Mannekes,
Mijne maat Carlo vertrekt half januari voor een "tripke" dwars door Africa.
Op vrijdag 14 januari zal hij met zijn motor de ganse dag vertoeven op en rond de stand van BMW op het motorsalon te Brussel
http://www.autosalon.be/public/events.a ... 10&lang=NL.
Na het salon rijdt hij naar zijn dealer (Hasselt) om hier de nacht door te brengen in zijn tentje. 's Morgens nuttigt hij hier zijn ontbijt en vertrekt dan om 10 uur op pad om een half jaar later in Kaapstad, Zuid-Afrika aan te komen. Wie zin heeft, kan hem tot Bastogne gezelschap houden.
Voor de die-hards die Carlo moreel willen steunen, bestaat er ook de mogelijkheid in Hasselt te kamperen. Bovendien wordt er voor een kampvuur met gratis vaste en vloeibare versnaperingen gezorgd. Ook het ontbijt (spek met eieren) neemt de dealer voor zijn rekening.
Wie kamperen niet zo ziet zitten, kan ook gewoon komen ontbijten, maar hiervoor wordt 5 Euro aangerekend. Deze som gaat integraal naar het goede doel, waaraan Carlo zijn reis opgedragen heeft.
Meer info hierover is te vinden op http://www.carloafricatour.be.
De volgende formules worden dus aangeboden :
1) rit Brussel-Hasselt / overnachting Hasselt / ontbijt / rit tot Bastogne met roadbook (geheel gratis)
2) overnachting Hasselt / ontbijt / rit tot Bastogne met roadbook (ook gratis)
3) ontbijt / rit tot Bastogne met roadbook ( mits betaling van 5 Euro)
Geinteresseerden melden zich voor 12 januari aan bij Motorhuis Hasselt, Herkenrodesingel 35 te 3500 Hasselt op fax 011 / 85 12 76.
Het benodigde inschrijvingsformulier kan bij hen opgevraagd worden via info@motorhuishasselt.be
Groetjes en prettige eindejaarsfeesten,
Patrick
Africareis met R 1150 GS Adventure
Moderator: GVN
Forumregels
Indien u uw reisverslag na verloop van tijd gearchiveerd wil zien in het "Reisverslagen Forum", stuur een PB naar een moderator.!
Indien u uw reisverslag na verloop van tijd gearchiveerd wil zien in het "Reisverslagen Forum", stuur een PB naar een moderator.!
-
PatricK/GS
- Berichten: 162
- Lid geworden op: 16 okt 2004, 20:44
- Woonplaats: Lommel
- Locatie: Noord-Limburg
-
WALTER GSAdventure
- Berichten: 373
- Lid geworden op: 28 sep 2004, 14:12
- Woonplaats: MINDERHOUT
- Locatie: MINDERHOUT HOOGSTRATEN
Afrikatour
Carlo,
een droom die ik ook koester maar is misschien voor later (en later dat komt misschien nooit ) in ieder geval suc6, weinig problemen en goede start en nog een betere terugkomst.
Vergeet niet de insectenbeten zalf en muggenmelk.
Kijk af en toe eens achter u als ge op weg zijt.
Sterkte .
een droom die ik ook koester maar is misschien voor later (en later dat komt misschien nooit ) in ieder geval suc6, weinig problemen en goede start en nog een betere terugkomst.
Vergeet niet de insectenbeten zalf en muggenmelk.
Kijk af en toe eens achter u als ge op weg zijt.
Sterkte .
BMW 1200 GSA, 1150 GSA, nu 1250 GSA VAN 2019
De ene is uiterst LINKS, de andere uiterst RECHTS, en ik zit er op, en laat ze werken.
De ene is uiterst LINKS, de andere uiterst RECHTS, en ik zit er op, en laat ze werken.
-
PatricK100/2
- Berichten: 9
- Lid geworden op: 06 okt 2004, 12:11
- Locatie: 3920 Lommel
Africareis
Gezien de geringe opkomst, is er bij de dealer in de showroom overnacht.
Aangezien het gebouw vlak langs de ring van Hasselt ligt, is dat de nachtrust zeker ten goede gekomen.
Voor het ontbijt is een 50 man komen opdagen.
