FOUR 2 JAPAN

[luc boxer]

vervolg:

Zaterdag, 17 juli, van Bulgarije naar Turkije
De motoren stonden achteraan het hotel binnen de omheining. Toen Johan om 8.15 hr naar buiten kwam, rook heel de koer naar benzine. Rarara ….
Als je de benzine opzocht, stond de motor van Bavo er middenin. Hetzelfde probleem als net voor het vertrek, maar nu heeft hij nieuwe reserve-onderdelen bij. Heel de motor weer uit elkaar gehaald, waardoor we pas omstreeks 11.00 op weg zijn. Eerst 50 km de Varbiski pr (pas) (zeer kleine en in het 2e deel zelfs zeer slechte weg)
Nadien hebben we ergens de verkeerde weg genomen tot we zelfs op een doodlopende zandweg aan een treinspoor komen. Aan de andere kant loopt de juiste hoofdweg. 5 km terugrijden om er te geraken. Dan hebben we de route verlegd langs de zwarte zee en de meest oostelijke grens Bulgarije – Turkije. (ons voorzien Griekenland ommetje valt hierdoor in het water).
De laatste 55 km voor deze grensovergang is een bochtige bergweg (om van te genieten !) in slechte staat.
Onze eerste politiecontrole is al direct een schot in de roos ! Johan mag naar de jeep komen omdat hij met een vals ID rondrijdt …. Blijkt dat de chip uit de ID verdwenen is. Gelukkig is een paspoort op zo'n ogenblik ook geldig !
Op een km van de Turkse grens houden we nog even een moppenstop. Hierbij vraagt Johan aan Koen om niveau te houden, terwijl koen van mening is dat we al hoog genoeg zitten. (moet dit nog bijna 3 maanden zo doorgaan ?)
De grensformaliteiten zelf nemen een 45 min in beslag, waarvan Bavo er 20 voor zich neemt voor het tot 2 maal terugvinden van zijn paspoort (dat uiteindelijk in zijn binnenzak zit) en we moeten maar liefst aan 5 postjes + een hoofdgebouw passeren. Eenmaal in Turkije is de weg het tegenovergestelde van Bulgarije : biljartgladde nieuwe asfalt, 4 stroken breed. Snelheden van 110 – 120 km per uur zijn geen enkel probleem.
Na de eerste tankbeurt trekt Bavo zijn motor van de middenbok en kan hij deze niet meer houden. Gelukkig is Johan ter plekke zodat we nog geen 1 – 0 stand moet worden genoteerd. Nu blijkt plots Bavo zijn stuur los te staan. Een verloren moer is hier de oorzaak van en gelukkig zit deze in reserve in zijn tas. We moeten nog meer dan 650 km tot Ankara, dus besluiten we nog een uur door te rijden. Hier blijken de hotelletjes vrij duur te zijn of er is geen veilige parking voor de motoren mogelijk. We beslissen samen om hier eerst iets te eten en dan verder te rijden. Na een lekkere soep is er een discussie of we lever (volgens Koen) of schapengehakt (volgens Bavo) eten. Lekker was het niet echt.
Op een 35 km van Istanboel zijn we op een parking naast de snelweg gestrand. Hier hebben we tussen onze motoren op de asfalt geslapen. (blijkbaar is dit hier in Turkije toegelaten daar de politie minstens 2 maal is gepasseerd zonder iets te zeggen …)

(Zondag 17 juli) Om 06.00 hr terug uit de slaapzak en om 06.40 zijn we weer op weg ! Vandaag willen we Ankara bereiken zodat we morgen onze visa voor Turkmenistan hopen te bemachtigen. Onderweg blijkt de wegentax een niet zo simpele zaak te zijn …. Zelfs met een kaart te kopen wordt het verkeer telkens een dikke 5 min tegengehouden vooraleer wij met zijn vieren door de slagbomen geraken.
En we zijn ook zeker dat we 1 keer niets hebben betaald.
Het binnenrijden van Ankara levert ook de nodige problemen op en zelfs met stadsplan is het even zoeken omdat ze hier een ander schrift hanteren. Na een hotel te hebben gevonden beslissen we om het vuil van een week en de vorige parkingnacht er af te laten schrobben in een echte Hammam. Nadien is het na 2 dagen nog eens tijd voor een goede (islamitische) pint en deftig eten.
Ondertussen is ook weer aan Bavo zijn funduro gesleuteld om zijn achterlicht te herstellen.
Ondertussen hebben we meer dan 3800 km op de teller staan.

Maandag 19 juli
Vandaag weten we niet wet het gaat worden omdat we er geen idee van hebben hoelang we in de Turkmeense ambassade nodig hebben vooraleer ons visum in orde komt. Het visumburo had dat van Turkmenistan niet klaar gekregen. (Turkmenistan is er voor gekend om al eens lastig te doen ….)
De start is meteen goed. Geen enkele taxi-chauffeur kent het juiste adres. We rijden dan maar gewoon naar de ambassade-wijk en na 2 x de weg te vragen aan zijn collega-chauffeurs zijn we ter plekke. Al bij al is deze rit dus nog goed meegevallen. De 2e meevaller van vandaag : we mogen de ambassade binnen. Na een 5 min komt een Engelssprekende bediende ons helpen en aangezien de visumdocumenten al door ons ingevuld zijn, moeten we enkel een aanvraag overhandigen. Een mooi getypt voorbeeld hangt tegen de muur en wij schrijven op een kladblad een engelse versie. Stijn trekt er op uit om voor 1 TL van elk paspoort een copij te laten nemen in het plaatselijke copycenter (dit is in de ambassade niet mogelijk blijkbaar). Wonderwel is hij 10 min later al terug. De bediende haalt alles af en meld ons dat we het visum of in Teheran in Iran of aan de grens zelf kunnen afhalen. Hier beginnen wij toch wel even te twijfelen en vragen zijn naam en tel nr van de ambassade. Alles samen hebben we nog geen uur verspeelt terwijl we hiervoor een hele dag hadden uitgetrokken. Zo komen we noet iets meer voor te zitten op ons strak schema.
Intussentijd heeft Bavo zijn lekkende tank van de motor gerepareerd. Blijkbaar zat de dankdop-rubber ondersteboven Om 12.00 zijn we gepakt en gezakt en rijden we deze megastad Ankara uit.
Het gaat gestaag verder over schoon asfalt. De turkse wegen zijn breed en proper. Op de kaart slechts een dun rood streepje, maar werkelijk 2 keer 2 rijstroken. Lunch en tankpauze nemen 70 km verder in Kirikkale.
Een stop later vindt Esra (Een turks meisje dat aan de kuststreek verblijft en nu even naar huis gaat met de bus, en die haar engels wil oefenen en Johan beter leren kennen) ons superkoel en 'crazy'. Na een korte gezellige babbel moet zij terug de bus op. Verder gaat het door deze prachtige dorre streek met veel kleurnuances in het landschap.
Na dat Stijn een hommel in zijn kraag krijgt (waar hij een serieuze bobbel aan overhoudt), rijden we door het National Parc Göreme en Cappadocië (Unesco erfgoed). Mooi om zien, zulke grillen van de natuur. Verder gaat het via Kayseri tot Pinarbassi, waar we lekkere balik (gebakken vis) eten.
Nog een pilsje zoeken en even later in een muf hotel de bedstee in.

