers, nog maffere GS'ers en de lokale bevolking hier niemand is.
(17u30) We zoeken de officiële eindmeet van de race tegen de crono, en zijn verrukt als we deze passeren, we hebben 't gehaald, we zijn boven op Alpe-d'Huez!!
Bovenstaand zinnetje zou zóveel meer waard zijn op een fietsersforum
We rijden terug naar beneden, ik krijg een klopke van de hamer, heb de fut van een doorgezakte zoutzak, en doe de afdaling op 't gemak.
(18u00) Eens beneden maak ik m'n reisgenoten duidelijk dat 't over is, althans voor mijn part dan. We besluiten om tot in Chambéry te rijden, en daar een Formule1 hotel te scoren. Danny en Shulty vinden 't juiste hotel op hun Garmin, en leiden de weg.
Ik ga er vanuit dat we de vallei tot Grenoble zullen volgen, en daar de andere vallei naar Chambéry gaan nemen.
Groot is m'n verbazing dan ook wanneer ze beiden plots rechts afdraaien, richting de Col du Glandon
Ff voel ik de fut zo uit me weggelijden, ondanks dat ik niets liever doe dan de éne na de andere bergpas op- en afknallen had ik nu liever gewoon via de vallei tot Chambéry gereden. Ik ben echt bekaf
De weg naar de Glandon, en tevens ook de Croix de Fer, die ietsje verder ligt is mooi, heel mooi, na enkele km's beklaag ik 't me niet meer dat we langs hier gaan. Nog een colletje voor m'n verzameling
Wat verder passeren we een stuwdam, we stoppen ff om is rond te kijken, ook hier vallen talloze hectoliters naar beneden via vele watervalletjes, aan de voet van die watervallen ligt meestal nog een hoop sneeuw en ijs.
Enkele km verder staan we bijna op de top v.d Glandon, we staan aan de afslag, rechts zien we de top van de ietsjes hogere Croix de Fer liggen.
100m verder is 't zover, we staan op de top van de laatste col van deze congé, en genieten dubbel van de ongelooflijke verzichten in de omgeving.
Ook ligt hier nog sneeuw, dikke pakken zelfs.
We blijven hier wel makkelijk een kwartier genieten, blijkbaar begrijpen we elk apart dat dit 't officiele einde van onze reis is, vanaf nu is 't eigenlijk gewoon thuis geraken.
(18u45) We beginnen de afdaling, Shulty en Danny zijn direct uit m'n zicht verdewen, ik volg m'n eigen tempo, lekker rustig, ben niet meer in staat om een hoog tempo te rijden, ach wat, kan ik rustig van de omgeving genieten, alhoewel de soms verraderlijke afdaling wel om de nodige aandacht vraagt. Shulty en Danny staan stil bij een kudden koeien in de berm, en samen gaan we verder, iets later ff een scary moment, het wegdek is er net herdaan, maw. een camion is met bitumen gepasseerd, en een andere heeft er net een 5cm dikke laag kiezels op uitgegoten, 't glijdt en slibbert als de pest, Shulty raakt zelfs met veel moeite een fietser voorbij.
Wel een koddig zicht, een gepakte GS, die gedurende 2 à 300m naast een fietser blijft hangen, omdat hij 'm niet over kan, de fietser trok een verbaasd, bezorgd en onbegrijpend gezicht
(19u15) Eens in de vallei gaat 't tempo weer omhoog, vanaf hier is 't de grote, drukke baan volgen tot Chambéry.
De zon staat pal voor ons, we rijden in collone, aan zo'n 110, 120 per uur, met ons linkerhand om de zon uit de ogen te houden. Enkel Danny doet normaal, hij kan gebruik maken van de zonneklep op de BMW "cross"helm.
(19u50) We komen aan bij 't hotel, ik ben blij dat de dag erop zit, we hebben nochthans maar een dikke 350km gedaan, maar de opeenvolging van zware, vermoeiende ritten te Castelanne hebben me meer vermoeid dan ik verwachte
We spreken af om rond 21u00 te gaan eten, aan de overkant v.d straat is een simpel restaurantje, waar je naar 't schijnt goedkoop kan eten, althans volgens de gerant van 't hotel.
Na een verfrisende douche kom ik buiten, Frank zit iets te eten wat op paella lijkt, uit een plstiek zakje. Ik krijg te horen dat 't restaurant gesloten is, en dat ons avondeten zal bestaan uit wat in de automaat zit.
Ik pannikeer niet, ga naar de kamer, haal vantussen m'n spullen m'n gasbrandertje, m'n potten en pannen, en een dubbele portie Aiki Noodles. Nog nooit zo content geweest dat ik die altijd meeneem op verlof, je weet blijkbaar nooit
M'n avondmaal smaakt me, Frank haalt z'n oploskoffie boven, en zodoende hebben we nog een tas koffie erbij ook.
Frank en Danny spreken af om morgen héél vroeg te vertrekken, rond 05u, ik vraag aan Shulty wat hij wil doen, ik zie 't niet zitten om zo vroeg te moeten opstaan, ik moet is deftig kunnen slapen. Gelukkig denkt Shulty er net zo over, ik neem dus afscheid van Danny en Frank, en ik kruip onder de lakens, ik val als een blok beton in slaap, althans, volgens Peter de volgende ochtend.
Grtz, Philip!
[/url]