Carlo is daarna volgens planning zaterdagmorgen rond 10 uur afgereden, tot Bastogne gevolgd door een 10-tal motorkennissen.
Zit nu vermoedelijk al in Griekenland, wou immers zo snel mogelijk van het koude weer verlost zijn.
Hij heeft zijn laptop mee en zal zo vaak mogelijk verslag uitbrengen, dat ik daarna op zijn website zal zetten.
Geregeld dus maar eens kijken op http://www.carloafricatour.be/index2.htm onder de rubriek "Waar bevindt Carlo zich ?".
Aangezien het gebouw vlak langs de ring van Hasselt ligt, is dat de nachtrust zeker ten goede gekomen.
Voor het ontbijt is een 50 man komen opdagen.
Carlo is daarna volgens planning zaterdagmorgen rond 10 uur afgereden, tot Bastogne gevolgd door een 10-tal motorkennissen.
Zit nu vermoedelijk al in Griekenland, wou immers zo snel mogelijk van het koude weer verlost zijn.
Hij heeft zijn laptop mee en zal zo vaak mogelijk verslag uitbrengen, dat ik daarna op zijn website zal zetten.
Geregeld dus maar eens kijken op http://www.carloafricatour.be/index2.htm onder de rubriek "Waar bevindt Carlo zich ?".
-
JüRgen
- Moderator
- Berichten: 2698
- Lid geworden op: 24 okt 2004, 19:51
- Locatie: Dikkelvenne
- Contacteer:
Toch even wat verslag uitbrengen (staat trouwens ook op de mooie site) van Carlo om jullie op de hoogte te houden.
Eindelijk was het zo ver, ik had er maanden naar uitgekeken. De voorbije weken en dagen waren hektisch. Eerst het symbolische vertrek op het motorsalon in Brussel en de dag nadien nog eens bij mijn BMW dealer in Hasselt.
Uiteraard vertrok ik met gemengde gevoelens. De gedachte dat ik mijn gezin, familie en vrienden een half jaar zal moeten missen bezorgt me kriebels. Ik herken dit gevoel, dat telkens ik voor een langere periode van huis ben, de kop opsteekt. Gelukkig verdwijnt het naarmate ik langer onderweg ben .
De eerste nacht bracht ik door bij vrienden van de BMW club in Straatsburg. Leo, het vrouwtje van de Johan, verwelkomde mij met een glas champagne en een heerlijke maaltijd. Johan was er spijtig genoeg niet omdat die voor het vaderland in Afghanistan zit.
De rit doorheen Europa was vreselijk koud, ik moest dan ook herhaaldelijk van de motor om me op te warmen. Het was een van de weinige keren dat ik met plezier door de Gotthard reed. Ik kon me immers al rijdend verwarmen in de tunnel waar het rond de 20° is. Eenmaal terug buiten was het echter -5 ° en kreeg ik te kampen met aanvriezende mist. De Hella mistlamp heeft haar nut dus al bewezen.
Verkleumd van de kou ging op zoek naar een hotel in de buurt van Piacenza. De meeste hotels die ik bezocht, lagen ruim boven mijn budget. Bij het vierde hotel waar ik aanklopte had ik meer geluk en de vrouw aan de balie had blijkbaar medelijden met de arme motard. Na een weinig aandringen kreeg ik een korting van 15 euro.
De volgende nacht werd doorgebracht op de vloer van de ferryboot. Na precies 21 u bootje varen zetten we voet aan wal op Griekse bodem. Gelukkig was het weer hier iets beter . Een klein beetje gehaast vertrok ik op weg naar de volgende ferry. Gezwind stak ik een rij auto’s en vrachtwagens voorbij, die stonden aan te schuiven aan de controlepost van de havenuitgang. Mijn achteruitkijkspiegel maakte er me attent op dat ik werd ingehaald door twee motorrijders. Het bleken Griekse zwaantjes te zijn, die me aangaven om aan de kant te parkeren. Ik vertelde hen dat ik zo gehaast was om mijn volgende ferryboot te halen in Athene. Ze bleken echter enkel geïnteresseerd te zijn in de motor, en waar ik naar toe reed. Een beetje fier vertelde ik dat ik op weg was naar Zuid-Afrika. Plots opende een van beide heren de zijkoffer van zijn motor en begon in een boekje te schrijven. Verdomme ... zou ik toch nog een boete krijgen ?