Dinsdag, 20 juli, .Van Bulgarije naar Turkije
Om 8.20 zijn we aan het werkmanshotel (gortig) vertrokken waar we hebben overnacht. Na 80 km worden we door een vriendelijke lokale Turk (met de knipperlichten) gewaarschuwd voor een snelheidscontrole en onze snelheid gaat van 110 naar 70. Hier zijn we weer mooi van gespaard gebleven.
Ontbijten doen we nog een eindje verder met kip en rijst, eigenlijk meer een volledige maaltijd.
De eerste keer krijgen we hele stukken off-road deze voormiddag. Het is vandaag de dag van de wegenwerken in Turkije blijkbaar en voor ons veel gravel in plaats van asfalt. Dit laat sporen na op de motoren en deze veranderen stilaan van kleur. Bij de volgende tankbeurt halen we het rekenmachine boven en het blijkt dat een liter benzine (Euro 95) 1,92 € kost hier. Meer dan bij ons !
Na 330 km (4600 in totaal) krijgt Koen problemen met zijn GSA. Het optrekken in de lage toeren lukt niet zo goed meer. Wanneer de luchtfilter is gedemonteerd en uitgeklopt (zat praktisch geen vuil in wegens nieuw) en we niets anders vinden, wordt de motor terug in elkaar gemonteerd. Wonder bovenal werkt alles terug naar behoren en kan hij al vlot accellererend terug lachen. Er is een vermoeden dat dit met de warmte te maken heeft. Nu kunnen we verder trekken naar Bingöl. Hier bekijken we de gegevens van de motoren. Vandaag gereden : 492 km, in temperaturen van 38 °C en geen neerslag, al 9 dagen sinds onze laatste bui in Duitsland.
Vanavond hebben we onze lekkerste maaltijd tot nu toe. Vooraf een Turkse pizza en salade, pikante pepers en Turks plat brood en aansluitend en “Tavuk Pirzola” (= kipgerecht met rijst) voor de prijs van 35 TL ( ong 17 €)
Toch maar weer Efes gevonden om de dag af te sluiten.

[luc boxer]

VERVOLG:

Hallo allemaal, hier zijn we nog een keer. Op ht ogenblik dat ik dit typ zitten we in Uzbekistan, Bukhara.

Internet is niet altijd evident in deze landen. Momenteel zitten we in een internetwinkeltje en hebben we even de tijd genome om alles up te daten. Hieronder de verslaggeving van 21 juli tot vandaag. Foto's lukt niet echt, de verbindingen zijn belabberd .....
Voor Bart : de avonturen van Bavo gaan gezwind verder !! :oilleak:
Met ons is alles goed. Enkele darmproblemen niet te na gesproken. Iemand vinden die engels of frans spreekt is een rariteit !. De meeste mensen hier (vanaf Iran) zijn van mening dat er maar een taal bestaat, en die van hun natuurlijk.
Geniet in alle geval van onze belevenissen ! tot een van de volgende !! Stijn.

Nieuwsflash 22 > Four2Japan > Turkije uitrijden

Woensdag, 21 juli (Belgische Nationale feestdag)
Vandaag is niet echt onze geluksdag. De natuur is veel minder mooi dan de vorige dagen en al snel na de start volgen er een hoop wegenwerken met off road stukken (35 km aan een stuk) waarna het verder vlot gaat tot het middageten. Hier ontmoeten we in een Kebab shop een gezellige Turkse student Engels die ons fijn op weg helpt door de menukaart en een degelijke prijs weet te regelen.
Na de middag gaat het richting Van. Omdat we in deze stad niet direct een hotel detecteren, rijden we maar in één trek door richting Iraanse grens. In de kleine dorpjes onderweg is er geen hotel of benzinepomp te bespeuren. En dan, op een 8 km van een iets grotere stad (Ozarj) valt Bavo zonder benzine. We gaan met z'n drieën een benzinepomp zoeken en Koen rijdt dan terug met een extra bidon om Bavo op te pikken. Als ze net terug zijn, krijgen wij onze eerste regenbui in 10 dagen te verwerken. Gelukkig kunnen we ergens binnen voor Thee en worden we niet al te nat. Enkel de wegen veranderen in en schuifparadijs ….
Aangezien er ook hier geen overnachtingsmogelijkheid is (we mogen in het theehuis niet blijven liggen), willen we gelijk vanavond nog Iran binnenrijden. Ondanks de verwittiging aan de benzinepomp dat deze grenspost dicht is, leggen wij deze 30 km toch nog af.
Hoewel er slechts 3 grensovergangen zijn tussen Turkije en Iran, is deze middelste inderdaad NIET open en zullen we volgens de plaatselijke grensbewakers de 99 km terug naar Van moeten afleggen. Op deze terugweg vinden we echter een wegwijzer met 'Caldiran' en we nemen deze “binnendoor” naar de noordelijke grensovergang. Op de circa 70 km naar Caldiran zien we amper 1 keer een extra wegwijzer staan. Op deze trip hebben we zeker 45 km onverhard onder de wielen gekregen. Lekker stof vreten voor de achterste rijders. We passeren wel vele mooie dorpjes, maar met het nadeel dat er praktisch overal losse (wilde) honden rondlopen die het niet zo op motards hebben begrepen en hier een lekkere brok in zien …. Nadat we verschillende keren zijn verloren gereden, valt de duisternis snel en we vinden ons zonder cash geld Lira (alles is enige tijde geleden opgetankt) in niemandsland. Net als we de pijp aan Maarten willen geven krijgen we terug asfalt onder de wielen. En in het pikdonker arriveren we in Caldiran. We overnachten in het enige hotel dat deze stad rijk is en betalen hiervoor 10 Lira per persoon (= 5 €). Voor dit geld krijgen we een matras, maar water en dergelijke vinden we niet terug (afgesloten). Onder de blote hemel slapen zou eigenlijk hetzelfde comfort geven, alleen net ietsje goedkoper …. Gelukkig is er ook, een geldautomaat waar we kunnen pinnen. We verorberen voor het slapen gaan nog een kippenspies en spoelen ons gedeeltelijk af in dit eethuisje waar we een lavabo vinden.


