Marokko 2009Reisverslag “Marokko 2009” geplaatst in opdracht van Clublid Arthur.Ost
Net als vorig jaar vertrekken we vanuit Barcelona met het Italiaanse m/s Majestic richting Tanger.
Met toch weer een uurtje vertraging verlaten we de haven. We volgen min of meer de Spaanse kust tot diep in de straat van Gibraltar, buigen dan af naar links om de haven van Tanger te bereiken. De zelfbediening van vorig jaar hebben we omgeruild voor het restaurant, een vergissing. Slapen doen we in een mooie kamer.
Vlak voor de oude haven gaan we drie uur voor anker…. Geen plaats om aan te leggen. Dat zal beteren wanneer de nieuwe haven, die zo groot moet worden als die van Antwerpen, volledig klaar zal zijn. Met ruim vier uur vertraging en na de douaneformaliteiten ( 20 minuten), kunnen we vertrekken op weg naar Rabat.
Een prachtige autostrade, 280km.,maar niet verlicht. Na een noodzakelijke tankbeurt in Larache en wegens de vertraging rijden we na halfweg in de duisternis. Vier uur later rijden we via mooi verlichte lanen Rabat binnen op zoek naar het hotel. In een ongelooflijke wirrewar vinden we wat we zoeken. Het hotel ligt aan de ingang van de medina, een buurt die in het donker, niet zo veilig aanvoelt, maar alles verloopt perfect. Terwijl ik op de motor blijf wachten gaat Juliette het hotel binnen, enkele minuten later meldt ze dat de reservatie in orde is, de bewaker zal ons de weg naar de garage wijzen. Er komt een man in lang wit kleed en met rood hoedje en voor ik het besef springt hij achter op de moto die ik nog net recht kan houden, en dat tot groot jolijt van alle omstaanders. Hij is erg vriendelijk en samen rijden we naar de afgesloten parkeerplaats en hij helpt me met de bagage. Ongelooflijk fier is hij, dat hij op zulk een motor heeft gezeten. Binnen is alles netjes en in het gezelschap van een groep Nederlanders nemen we het avondmaal. Anderdaags in de voormiddag nemen we een kleine taxi en bezoeken het mausoleum.
En het paleis van de koning.
In de namiddag overbruggen we de 80 km. naar Casablanca waar we dicht bij de zee ook en verblijf hebben gereserveerd.
Na een wandeling langs de dijk zijn we er van overtuigd; ze zijn hier iets aan het klaar maken.
Na alweer en korte taxirit gaan we, de op twee na, grootste moskee in de wereld bekijken.
En niet enkel de buitenkant is te bezichtigen maar ook binnen mag je onder begeleiding van een gids alles gaan bezien. Het inkomkaartje is niet bepaald goedkoop maar de hele moskee is dat zeker ook niet. Het is alles pracht en praal en kleur en kunst. Bovendien is het een cabriomoskee. Het dak 30 x 100 m. schuift open. Bijna alle poorten worden hydraulisch bediend. Alleen Alla, en hij alleen weet beslist wat dit heeft gekost.
Na Casablanca komt Marrakesch aan de beurt. In hotel Majorelle vinden we onderkomen. De 1150 RT slaapt ….. ja,ja, in de kelder. In en uit rijden vraagt wel wat handigheid.
Wanneer we des morgens na het ontbijt naar buiten stappen is het voor de vroegmarkt al te laat, wat niet verkocht is gaat terug op het transport. Het blijft wel vers tot morgen.
Al wandelend bereiken we de ingang van de oude stad. Een geur om niet goed van te worden komt ons tegen. Het stikt hier echt naar rotte vis en naar de pis. Overal ligt vuiligheid, een stortplaats heeft er niets aan. Zodra we de ingangspoort voorbij zijn is er niets meer van te merken. Door smalle straatjes trekken we verder de stad in. Even de weg vragen en we hebben een gids, hij laat ons niet meer los, geeft goede uitleg over gebouwen en ambachten. Bij het grote plein neemt hij afscheid want hij moet gaan werken, 2 € en de rekening is betaald.
Je dorst kan je hier lessen met overheerlijk vers sinaasappelsap, gemaakt waar je bijstaat voor minder dan 1 €. Aan voorraad geen gebrek.
In een wereld van werkloosheid zijn alle middelen goed om geld te verdienen.
Voor een rondrit zijn er diverse mogelijkheden.
Na Marrakesch gaat het verder zuidwaarts over goede wegen, en die zijn er overal, naar Ouarzazarte.
Onderweg dringt vanuit het dal een geur van verse appelen onze neusgaten binnen, en nog wat verder merken we inderdaad enkele verkoopstandjes op. Groene en rode, je hebt maar te kiezen. Tijdens een kleine rustpauze kunnen we ervan proeven.
Op deze, in het genipt getrokken foto is het duidelijk wie hier het werk doet.
Soms lijkt het of we in Amerika zijn.
We trekken nog verder naar Zagora. Een mooi hotel maar verder is hier niet veel te zien tenzij armoede.
Er wordt ons aangeraden om toch nog verder te rijden tot M’Hamid en van daar met de 4 x 4 de woestijn in te trekken. Doen dan maar zeker? De weg blijft goed maar wordt wel smaller.
Hier laten we ons verleiden
Zou hij niet trachten ons te ontvoeren?