"Hier is ons telefoonnummer" wist de man te zeggen "en mocht je problemen hebben in Griekenland, mag je ons altijd bellen." Leuk toch !
Er werden snel wat foto’s gemaakt waarbij ze trots poseerden bij de dikke BMW. De motor trekt wel meer de aandacht, onderweg steken voorbijrijdende automobilisten spontaan hun duim omhoog of komen een praatje maken op een parking. Zou Publi Joni hier iets mee te maken hebben
Net op tijd kwam ik in Pireas aan en kon vrijwel meteen de ferry oprijden naar het Griekse eiland Chios, om van daaruit naar Turkije te varen. Nog eens goed voor zo’n 9 uur boot. In de winter zijn er geen directe verbindingen van Italië naar Turkije vandaar die verschillende etappes. Vanwege het slechte weer had de boot 3 dagen niet kunnen uitvaren, en was daarom tot aan de nok gevuld. Het was dan ook moeilijk om een slaapplaats te vinden op de grond. Na twee nachten doorgebracht te hebben op de vloer van een schip was ik wel eens toe aan een goede nachtrust. Na 3 uren wachten op het eiland Chios nog maar eens 1 uurtje varen om het Turkse Cesme te bereiken. Na een vlotte afhandeling van de douane stond er nog een zware en lange rit van 732 km op het programma tot in Alanya. Hier kan ik een paar dagen gratis logeren in het prachtige appartement van Rob en Mireille. Ik ga hier even ontstressen en dan oprukken naar het Midden Oosten. Hier zal voor mij immers het avontuur pas echt beginnen. Griekenland en Turkije zijn zeker ook de moeite waard, maar ik ben er al eerder geweest met de motor.
Het Midden-Oosten
De grensovergang met Syrië verliep vrij vlot. Na twee uur van het ene naar het andere loket te hebben gehold, en 35 doller armer stuurde ik de BMW Syrië binnen. Mijn eerste indruk van het land was, dat het erg chaotisch en vuil oogde. Maar de mensen zijn er wel vriendelijk. Zo werden er mij onderweg vanuit auto’s snoepjes toegestopt, terwijl ik stond te wachten aan verkeerslichten.
Reizen in Syrië is een reis door de tijd. Aleppo, al dan niet ‘s werelds oudste bewoonde stad, was de eerste halte in Syrië. Na twee dagen in de regen gereden te hebben, kon ik enkele dagen verblijven in het sjieke Beitwahil hotel gelegen in de christelijke wijk Djaédé.
De motor werd om 11 uur ’s avonds met vijf mensen opgetild en mocht de nacht doorbrengen in de inkomhal van het hotel.
Het verblijf kost 80 dollar per nacht, maar was een cadeau van Hans, een Nederlander die werkt op de ambassade in Damascus. Natuurlijk bracht ik een bezoek aan de soeks van Aleppo die beschouwd worden als de meest authentieke van het Midden-Oosten. De mensen zijn er ook opvallend vriendelijk en zeker niet opdringerig. Ook de typische souvenirwinkels zie je hier niet. Je kan er dan ook heerlijk rondslenteren zonder dat je er voortdurend wordt lastig gevallen. De tweede stad die ik in Syrië bezocht, Palmyra, is in feite een oase in de woestijn. De rit door de woestijn was saai, geen zandduinen hier, maar een oneindige met stenen bezaaide vlakte. Gelukkig was het wegdek wel geasfalteerd.
In Palmyra, ook wel de stad van de duizend zuilen genoemd, ligt een van de best bewaarde ruines die ik ooit bezocht. Je kunt er je dan ook een perfect beeld van vormen hoe het vroeger moet zijn geweest.