Donderdag, 22 juli
Na een voortreffelijke nachtrust, behalve voor Koen, smeren we onder massale belangstelling nog een keer goed de kettingen en gaan we op weg richting Iraanse grens, waar we nog 99 km van verwijderd zijn. Bavo zijn aangezicht blijkt flink gezwollen te zijn van de wespensteek die hij eerder in zijn neus heeft gehad. Zijn linkeroog zit nog net niet dicht en zijn mond trekt al wel scheef weg. De grensformaliteiten nemen iets meer dan 3 uur in beslag en kosten ons 2,5 € aan Turkse kant en 12,5 € aan Iraanse kant om de hulp en stempels te verkrijgen. Tijdens het wachten ontmoeten we en Nederlandse familie die met de wagen door dezelfde streek rondtrekken. Zij zijn ook an het wachten op hun documenten. De “vriendelijke hulp” moet achteraf wel worden betaald en met een zeer goedkope truuk krijgen ze Johan en de zoon van de Nederlanders in een wagen om wat centen los te peuteren. Keiharde onderhandelingen dwingen toch nog een 50 % van de vraagprijs af. Een verzekering voor de motoren in Iran regelen we dan uiteindelijk zelf en betalen hiervoor 10 € per persoon.
Na onze klok anderhalf uur vooruit te hebben geschoven is het inmiddels 15.30. In het eerste Stadje tanken we de 4 motoren vol voor slecht 18,8 €, terwijl dit in Turkije telkens meer dan 100 € was geweest. In de plaatselijke eettent verorberen we nog een real American hamburger en dan gaan we weer op weg tot in Marand.
Onderweg worden we uitbundig begroet door de andere weggebruikers door lichtgeknipper en luid getoeter. Iedereen wil de motorfietsen bekijken.
Daar we in het centrum geen hotel vinden, spreken we Iranees op en brommertje aan welke ons voorrijd tot een 5 km buiten het centrum gelegen Marand Tourist Inn Hotel. Inmiddels is onze groep aangegroeid met nog een 20-tal brommers en scooters die de raarste toeren uithalen om onze aandacht te trekken (tot zelf op het gevaarlijke af).
Na een discount van 20 % te hebben bedongen gaan we in een plaatselijke resto nog iets eten. Hier moeten we eerst ieder de hand schudden en krijgen nadien het gezelschap van een Deense Iraniër en zijn broer. Vanaf het ogenblik dat de gesprekken de politieke weg opgaan, vallen deze plots stil met de mededeling dat hier alles oren heeft.
Nu enkel nog de was en een goede douche en dan is het weer bedtijd zonder onze slaapmuts.


Vrijdag, 23 juli
Zondag voor de Islamitische gemeenschap.
Na het magere ontbijt naar het restaurantje van gisteren gereden, daar de uitbater ons graag op de foto wou. Maar hij sliep waarschijnlijk nog, de deur bleef dicht. Onze eerste grote stad, Tabriz, in Iran is meteen ook onze vuurdoop. Na meer dan vijftig ronde punten zijn we nog niet zeker wie er nu eigenlijk voorrang heeft ….
Benzine tanken duurt iets langer deze keer, we moeten aanschuiven in de rij, terwijl het niet duidelijk is voor welke rij we aan het aanschuiven zijn, petrol of benzine. We waren gisteren al gewaarschuwd dat het vandaag vrijdag zeer druk zal worden en dit hebben we geweten. Zeker de laatste afdaling naar de kust waar het er wel héééél hectisch aan toe ging. Waarschijnlijk rijden ze nog raarder om toch maar een foto te kunnen nemen of zelfs een conversatie te beginnen.
Elke stopplaats zijn wij ook een gevaar op zich. De Iranezen willen tot driedubbel parkeren (tot zelfs op de hoofdwegen) om te vragen van waar we zijn en de motoren te kunnen aanraken. Dat de motoren zo gegeerd zijn, blijkt uit het feit dat er zo goed als geen motoren rondrijden in Iran. Blijkbaar worden hier geen toelatingen voor gegeven. In het verleden werden veel aanslagen gepleegd vanop grote motorfietsen en sindsdien worden deze geweerd. Een motorfiets op de weg is dus gegarandeerd een toerist ! En de Iraanse bevolking ontmoet klaarblijkelijk zeer graag toeristen. Ze zijn wild-enthousiast en willen steeds ons verhaal horen. Meestal weten ze België niet eens liggen en knikken altijd maar ja, wat je ze ook vraagt.
Van Tabriz gaat het naar Sarab. Meestal grote wegen, tot we telkens een stad (of dorp) passeren. Dan gaat het meestal even fout. Alle wegwijzers staan aangeduid in Arabisch. Voor ons allemaal krullen ….
Later in de namiddag rijden we richting kust, via Ardebil. Hier gaat het op een klein uurtje van 1600 m hoogte naar zeeniveau ! Tot Astara. Omdat het hier vandaag zondag is (Islam) is de drukte hier niet te overzien ! Wat een gekkenwerk. Soms met 3 naast elkaar per vak, zowel op- als afgaand. En de brommerkes, ze zijn er ook weer. Ze komen naast ons rijden, halen ons in, scheuren door de file heen. Soms roepen ze allerlei, van waar we zijn, of we toerist zijn (!), en allerhande dingen die we niet verstaan. We zijn blij dat we zonder kleerscheuren beneden komen. Ondertussen is de temperatuur van een gezapige 24 ° opgelopen tot 34°.
Als we eindelijk evenwijdig aan de Kaspische kust (Azarti) rijden, vinden we al snel een hotel dat goed genoeg is voor ons. De voorgestelde 260 leek ons een zeer redelijke prijs; tot we er achter kwamen dat dit dollars waren.
Dan maar weer even verder om op fingerspitsengefuul te stoppen bij wat op eerste zicht een restaurant is. Blijkbaar verhuurt hij ook kamers en met zijn 165.000 rial ( of 12,36 €) is dit de goedkoopste slaapplaats tot nu toe en nog en nog proper ook.
Vandaag stellen we ook de eerste twee gevallen van buikloop vast.

Zaterdag, 24 juli
Eindelijk nog eens een eitje als ontbijt. Dan gaan we op weg en na een paar kilometer verlaten we deze hoofdweg om de Kaspische zee eens van dichtbij te bezien. Net voor we deze bereiken werd de zandweg geblokkeerd door een Peugeot 405 met een jannende Iraniër op de achterbank …. Ook hier doet de jeugd het graag op spannen de plaatsen. De motor van Johan verschiet zo hard dat hij prompt omver valt. Stand 1 – 0 – 0 – 0.
Verderop halen we in 2,5 uur tijd 130 km. Het verkeer is klaarblijkelijk nog erger dan gisteren en zelfs op ronde punten komen de auto's rechts en vlak naast ons rijden om te vragen van welk land we zijn.
Waar we ons gisteren nog afvroegen waarom of hoe het komt dat er zo weinig ongevallen gebeuren, krijgen we vandaag wel een behoorlijke portie.
De 50 cc's met bestuurder in korte broek en sletsen die ons rakelings langs beide kanten voorbijscheuren terwijl wij 95 km/uur rijden.
Positieve noot van vandaag is dat Bavo zijn gezwollen gezicht omzeggens terug in orde is. Omdat we in een toeristische trekpleister zijn beland is ook een overnachtingsplaats zoeken is een vrij moeilijke bevalling met prijzen die 10 keer hoger liggen dan gisteren of andere waar ze 45 € vragen om op de grond te liggen bij mensen thuis.
Uiteindelijk belanden we na wat zoeken (2,5 hr) in een staatsmotel waar we de prijs kunnen drukken tot 50 $ voor een tweeslaapkamer-appertement in retrostijl.
Om de dag alsnog goed te maken doen we ons te goed aan een zeer lekkere Iraanse pizza (eindelijk eens geen kebab) met frietjes als topping (!!).

