Een baantje dat op een T uitkwam en waar ik sneller het eventuele verkeer van links dan van rechts kon zien komen, zat ik al iets te ver en kwam ik met een gezapige snelheid van pakweg 3 km/u met mijn voorwiel net naast het asvalt terecht. Op dat moment was het kiezen, ofwel remmen op het eerste stukje gras en de rest van de moto op de stenen of ik parkeer de machine helemaal in de greppel. Het laatste bleek de beste oplossing. Alleen zaten ik en mijn madam allebei met ons links been vast tussen de graskant en de moto.
Wat toen gebeurde getuigd van een ferm staaltje solidariteit. Op een paar tellen tijd stond er zeker een man of zeven rond mijn machien om het beestje terug op het asvalt te zetten. Het ging zo snel dat ik halverwege nog niet de kans had om af te stappen.
Gelukkig hadden we buiten een broekspijp vol slijk een een beetje te verwaarlozen pijn aan de linker arm, een te verwaarlozen krasje onderaan de linker zijkoffer en een krasje op de linker afdekkap van de cilinderkop geen noemenswaardige letsels. We konden zeer snel onze weg verder zetten.
Al zeker nen héél dikke merci aan de bereidwilligen die ons geholpen hebben.
Zonder hen stonden we daar nu mischien nog in dat greppeltje. 
Voor de rest was het een mooie rit, al zijn we tijdens de regen beginnen inkorten.
Er was wel opvallend minder volk dan de voorgaande jaren.
Gr, Jakke.