N 34°04 16.0 E 037° 29 12.7
waren de GPS coördinaten waar ik Hans zou ontmoeten, ergens midden in de Syrische woestijn tussen Palmyra en Damascus. Hans kwam mij tegemoet gereden met zijn BMW motor. De timing klopte precies, we kwamen bijna gelijktijdig op de afgesproken plek aan. Nadat we met elkaar kennis gemaakt hadden,vertrokken we samen naar Damascus. Net voor ik mijn motor wilde starten vroeg Hans me : ”Zie je die bruine jeep in de verte staan”? Het bleek de Syrische geheime dienst te zijn, die ons heel de tijd zou achtervolgen. Omdat Hans militair is, moet hij elke verplaatsing schriftelijk melden bij de overheid. Ook de dag nadien toen we enkele dorpen in de streek gingen bezoeken, werd ons doen en laten nauwkeurig in het oog gehouden. Ditmaal werden we geschaduwd door een witte Peugeot 504.
DAMASCUS
De naam van de Syrische hoofdstad deed me altijd al dromen. Ik verbleef er enkele dagen bij Hans en zijn gezin,en had zo voldoende gelegenheid om te stad te bezoeken. Met de meegekregen brief uit Brussel zou ik hier ook mijn visum voor Soedan kunnen krijgen .Hans had een afspraak gemaakt zodat we niet in de lange rij zouden moeten aanschuiven. Vrij snel werden we persoonlijk door de consul ontvangen. Toch kon deze vriendelijke man mij niet verder helpen. De normale procedure moest gevolgd worden, met andere woorden er moest een nieuwe aanvraag worden ingediend. Het zou dan ongeveer twee weken duren voor we wisten of de aanvraag was goedgekeurd. Hier kon ik niet op wachten, zeker omdat de kans bestond dat de aanvraag zou geweigerd worden. Daarom werden Hans zijn diplomatieke troeven uitgespeeld.
Plan A bestond eruit een Soedanese generaal op te bellen, die een persoonlijke kennis van Hans is. We werden de dag nadien om precies elf uur verwacht in het kantoor van de generaal Na een tijd te hebben gewacht mochten we zijn kantoor binnenstappen. De generaal groette Hans met een kus, ik kreeg een hand toegereikt. Hans deed het relaas over de problemen in verband met mijn visum, en de man beweerde dat hij het wel zou regelen. We mochten ‘s anderendaags om 12 uur terugbellen en dan zou alles in orde zijn. De teleurstelling was groot toen we na herhaaldelijk telefoneren nog steeds een onduidelijk antwoord moesten aanhoren.
Daarna werd plan B in werking gesteld. Hans kende ook een bevriend militair die op de Belgische ambassade werkt in Cairo. Er werd een mail verstuurd met de melding dat ik onderweg was.
Ondertussen was ik al op zoek naar andere alternatieve oplossingen. Maar blijkbaar is de grens tussen Eritrea en Ethiopië gesloten, dus met de boot er naar toe lukt ook niet . Via Libië, Tsaad en Centraal Congo is ook niet echt te doen. Het enige dat er dan nog overblijft, als het in Cairo niet lukt om een visum te bekomen, is de motor naar Addis Abeba (Ethiopië) te vliegen, gevolgd door mezelf op een lijnvlucht.
Wie ondertussen het noorden kwijt is, moet nog maar eens een blik op de kaart werpen.
JORDANIË
De hoogtemeter van mijn GPS duidt min 298 meter aan en even denk ik dat er iets mis is met het toestel. Geruime tijd gaat het zo verder in dalende lijn. Aangekomen bij de Dode Zee bevindt ik me op min 402 meter, het laagste punt ter wereld. Mede door het milde klimaat dat hier in de winter heerst, kon ik mij een duik in de Dode Zee permitteren. Duiken is wel veel gezegd, je komt bijna onmiddellijk terug boven. Je kan er dan ook drijven zonder er zelf iets voor hoeven te doen. Het is een ervaring die je niet snel vergeet.
Wat ik ook niet snel zal vergeten is het wondermooie Petra, zonder twijfel een van de mooiste antieke bezienswaardigheden van de wereld.
Na het bezoek aan Wasi Rum, een dorp aan de rand van de woestijn waar de mooiste scenes uit ”Lawrence of Arabia” werden gedraaid, ging het verder naar Aqaba. Het is de enige haven en badplaats die Jordanië rijk is. Alvorens in te schepen naar Egypte, heb ik hier nog een dagje aan het strand doorgebracht.