Zondag 25 juli
Eens goed uitgeslapen of overslapen en pas om 9.30 zijn we op weg, zonder ontbijt. In een zeer proper winkeltje zijn we dan water en cake gaan kopen en bij het aanpalende interimbureau (volgens Bavo) krijgen we thee.
In de voormiddag moeten 3 steden doorsteken, waarvan één heel groot is en het is dan ook file rijden tot en met. Zelfs in de berm wordt met 2 naast elkaar gereden. Op de 3 rijstroken rijden ze ten slotte ook al met 5 naast elkaar. Gelukkig liggen in de namiddag ringwegen rond de stadjes en zijn er geen wegenwerken meer waardoor we toch nog wat kilometers kunnen afleggen. De natuur blijft minder mooi en het verkeer gevaarlijk druk.
Bij onze laatste drinkstop spreken we af om nog een half uurtje verder te rijden en dan iets te zoeken om te slapen. Bavo begrijpt dit echter anders en is prompt weg naar een lasser om zijn zijsteun te laten verlengen. Na de werkzaamheden wil Bavo afrekenen, maar de lasser weigert ten stelligste. Als tegenprestatie krijgt hij van ons dan een sticker waar hij duidelijk zichtbaar blij mee is.
Dan rijden we nog en 15 km verder tot een grotere stad om vast te stellen dat hier helemaal geen hotel, terwijl we er in het dorp van de lasser dan toch eentje vinden. Het is niet veel soeps, maar bij gebrek aan beter …. .
Na een dorpswandeling tot in het park, dat vol ligt met reizende Iraniërs (het is ook voor hen vakantie), raken we op een terras nog aan de praat met Reza Parinezhad. Via deze leraar Engels van de basisschool in het dorp, komen we nog diverse zaken over het leven van de Iraniërs te weten en zelfs het (fruit)bier en de thee mogen we niet zelf betalen !
Nieuwsflash 23 > Four2Japan > De Turkmeense grens.

Dinsdag, 27 juli,
Vanmorgen vertrekken we tijdig naar de grensovergang. Om 6.30 loopt de wekker en omstreeks 7.10 zijn we weg. Na de eerste controlepost zijn we om 7.30 aan de Iraanse grens. Twee uur hebben we hier nodig om de nodige stempels in onze Carnets en ons paspoort te bekomen, inclusief een ontbijt dat we ter plaatse kunnen bemachtigen (broodje met warm “Mexicano”-vlees).
Even later kunnen we de grens van Turkmenistan passeren, althans de eerste politiepost. De eerste geüniformeerden (jonge gasten) twijfelen daar we geen visa of documenten kunnen voorleggen, maar hun chef met grote groene pet zegt ons door te laten.
Onze transitvisa’s zouden volgens Ankara immers in hun computer moeten zitten en natuurlijk hebben wij daar geen papieren van. Eens binnen vertrekt er iemand met onze paspoorten om deze 10 minuten later terug te brengen met het verzoek van terug te vertrekken. Onze hulplijnen worden aangesproken terwijl we koppig blijven zitten; zeer tegen de zin van de Turkmenen.
Het Visumbureau in België is onmiddellijk te bereiken en tracht via de Turkmeense ambassade iets te forceren terwijl wij zelf contact nemen met de Turkmeense ambassade in Ankara.
Ook deze krijgen we na lang proberen om 11h30 aan de lijn, maar dan spreekt er weer niemand Engels. Snel een voorbijganger de telefoon in de hand geduwd en na het gesprek krijgen we te horen dat we moeten wachten.
Rond 12.00 wordt een zekere Merdan (Engelstalig) door een van de militairen tot bij ons gebracht. Hij belt met Ankara en kan voor ons de communicatie voeren. Hij komt praktisch alle dagen de grens over met Japanse werkers om hun visa voor Turkmenistan terug in orde te brengen. Ons immigratieformulier is volgens hem al door Ankara aan het immigratie headoffice van Turkmenistan doorgestuurd. Wanneer kan dit dan hier op de immigratie van de grens zijn ??
De immigratieofficier is er echter even niet !?
Eén van de hogere ambtenaren (douanier) vindt het vandaag veel te druk en wil ons liever niet in de hal zien (er zitten ongeveer 15 personen), maar gaat zelf wel heel graag en veel buiten roken.
Om 12.32 verdwijnen onze paspoorten ineens naar achter. Dit kan een goed teken zijn. Merdan legt ondertussen uit de de visa inderdaad werd verzonden, maar niet volgens de procedure “Urgent”, dus normaal duurt dit 3 dagen !!
Om 13.34 komt de man van vanmorgen, met zijn grote groene pet, maar deze keer met een militair petje zwaar gesticulerend en roepend dat we weg moeten, terug naar Iran ! In principe kunnen wij niet terug daar wij zijn uitgeklaard en we een “one-entree” visum hadden. Niks te maren, onder druk en met telefoon en radio in de hand worden wij terug gestuurd. En inderdaad, het systeem in Iran neemt ons niet meer aan!
Om 14.45 heeft de Iraanse politieofficier met de hulp van een collega toch iets geregeld terwijl Koen en Bavo heel de tijd in het zonnetje buiten gelegen hebben. Nu de Carnets nog !
Na veel aandringen, de douane wilde de motoren bij hun houden in de garage, vullen ze toch de boekjes in en kunnen wij terug Iran binnen.
Na iets meer dan 8 uur zijn we terug aan de balie van het hotel waar we vanmorgen met veel enthousiasme zijn vertrokken.
Om 18.30 krijgen we telefoon van Inge (Visum bureau België) met de melding dat ze de Turkmeense ambassadeur heeft gesproken en dat deze contact heeft gehad met het hoofdbureel van de immigratiedienst welke toegezegd zouden hebben dat we morgen de grens over zouden geraken.
We gaan Johan en Koen (zijn motor heeft nog wat naft) toch maar eerst op verkenning sturen vooraleer met z'n allen gepakt van een kale reis terug te keren.
We sluiten vandaag de dag af met een dorpswandeling en een romantische picknick (tonijn en cervelaworst) in de tuin van Eden (als deze hoteltuin ooit afgeraakt).

