Voor mij begint Engeland op de boot (en niet op een trein onder de grond). Dus hop naar Calais om een ticket te kopen. Dat ticket bleek 2x zo duur te zijn als wat op de websites staat aangegeven. Die prijzen zijn de prijzen voor wie op voorhand boekt. Maar allez, dit is de eerste dag en mijn portemonnaie zit nog goed vol.
Op de boot moet ik m'n moto zelf vastsjorren. Ik laat me helpen door een andere motard die dat precies al vaker deed.
De traditionele foto...
In Dover zet ik de gps aan en start het eerste deel van m'n route. Wat een geweldig ding, zo'n gps. De afleesbaarheid valt wat tegen. Maar gelukkig ben ik zo slim geweest op het laatste moment nog de luidsprekers in te bouwen. Hop naar links, hup naar rechts, neem de derde afslag,... Geweldig! Tijdens de hele reis ga ik blij zijn wanneer ik Claire (zo heet de stem) hoor. We zijn vrienden geworden!
Die eerste rit voert me via de kleine baantjes naar Royal Tunbridge Wells. Daar heb ik in m'n jeugd ooit een talenkamp gedaan en dat wou ik eens terug zien. Meer dan een watertje drinken op een terras heb ik er niet gedaan. Het is nl. al een goed eind in de namiddag en ik wil nog naar de South Downs om een slaapplaats te zoeken.
The Seven Sisters...
Het zoeken naar een slaapplaats verloopt niet zo vlot en het is al dik 20h00 wanneer ik aanbel bij een B&B die nog plaats heeft. De Chinese uitbater heeft geen bier in huis voor de dorstige reiziger maar belooft wel een uitgebreid 'blekfast' in de morgen. Gelukkig is er bier in de pub wat verder. Wanneer ik daar aankom staat Bayern Munchen al 0-3 achter tegen Real. Niks leuker dan voetbal op café. En als voetbalminnende Belg ben ik welgekomen. Het zachte romige bier smaakt. En niet alleen bij mij. Wanneer de match gedaan is, zijn enkel de kinderen nog nuchter. En de uitbaatster. Die ziet er ook zacht en romig uit, trouwens. Tijd om naar mijn vriend uit China te gaan.
Het blekfast mocht er inderdaad zijn. Het zal me een heel eind door de tweede dag brengen.
Vandaag rijd ik door The South Downs tot Winchester...
Arundel...
Het laatste stukje door The South Downs op weg naar Winchester loopt over de A272. Die stond beschreven als een must voor de motorrijder. Ik vond het zeker ok. Maar ik vond alle vorige baantjes ook al dik ok. Of hoe kleine puntjes verbinden in Basecamp zo'n mooie rit kan opleveren.
In Winchester neem ik stuk grote baan/autostrade tot iets voorbij Oxford. Daar duik ik immers de Cotswolds in.
Dit is postkaartenland! Anton Pieck op een bedje van Engelse kneuterigheid. Uw hond laten kakken op het gras kost u hier 1000,- pond, lees ik op een bord. Hier spot ik ook de eerste Japanner. De prijzen voor logement zijn dan ook navenant. Maar geweldig schoon...
Deze route zou me moeten brengen tot Worchester. Maar ik besluit al iets vroeger op zoek te gaan naar een slaapplaats. In het vervolg ga ik toch proberen om op voorhand logement vast te leggen. Ik denk dat dat minder stresserend is. Maar vandaag heb ik geluk. Hotel The White Horse in Avesham (15-20 km vóór Worchester. Uitgebaat door Pio en Tony. 2 niet meer zo jonge Italianen. Een kamer voor 20 pond. Zonder ontbijt want morgen vroeg moet Pio naar de dokter. Er is een restaurant en een bar met veel couleur local. De gesprekken gaan uiteraard over de match van deze avond, Chelsea - Atletico. Als Belg mag ik de winnaar voorspellen.
De derde dag begint zonder ontbijt maar wel met regen. Hoort erbij.
Van Avesham snel naar Worchester en wederom via kleine baantjes verder richting Wales. Die baantjes liggen er wel vettig bij. De boeren zijn aan het werk en dat zorgt voor nogal wat modder op de weg.
Kronkelkronkel, op en neer, hellingen van 20%...
Ergens bij het ontbijt word ik aangesproken door een oudere man. Those were the days, zegt ie terwijl hij naar m'n moto staat te kijken, I'm 90 years old, I'm stuck to my car now. En hij vertelt over zijn moto van vroeger. Ene zonder versnellingsbak maar met een hendel. Ik probeer er me iets bij voor te stellen. Hij wenst me een mooie trip verder.
In de motregen kom ik aan in...
Soms komt de zon erdoor. Wat een prachtige kleuren! 50 tinten groen...
Plots kom ik na een afdaling, jawel, weer in de regen, aan een meer dat ik hier nog in verslagen heb zien passeren. Ik rijd over de stuwdam om aan de andere kant langs het meer te komen.
Aan de kop van het meer stuurt de gps me een baantje op. Ik twijfel. Is dit wel juist? Een ezelspad? Ondertussen hebben Claire en ik echter een relatie ontwikkeld waarin van mijn kant geen tegenspraak geduld wordt. Dus draai ik gedwee linksop.
Het is geen ezelspad...
Ik word langs wegen gestuurd, de een nog mooier dan de andere.
Mag je een gps kussen?
Het schiet wel niet zo goed op.
En op een bepaald moment besluit ik om de gps richting jeugdherberg te sturen. Die ligt aan de voet van Mount Snowdon. Ik vind het wat jammer van m'n route maar de weg ernaartoe die Claire voor me uitkiest, is beslist geen straf.
In de jeugdherberg 'Snowdon Ranger' is er een bed in een gemeenschappelijke kamer, avondmaal en ontbijt. En lekker bier! Iedereen die ik daar ontmoet, komt om te wandelen.
Zicht op het meer aan de overkant van de straat...
's Avonds maak ik de route voor de terugweg. Het is een moeilijke keuze. Nog een dagje in Wales? Alvast terug richting huis via Peak District? Nog een dagje Londen? Of toch nog Manchester, Liverpool of Birmingham? Een berichtje van het thuisfront dat de kids me toch wel missen, doet me de knoop doorhakken. Het wordt nog een kronkelingske door Snowdonia en dan via Wrexham richting Londen over de autostrade.
De volgende ochtend dus zet ik aan voor mijn kronkelingske richting Llanrwst. Onderweg passeer ik de afslag naar de Llanberis-pas. Die heb ik gisterenavond niet in m'n route opgenomen. Ik stop en twijfel maar besluit om bij m'n beslissing te blijven. Heel de weg tot in Llangollen zit ik te denken hoe ik dat nu heb kunnen voorbijrijden.
Zelfs het lammetje kijkt me onbegrijpend aan...
Als troostprijs koop ik in Llangollen een postkaartje van de Lanberis-pas en stuur het naar mezelf. ik neem toch nog een omweggetje langs de Horseshoe-pas...
En daarna gaat het in bijna 1 ruk over Birmingham naar London.
Daar heb ik 2 dingen te doen:
Voor mijn dochtertjes moest ik een foto maken van die mooie brug uit de tekenfilm...
En voor mezelf? Een streepje muziek!
Herken je het?
Voilà!
't Was prachtig.