Na een duik in de Dode zee, waarin vanwege het hoge zoutgehalte geen vis het overleven, wacht je in de Rode zee net het tegenovergestelde. Het lijkt wel een groot aquarium met siervissen, waarin je naar hartelust kunt snorkelen.
Omdat het altijd fijn is onderweg iets van het thuisfront te horen, mag er steeds gemaild worden naar :
carloafricatour@hotmail.com
Tot mails,
Carlo
Eindelijk was het zo ver, ik had er maanden naar uitgekeken. De voorbije weken en dagen waren hektisch. Eerst het symbolische vertrek op het motorsalon in Brussel en de dag nadien nog eens bij mijn BMW dealer in Hasselt.
Uiteraard vertrok ik met gemengde gevoelens. De gedachte dat ik mijn gezin, familie en vrienden een half jaar zal moeten missen bezorgt me kriebels. Ik herken dit gevoel, dat telkens ik voor een langere periode van huis ben, de kop opsteekt. Gelukkig verdwijnt het naarmate ik langer onderweg ben .
De eerste nacht bracht ik door bij vrienden van de BMW club in Straatsburg. Leo, het vrouwtje van de Johan, verwelkomde mij met een glas champagne en een heerlijke maaltijd. Johan was er spijtig genoeg niet omdat die voor het vaderland in Afghanistan zit.
De rit doorheen Europa was vreselijk koud, ik moest dan ook herhaaldelijk van de motor om me op te warmen. Het was een van de weinige keren dat ik met plezier door de Gotthard reed. Ik kon me immers al rijdend verwarmen in de tunnel waar het rond de 20° is. Eenmaal terug buiten was het echter -5 ° en kreeg ik te kampen met aanvriezende mist. De Hella mistlamp heeft haar nut dus al bewezen.
Verkleumd van de kou ging op zoek naar een hotel in de buurt van Piacenza. De meeste hotels die ik bezocht, lagen ruim boven mijn budget. Bij het vierde hotel waar ik aanklopte had ik meer geluk en de vrouw aan de balie had blijkbaar medelijden met de arme motard. Na een weinig aandringen kreeg ik een korting van 15 euro.
De volgende nacht werd doorgebracht op de vloer van de ferryboot. Na precies 21 u bootje varen zetten we voet aan wal op Griekse bodem. Gelukkig was het weer hier iets beter . Een klein beetje gehaast vertrok ik op weg naar de volgende ferry. Gezwind stak ik een rij auto’s en vrachtwagens voorbij, die stonden aan te schuiven aan de controlepost van de havenuitgang. Mijn achteruitkijkspiegel maakte er me attent op dat ik werd ingehaald door twee motorrijders. Het bleken Griekse zwaantjes te zijn, die me aangaven om aan de kant te parkeren. Ik vertelde hen dat ik zo gehaast was om mijn volgende ferryboot te halen in Athene. Ze bleken echter enkel geïnteresseerd te zijn in de motor, en waar ik naar toe reed. Een beetje fier vertelde ik dat ik op weg was naar Zuid-Afrika. Plots opende een van beide heren de zijkoffer van zijn motor en begon in een boekje te schrijven. Verdomme ... zou ik toch nog een boete krijgen ?
"Hier is ons telefoonnummer" wist de man te zeggen "en mocht je problemen hebben in Griekenland, mag je ons altijd bellen." Leuk toch !
Er werden snel wat foto’s gemaakt waarbij ze trots poseerden bij de dikke BMW. De motor trekt wel meer de aandacht, onderweg steken voorbijrijdende automobilisten spontaan hun duim omhoog of komen een praatje maken op een parking. Zou Publi Joni hier iets mee te maken hebben
Net op tijd kwam ik in Pireas aan en kon vrijwel meteen de ferry oprijden naar het Griekse eiland Chios, om van daaruit naar Turkije te varen. Nog eens goed voor zo’n 9 uur boot. In de winter zijn er geen directe verbindingen van Italië naar Turkije vandaar die verschillende etappes. Vanwege het slechte weer had de boot 3 dagen niet kunnen uitvaren, en was daarom tot aan de nok gevuld. Het was dan ook moeilijk om een slaapplaats te vinden op de grond. Na twee nachten doorgebracht te hebben op de vloer van een schip was ik wel eens toe aan een goede nachtrust. Na 3 uren wachten op het eiland Chios nog maar eens 1 uurtje varen om het Turkse Cesme te bereiken. Na een vlotte afhandeling van de douane stond er nog een zware en lange rit van 732 km op het programma tot in Alanya. Hier kan ik een paar dagen gratis logeren in het prachtige appartement van Rob en Mireille. Ik ga hier even ontstressen en dan oprukken naar het Midden Oosten. Hier zal voor mij immers het avontuur pas echt beginnen. Griekenland en Turkije zijn zeker ook de moeite waard, maar ik ben er al eerder geweest met de motor.