Woensdag, 28 juli.
Vandaag geen wekker gezet. Om 9.30 vertrekken Koen en Johan met de GSA (die heeft nog genoeg benzine) om naar de grens gaan te kijken of de transits al in orde zijn. Het bericht is negatief en ze komen terug Iran binnen met hetzelfde warm ontbijt als gisteren. Iets later hebben we Inge van het Visum bureau in België weer aan het werk gezet en dan wassen, plassen, onderhoud van de motoren en wachten tot er schot in de zaak is. Deze maal treffen Koen en Johan onze vriend Merdan (van gisteren) en hij wil wel gaan informeren of de zaken in orde zijn. Nadat de Turkmeense ambassadeur in België heeft getelefoneerd met het hoofdbureau van Immigratiedienst in Turkmenistan. Als we na een uur verder nog niets weten zijn Koen en Johan zelf de grens gepasseerd tegen de wil van de Iraniërs. De Turkmeense milicien is dan uiteindelijk naar diverse plaatsen gelopen met onze paspoorten en na ong een kwartier komt de vervelende chef, die ons gisteren terug Iran instuurde, al wuivend ons tegemoet gelopen. Blijkbaar moeten we zeer snel Turkmenistan binnen …. .
Het is inmiddels 3 uur voorbij en Johan en Koen gaan dan ook in ijltempo Iran binnen waar de paspoorten worden achtergehouden, om Stijn en Bavo op te pikken en alle bagage af te halen. Om 15.15 komen we met z'n vieren aan de grens (die om 16.00 sluit) en moeten nog de uitgaande als inkomende papieren in orde worden gebracht. Of nu een telefoon heeft geholpen of niet, aan zowel Iraans als Turkmeense zijde wordt er gespurt om alles voor ons in orde te brengen. Om 15.45 passeren we de grenspoort en wordt er door de Turmenen nog harder gelopen en geroepen dan door de Iranezen.
Uiteindelijk sluit om 16.02 de poort en zijn wij zeker dat we niet kunnen teruggestuurd worden. Uiteindelijk zijn er nog velen die moeten overwerken en verlaten wij als laatsten de grenszone om 16.56.
De 40 km naar Ashgabat zijn een plezier om te rijden en een lust voor het oog. Tegelijk loopt de temperatuur op tot een gezapige 39°C. Na dat we ons in een hotel inboeken, duiken we een terras op en kunnen we na 5 dagen nog eens een lekkere Pivo bestellen terwijl we worden bediend door schaarser geklede vrouwen dan dat we ondertussen gewoon zijn van in Iran. (citaat Bavo)
Als er 2 liter Pivo in Bavo zit sluiten we de avond af.

Donderdag, 29 juli,
Eerst brengen we een bezoek aan de marktplaats en een korte wandeling door het centrum van Ashgabat. Hierna hebben we de motoren geladen om verder naar Mary te rijden. De zonnebrillen van Johan en Stijn, die nog op de motren zaten (op de bewaakte parking) zijn verdwenen.
De weg is het tegenovergestelde van gisteren. Zo slecht hebben we deze reis nog niet gehad; met bulten en kuilen; spoorvorming tot 15 cm diep. Onze veringen (en de rest van de motoren) krijgen het zwaar te verduren en Bavo verliest zijn busje naft. Een stuk verder wordt het erger. Het draagsysteem van Bavo zijn zijkoffers breekt af. Als we dit probleem bekijken om het op te lossen stoppen er diverse Turkmenen en ook de lasser (of de buur, dat was niet echt duidelijk) van het volgende dorp. Bavo trekt met de man er op uit terwijl de andere 3 wachten en een klein uur later keert hij terug met volledig vertsevigd draagsysteem.
E weg verder verloopt bijna vlekkeloos en net wanneer we in Mary aankomen stopt Bavo weer. Deze keer is er blijkbaar iets onder Johan zijn motor onderuit gevallen en Bavo raapt dit op. Bij nadere controle blijkt de achterste slijklap (wielkast) van Johan volledig te zijn doorgeschuurd. Wanneer hij het zadel wegneemt, zie je de achterband. Hoe lang dit nog verder kan , zullen we moeten afwachten …. .
We treffen een vrij mooi en goed motel en gaan vlakbij iets eten en later nog een frisse pint in het aanpalende cabardouchke en dan is het weeral bedtijd.
Aan dit hotel hebben we ook nog een Amerikaanse vrijwilligster ontmoet die al enkele jaren in Turkmenistan verblijft. Zij verschiet maar even dubbel. Eerst dat ze toeristen ziet

Vrijdag, 30 juli,
Vandaag rijden we eerst naar Merv om daar het Unsco-erfgoed (sinds 1999) te bezoeken. We concentreren ons eerst op het Mausoleum van sultan Sanjar. Daarna bezoeken we net buiten de site de moskee Yusuf Hamadali. Hier worden Johan en Stijn uitgenodigd door de opper-Immam voor een gedekte tafel en thee met nog 30 andere islamieten. Buiten de Turkmenen zijn er ook Afghanen en Pakistanen vertegenwoordigd. Wanneer we willen vertrekken wordt er nog een laatste gebed ingezet en krijgen wij naast de zegen nog een volledig brood mee voor onderweg.
De route zelf vandaag gaat 200 km door de desert (woestijn) waarbij we één keer worden gestopt door een lokale politiepost. In Turkmenabat is het even zoeken maar als we de weg vragen worden we op de vrachtwagens gewezen die ook richting grens rijden. Om een noodbrug over te steken moeten we nog maar eens 15 $ per persoon neertellen waarna we de laatste 16 km naar de grens kunnen afleggen waar we pas om 15.50 aankomen. Hierdoor moeten alle papieren weer vrij snel ingevuld en gechekt worden. Een 2 uur later verlaten we de grens aan Uzbeekse zijde zonder ook maar iets te hebben betaald.
Nu gaat het in snel tempo verder naar Bukhara waar we 2 hotelletjes uit de LP kiezen en naar op zoek gaan. Volledig in het verkeerde stadsdeel worden we door een automobilist aangesproken welke ons voor een redelijke prijs aan een overnachting kan helpen. Hij zet ons 10 min. later af in het oude stadsdeel aan het 2e pension van onze keuze. Via kleine plankjes mogen onze motoren binnenrijden en kunnen we ze stallen op het binnenplein waar al één motor staat.
Het blijkt de motor te zijn van Françis, een Franse reiziger, die, je raad het nooit, op weg is naar Japan. De contacten zijn dan ook vrij snel gelegd en met z'n vijfen gaan we nog lekker eten aan het park in net oude stadscentrum. Hier krijgen we te horen dat Françis sinds juni onderweg is en een jaar onderweg zal zijn.

Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

VERVOLG:

Hallo allemaal, ondertussen zitten we 2 dagen in Kazakhstan.
Voor extra nieuwsflitsen kan je inschrijven door een (lege) mail te versturen naar four2japan@yahoo.com en dan zal onze Belgische backup op (on)regelmatige tijdstippen nieuwsflashen versturen.

Veel leesplezier !

Four2Japan > Uzbekistan

Zaterdag, 31 juli,
Vandaag springen we op tijd uit de veren en we krijgen nog eens een echt ontbijt ! Geklutst ei met een warm worstje; vers lekker brood en diverse groenten. Dat is ondertussen meer dan een week geleden. Daarna gaan we den toerist uithangen en bezoeken we Bukhara; de mooie moskeeën en medressa's (studentenverblijven). Wanneer we hier genoeg van hebben is het de moment om nog eens op het wereldwijde web te gaan. In het eerste het beste internetcafé kunnen we onze computers aansluiten, zodat we makkelijk even kunnen skypen (alhoewel het in België nog maar net 07.00 uur is) en het mailbestand en de blog updaten.
Het is even zalig om eindelijk zo nog eens in een toeristische trekpleister te zijn waardoor het eenvoudiger is om alles te regelen en waar alle mogelijkheden zijn zoals internet en dergelijke …. . Nieuwe contacten met de buitenwereld.
Intussen gaat Bavo zijn ondertussen terug afgebroken zijbak voor een 2e keer laten lassen. Als hij terug is doen we ons nog even tegoed aan een frisse Cola.
Hierna moeten we de motoren terug buitenkrijgen uit de smalle gang van het hotel waar ze binnen hebben overnacht; en ze allen tanken met de benzine die we in het hotel hebben besteld. De prijs van een liter benzine kan hier oplopen tot 3 € maar als je “lokaal” kan bestellen lukt het eventueel voor 1 $ de liter. Een heel verschil met Turkmenistan waar we nog 1 $ betaalden voor een kleine 6 L !
Omstreeks 14.00 is het tijd om de 275 km naar Samarkand aan te vangen. Ditmaal zijn we met z'n vijfen, daar onze Franse vriend Francis ons vergezeld, die ook met de motor op weg is naar Japan. Het leven bestaat uit toeval !
In de drankstop halfweg treffen we het, waar we prompt op een huwelijksfeest worden binnengetrokken. Na een klein dansje worden we aan de eretafel uitgenodigd en moesten we met bruid en bruidegom een plaatselijke champagne drinken. Of dit met de volle toestemming van laatste was, laten we buiten beschouwing. In elk geval had een van de nonkels er veel plezier in ! Maar dit zal wel met het alcoholpercentage in zijn bloed te maken hebben …. .
Hierna weer een vast ritueel, iedereen wil weer bij de motoren op de foto. Een weinig later scheuren alle mannelijke gasten er met de wagen(s) vandoor. Rare gewoontes hier ! Een eindje verder krijgen we plots politie met loeiende sirenes achter ons. Toen we de weg voor hen vrijmaakte kwamen ze naast ons rijden en gaven ze aan dat we moesten laten horen wat er in onze motoren zit !? Een dikke kilometer blijft hij met sirene vlak voor ons hangen. Als hij ons goed voorbij is, dooft hij de zwaailichten en neemt de eerste beste U-turn.
Als we bijna in Samarkand zijn, springt er dan weer een politieman voor ons op de baan en begint alvast met zijn salami te zwaaien. Gelukkig heeft hij enkel de snelheid van de wagen voor ons gemeten, die wij net nog niet hadden voorbijgestoken.
In ons vorige hotel hebben we een adres meegekregen voor onze overnachting in Samarkand. Na vier keer vragen bereiken we dit, terwijl het in de allerkleinste straatjes van het gezellige oude stadgedeelte ligt. Een familiehotel, weer met z'n 4 op één kamer, wel met eigen toilet en douche.
We trekken weerom met 5 de stad in voor een goede en deze keer vrij goedkope maaltijd (75000 cym, ong een 28 €).

Uzbekistan deel 2

Zondag 1 augustus
De dag begint met “Waar is den Bavo ”, oei geen water in de badkamer, de WC is niet door te trekken, buiten fluiten de vogels, zijn bril ?
Waar zijn den Bavo zijn Teva's ? Waar zijn zijn sleutels en zijn helm ? We merken dat hij zelf aanwezig is. Blijkbaar gaat het leven zijn alledaags gangetje.
Vandaag een stevig ontbijt, gebakken cervela met hardgekookt ei, koffie en thai. Eerst bezoeken we deze voormiddag Samarkand met o.a. Het Registan-plein met zijn 3 wondermooie Medressa's. Hierna gaan we langs de zeer moderne winkelgebouwen naar de volgende Medressa en de markt. Alle kramen zijn opgesteld op arduinen tafels die proper en zeer kleurrijk zijn. Proeven is hier geen probleem ! Als bleke toerist zijn we een gegeerd onderwerp.
Terugkerend, op zoek naar ons hotel, moeten we tussen 2 moderne winkels een oude poort nemen. In geen 5 meter tijd verandert het beeld compleet van het moderne in de oude stadswijk met smalle stegen en open riolen. We lopen in de juiste richting maar tot 2 keer toe dienen we op onze passen terug te keren omdat de stegen uitkomen in huizen. In het hotel wisselen we nog een keer 100 € en we gaan op weg naar Tashkent.
Onderweg laat Koen Johan even stoppen omdat er iets in zijn achterwiel ronddraait …. . Het blijkt de vuilzak te zijn die het gat onder het zadel moet afdekken (om geen stof in de motor te krijgen).
Het landschap is vandaag eentonig, met uitzondering van een mooie klim.
Kort hierna wordt de eerste boete uitgedeeld en de eer is aan Johan. Omdat we even verkeerd gereden zijn en teruggekeerd, draaide hij op de politiepost de juiste richting uit, maar dit bleek geen doorgang te zijn. De vraagprijs voor deze overtreding was 100 $, handje contantje. Na het nodige onderhandelen (terwijl Koen, Bavo en Stijn in de zon staan bruin te bakken) wordt de prijs teruggedwongen tot 15 $ waarna de politie nog zeer vriendelijk de weg komt uitleggen.
Na de drankpauze beslissen we om de plannen te wijzigen en ook naar Tashkent te rijden en bij het binnenkomen van deze stad mogen we weeral aan de kant. Het is ons niet echt duidelijk of dit kosten worden of niet maar na dat de paspoorten zijn ingeschreven (registratie, wat ze hier regelmatig doen – Uzbekistan is een politiestaat) gaan we met de politie op de groepsfoto en na dat de handen zijn geschud, kunnen we het centrum binnenrijden.
De gekozen bed & breakfast blijkt gesloten te zijn, dus nemen we onze intrek in een zeer chique ogend hotel. De jacuzzi missen we hier.
Blijkbaar krijgt Bavo stilletjesaan heimwee, want de zeer lekkere Borsche-soep kan niet tippen aan die “van ons moe” !!