Het Midden-Oosten
De grensovergang met Syrië verliep vrij vlot. Na twee uur van het ene naar het andere loket te hebben gehold, en 35 doller armer stuurde ik de BMW Syrië binnen. Mijn eerste indruk van het land was, dat het erg chaotisch en vuil oogde. Maar de mensen zijn er wel vriendelijk. Zo werden er mij onderweg vanuit auto’s snoepjes toegestopt, terwijl ik stond te wachten aan verkeerslichten.
Reizen in Syrië is een reis door de tijd. Aleppo, al dan niet ‘s werelds oudste bewoonde stad, was de eerste halte in Syrië. Na twee dagen in de regen gereden te hebben, kon ik enkele dagen verblijven in het sjieke Beitwahil hotel gelegen in de christelijke wijk Djaédé.
De motor werd om 11 uur ’s avonds met vijf mensen opgetild en mocht de nacht doorbrengen in de inkomhal van het hotel.
Het verblijf kost 80 dollar per nacht, maar was een cadeau van Hans, een Nederlander die werkt op de ambassade in Damascus. Natuurlijk bracht ik een bezoek aan de soeks van Aleppo die beschouwd worden als de meest authentieke van het Midden-Oosten. De mensen zijn er ook opvallend vriendelijk en zeker niet opdringerig. Ook de typische souvenirwinkels zie je hier niet. Je kan er dan ook heerlijk rondslenteren zonder dat je er voortdurend wordt lastig gevallen. De tweede stad die ik in Syrië bezocht, Palmyra, is in feite een oase in de woestijn. De rit door de woestijn was saai, geen zandduinen hier, maar een oneindige met stenen bezaaide vlakte. Gelukkig was het wegdek wel geasfalteerd.
In Palmyra, ook wel de stad van de duizend zuilen genoemd, ligt een van de best bewaarde ruines die ik ooit bezocht. Je kunt er je dan ook een perfect beeld van vormen hoe het vroeger moet zijn geweest.
N 34°04 16.0 E 037° 29 12.7
waren de GPS coördinaten waar ik Hans zou ontmoeten, ergens midden in de Syrische woestijn tussen Palmyra en Damascus. Hans kwam mij tegemoet gereden met zijn BMW motor. De timing klopte precies, we kwamen bijna gelijktijdig op de afgesproken plek aan. Nadat we met elkaar kennis gemaakt hadden,vertrokken we samen naar Damascus. Net voor ik mijn motor wilde starten vroeg Hans me : ”Zie je die bruine jeep in de verte staan”? Het bleek de Syrische geheime dienst te zijn, die ons heel de tijd zou achtervolgen. Omdat Hans militair is, moet hij elke verplaatsing schriftelijk melden bij de overheid. Ook de dag nadien toen we enkele dorpen in de streek gingen bezoeken, werd ons doen en laten nauwkeurig in het oog gehouden. Ditmaal werden we geschaduwd door een witte Peugeot 504.
DAMASCUS
De naam van de Syrische hoofdstad deed me altijd al dromen. Ik verbleef er enkele dagen bij Hans en zijn gezin,en had zo voldoende gelegenheid om te stad te bezoeken. Met de meegekregen brief uit Brussel zou ik hier ook mijn visum voor Soedan kunnen krijgen .Hans had een afspraak gemaakt zodat we niet in de lange rij zouden moeten aanschuiven. Vrij snel werden we persoonlijk door de consul ontvangen. Toch kon deze vriendelijke man mij niet verder helpen. De normale procedure moest gevolgd worden, met andere woorden er moest een nieuwe aanvraag worden ingediend. Het zou dan ongeveer twee weken duren voor we wisten of de aanvraag was goedgekeurd. Hier kon ik niet op wachten, zeker omdat de kans bestond dat de aanvraag zou geweigerd worden. Daarom werden Hans zijn diplomatieke troeven uitgespeeld.