Maandag 2 augustus – Grens Kyrgyzstan
“Waar is mijn ei ?” Met deze uitroep begint de dag van Koen, terwijl hij als ontbijt havermout met worst binnenwerkt. Blijkbaar heeft hij een voorkeur om steevast de verkeerde schotel te bestellen …. . Dan gaan we de stad uit.
Deze keer vinden we benzine gewoon aan de pomp aan zeer goedkope prijs. Na een 100-tal km wordt de natuur nog eens de moeite als we een pas van 2200 meter overrijden. Onderweg worden we nog eens geregistreerd, welk meer dan 20 min in beslag neemt. De lokale bevolking voert een zeer hevige discussie over iets en de ambtenaar zijn Nederlands blijkt niet zo goed te zijn. Hierna komen we weer in een vlak landschap.
Om 16.30 bereiken we de grens van Kyrgyzstan , welke gesloten blijkt te zijn. De grenswachters zijn wel zo vriendelijk om even buiten te komen en ze maken ons duidelijk dat alle grenzen met Kyrgyzstan omwille van de huidige (politiek getinte) problemen gesloten zijn. Tijdens de verificatie van de paspoorten zoeken wij de schaduw op achter de motoren.
Zij verwijzen ons naar de grens met Kazakhstan, vlakbij Tashkent. We hebben dus deze 340 km voor niets gemaakt !! We moeten onze plannen hier wijzigen en besluiten dan maar om 2 landen van onze route te schrappen : Kyrgyzstan en Tajikistan. Door de grillige ligging en onze “one entree- visa's” zijn er nog weinig mogelijkheden over.
Den Bavo had nog wel een houthandel gezien en op onze terugweg is hij dan ook niet tegen te houden om en verstevingingskader te maken voor zijn zijkoffers. Ondertussen slaat ook Johan aan het zagen en fabriceert een houten slijklap. Tijdens deze werkzaamheden staan Koen en Stijn een einde verderop te wachten en krijgen bezoek van het halve dorp. Hieronder zijn ook de trouwjurkverkoopsters die prompt ook bruiden kan leveren (!). In plaats van een bruid te versieren, versieren zij wel een uitnodiging voor een overnachting bij Porhord, een 22 jarige student uit het dorp. Dit is een van de weinig engelstaligen in dit land.
De moeder van Porhord maakt voor ons het nationale gerecht “plov” klaar (Rijst met wortelen en een heel weinig vlees). De vader laat door zijn jongste zoon een fles Vodka aanrukken. Na een uitgebreid uitwisselingsgesprek mogen we in de 'living' gaan slapen. Deze living is buiten en deed eerder al dienst als eetruimte, waar ik (Stijn) even met mijn voeten over de “tafel”, welke een extra tapijt is, lag.

Dinsdag 3 augustus, naar Kazakhstan
We mogen niet vertrekken zonder ontbijt. Nadat we allen nog een keertje langs het toilet passeren (een driehoekig gat in de grond) rijden wij terug naar Tashkent over dezelfde weg als gisteren. (Er is immers maar 1 weg). Vandaag gaan we op de middag op goed geluk een soep en een brochette eten en het zijn de lekkerste van heel deze vakantie.
In Tashkent nemen we de weg richting grens, waar we worden gestopt door de politie. Op deze grensovergang mogen wel personen, maar geen voertuigen passeren. Ze verwijzen ons naar een 2e grensovergang die 10 km verder is gelegen. Hier aangekomen blijkt dat het voor voertuigen geen probleem is, maar dat je enkel kan passeren met een Uzbeeks of Kazakhstaans ID …. .
Wij Europeanen, mét voertuigen worden verwezen naar een 3e grensovergang (Yalama) die nog eens 100 km verder ligt ! Aan deze grensovergang aangekomen, komen we tot de vaststelling dat we meer dan 950 km hebben gereden om een open grensovergang te vinden, terwijl we hier eergisteren op 20 km zijn gepasseerd. Bij de eerste grenswachter die onze motoren inschrijft hebben we al direct prijs ! Voor wat Wodka of bier wil hij ons snel doorlaten. Daar we dit niet bijhebben kan hij ook met dollars akkoord gaan. Spijtig genoeg verstaan en begrijpen wij geen Uzbeeks of Russisch en weten wij helemaal niet wat hij bedoeld !! In het grensgebouw zelf zijn het dan weer de douanen die een cent willen bijverdienen. Zij vragen 10 $ per persoon voor de service van het invullen van een enkel document. Wel maken ze de fout dat ze het document voor Johan al afstempelen en dit voor Stijn ingevuld op hun bureau achterlaten. Koen en Bavo hebben hiermee een leidraad schrijven dan alles gewoon af.
Nu de douane niet zo gelukkig zijn, duurt het natuurlijk wel een uurtje langer alvorens ze een stempel op de documenten willen zetten. Na de grens komen we in een heel ander land(schap) terecht. Het eerste stukje achter de grens is zelfs de asfalt vergeten.
In het stadje, 40 km na de grens vinden wij een hotel. Voor slechts 20 $ per persoon hebben we hier een (vuil) bed op een nog vuilere kamer, er is geen water, dus ook geen douche; en het toilet zou ergens buiten zijn …. .
We beslissen om hiervan gen gebruik te maken en gaan slapen op de propere beton van een benzinestation in open lucht. Wil het toch lukken deze nacht dat het tot 2 keer toe regent !, maar net niet genoeg om op te kramen.

Woensdag 4 augustus,
Bij het krieken van de dag staan we op zodat we vandaag veel km's zullen kunnen maken. Na een uurtje nemen we een ontbijt naast de weg en lassen we een sanitaire stop in. Hurkend boven het gat in de grond genieten wij van een weids uitzicht over de velden (het toilet heeft slechts 3 muren).
Onderweg is het met momenten vrij saai. We zijn allen moe en dit begint zich te tonen in het rijgedrag. Geknikkebol op de motor is nooit goed !
Met een extra stop en wat cola wordt deze vermoeidheid te lijf gegaan.
Na vandaag meer dan 500 km te hebben gebold treffen we plots Francis terug (onze Fransman van 2 dagen geleden) die naast de weg staat met een Finse motard (Andrej Borgmästars) http://www.advrider.com" onclick="window.open(this.href);return false; – longwaybackhome, die onderweg is van Korea naar Finland.
Francis pikt weer bij ons aan en we rijden nog 60 km verder waar we na 2 nachten nog eens een hotel met douche vinden. Eindelijk kunnen we onze (lijf)geur afwassen. Ondertussen hebben we de kaap van 10.000 km overschreden !
Johan heeft al een groot deel van de dag problemen met zijn dashboard van de motor. Dit rammelt. Na het parkeren valt er een bout onderuit en vinden we al vrij snel de oorzaak. Gelukkig heeft Francis nog een extra bout M8 met borgmoer bij zodat het boeltje op korte tijd weer in elkaar kan worden gevezen.
Na weer een voortreffelijke maaltijd is het hoog tijd voor de bedstee .