Plan A bestond eruit een Soedanese generaal op te bellen, die een persoonlijke kennis van Hans is. We werden de dag nadien om precies elf uur verwacht in het kantoor van de generaal Na een tijd te hebben gewacht mochten we zijn kantoor binnenstappen. De generaal groette Hans met een kus, ik kreeg een hand toegereikt. Hans deed het relaas over de problemen in verband met mijn visum, en de man beweerde dat hij het wel zou regelen. We mochten ‘s anderendaags om 12 uur terugbellen en dan zou alles in orde zijn. De teleurstelling was groot toen we na herhaaldelijk telefoneren nog steeds een onduidelijk antwoord moesten aanhoren.
Daarna werd plan B in werking gesteld. Hans kende ook een bevriend militair die op de Belgische ambassade werkt in Cairo. Er werd een mail verstuurd met de melding dat ik onderweg was.
Ondertussen was ik al op zoek naar andere alternatieve oplossingen. Maar blijkbaar is de grens tussen Eritrea en Ethiopië gesloten, dus met de boot er naar toe lukt ook niet . Via Libië, Tsaad en Centraal Congo is ook niet echt te doen. Het enige dat er dan nog overblijft, als het in Cairo niet lukt om een visum te bekomen, is de motor naar Addis Abeba (Ethiopië) te vliegen, gevolgd door mezelf op een lijnvlucht.
Wie ondertussen het noorden kwijt is, moet nog maar eens een blik op de kaart werpen.
JORDANIË
De hoogtemeter van mijn GPS duidt min 298 meter aan en even denk ik dat er iets mis is met het toestel. Geruime tijd gaat het zo verder in dalende lijn. Aangekomen bij de Dode Zee bevindt ik me op min 402 meter, het laagste punt ter wereld. Mede door het milde klimaat dat hier in de winter heerst, kon ik mij een duik in de Dode Zee permitteren. Duiken is wel veel gezegd, je komt bijna onmiddellijk terug boven. Je kan er dan ook drijven zonder er zelf iets voor hoeven te doen. Het is een ervaring die je niet snel vergeet.
Wat ik ook niet snel zal vergeten is het wondermooie Petra, zonder twijfel een van de mooiste antieke bezienswaardigheden van de wereld.
Na het bezoek aan Wasi Rum, een dorp aan de rand van de woestijn waar de mooiste scenes uit ”Lawrence of Arabia” werden gedraaid, ging het verder naar Aqaba. Het is de enige haven en badplaats die Jordanië rijk is. Alvorens in te schepen naar Egypte, heb ik hier nog een dagje aan het strand doorgebracht.
Na een duik in de Dode zee, waarin vanwege het hoge zoutgehalte geen vis het overleven, wacht je in de Rode zee net het tegenovergestelde. Het lijkt wel een groot aquarium met siervissen, waarin je naar hartelust kunt snorkelen.
Omdat het altijd fijn is onderweg iets van het thuisfront te horen, mag er steeds gemaild worden naar :
carloafricatour@hotmail.com
Tot mails,
Carlo
R1200RT Ostragrau 2010 / E70 Saphirschwarz 2009 / E87 Havana 2007
Secretaris BMW Motor Club Vlaanderen
Beheerder BMW Motor Club Vlaanderen forum
Secretaris BMW Motor Club Vlaanderen
Beheerder BMW Motor Club Vlaanderen forum
TV Limburg (Belgisch Limburg wel te verstaan) begint vandaag met een drie-delige rapportage over Carlo in Zuid-Afrika.
De inleiding van het eerste deel kan je zien op hun website:
http://www.tvl.be/ (Zoek naar Carlo)
Have fun!
Kurt
De inleiding van het eerste deel kan je zien op hun website:
http://www.tvl.be/ (Zoek naar Carlo)
Have fun!
Kurt