Donderdag, 5 augustus,

Vandaag mogen we uitslapen van Johan. Om stipt 08.00 hr klopt hij op de deur. Eerst geld uit de muur trekken want we staan negatief (geleend bij Françis). Françis heeft nog 1000 tenge over (dit is nog 1 € de man ….).
Hierna gaan we nog snel tanken, en wat later krijgen we de mooiste effen asfalt sinds Europa onder de wielen. Na 40 km bestellen we aan een truck-stop een ontbijt, maar de dienster begrijpt ons niet. De koffie lijkt vrij goed te lukken. Even later verschijnen er zo maar even 3 spiegeleieren en een goed gebakken cervela per persoon op het bord !
Het volgende deel van de rit is de baan eentonig rechtdoor, maar het landschap zeer mooi. Kazakhstaans steppelandschap en bruingroene bergen rijzen op aan onze rechterkant. We krijgen voor de eerste keer deze vakantie (in 4 weken) regendruppels te verwerken. Maar bijlange niet genoeg om onze regenpakken boven te halen en ook het stof blijft op de motorkledij hangen. De temperatuur schommelt eind in de 20°, een heel even weer de 30° … Sinds ons vertrek hebben we tot nu toe ALLE dagen al 30 ° of meer gezien !
Net na de middag bereiken we onze bestemming voor vandaag, Almaty. In deze grootstad met 1,3 miljoen inwoners moeten we het gekozen hotel terugvinden. In plaats van hotel Transit vinden we een 3-sterren hotel Astra (na de renovatie is de naam gewijzigd). Na te zijn ingecheckt maken we een stadswandeling uit de Lonely Planet en hierna is het tijd om met de wifi van het hotel de blog te updaten en met het thuisfront te skypen.

Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

.

[luc boxer]

We hebben ons wel met andere dingen geamusseerd !
Deze hadden we verwacht, Turkmenistan is gekend om lastig te zijn.
Ondertussen zijn we al een heel eind verder en zitten nog steeds op schema. Nu vertrekken we vanuit Almaty (Kazakhstan) verder richting Rusland.

[luc boxer]

Super mooie foto’s binnen gekregen om op het forum te plaatsen, dit maakt het avontuur nog veel mooier.
foto's Iran/Turkmenistan








Waar ligt Taskent


artikel in Het laatste nieuws van 4/8/2010


Bakken


Merv Turkmenistan


Medressa Uzbekistan


Motor Stijn


Turkmenistan bord


Hun beste vrienden.


Eten bij fam. thuis

[luc boxer]

Zaterdag 7 augustus - een binnenkomende sms :


Kazachstan, desolaat landschap, we rijden honderden kilometers en zien slechts hier en daar een klein dorp, geen hotel te vinden, 2e nacht op rij in een tent slapen, we hebben nog 300 km te rijden vooraleer we Rusland binnen rijden

Groetjes van Bavo, Johan, Stijn en Koen.


en een (geïmproviseerd) plaatje in bijlage

[luc boxer]

Vervolg:

Hallo Allemaal,

Vooreerst, Luc, alvast merci op de foto's en de SMS'sen door te sturen en te plaatsen, we vinden het van hier uit zelf ook leuk om dit te zien !
Er volgen er zeker nog!
De eerste pannen zijn ondertussen ook een feit, ik zag mezelf al op een vrachtwagen zitten met de BMW richting België ..... .
Nu zitten we 2 dagen in Rusland, een 250 km voor Novosibrisk. De rest, tot gisteren kan je hieronder lezen.
( van de branden in Rusland is hier niks te zien, we horen er wel van )

Kazakhstan richting Rusland

Vrijdag, 6 augustus,
Na voor Françis nog een jerrykan mee helpen te kopen, verlaten we zo snel mogelijk Almaty. De weg is iets slechter dan die van gisteren, maar zeker niet minder mooi. De kilometers vliegen dan ook voorbij.
Na een 250 km verlaten we de grote baan om recht op recht richting Russische grens te rijden. Het stadje waar we willen tanken is veel minder dan we verwachten maar had gelukkig wel één zeeeeeer oude naftpomp. We bestellen 60 L en wanneer Bavo aan het tanken is, wil de pomp niet stoppen. Gelukkig kan de vrouw van binnenuit ingrijpen en de pomp elke 15 L stopzetten. De rest van de tankbeurten is dan ook een geroep van jewelste om de pomp telkens op het juiste moment op en af te zetten. De weg glooit tussen de duinen.
We rijden nog een 45 km verder in de hoop van daar een restaurantje en een pint bier te vinden. Een winkeltje is echter het enigste wat er is.
Stijn inspecteert ondertussen nog even zijn motorfiets en stelt vast dat het achterwiel scheef staat. Als hij het wil recht zetten, merken we dat de achterbrug én het wiel serieus ingesleten is !! Blijkbaar is er tijdens de montage van het achterwiel in België en afstandsbus niet gemonteerd. Johan gaat in de buurt op zoek naar enkele rondsels en na deze gemonteerd is staat het wiel weer recht en draait het naar behoren. Nog snel wordt een colsonbandje aan de afgebroken achter(nummer)plaat gebonden en we kunnen weer verder.
De weg gaat echter over in gravel (slechte off-road) en de nacht valt. Snel de tenten in de weidse vlakte opstellen en als avondmaal nuttigen we het gekochte brood en worst tesamen met een frisse pint.

Zaterdag, 7 augustus,
De zonsopgang vanuit het tentje is de moeite waard. Om 07.00 beginnen we alles op te ruimen zodat we om 08.00 op weg zijn. Daar de voorziene weg onverhard is, besluiten we een ommetje van een 80 tal km te maken. Op de eerste 130 km zien we in de verte dorpen, maar komen we voor de rest niets tegen. Af en toe steekt er een houten of metalen staak uit de weg omhoog en dit geeft dan een put of gat aan in het asfalt waar we de motor in kunnen verstoppen.
Op een T-punt is er gelukkig een eethuisje zodat we kunnen ontbijten. Hier krijgen we te horen dat ook Françis is gesignaleerd en zich voor ons bevindt.
Voor de rest van de dag rijgen de km's zich aan elkaar tot 586, waarbij we slechts éénmaal een iets groter stadje tegenkomen waar we met wat zoeken een restaurantje vinden.
Op een gegeven ogenblik springt er en politieagent voor ons de baan op. Vooraleer we het goed beseffen heeft hij ondertussen en foto van ons genomen tegen een snelheid van 103 km/uur terwijl de toegelaten snelheid ter plaatse 70 bedraagt. Deze overtreding komt ons duur te staan, het zal 14.130 Tenge per persoon, ofte een slordige 100 $ de man. Na een lange en moeilijke onderhandeling kunnen we de zaak afhandelen met de “laatste” centen die in onze portemonnee zitten (die we dan toch laten zien) en dit verdwijnt vlotjes in zijn rechterbroekzak. We zijn alles bij elkaar een 60 $ kwijt en moeten als de weerlicht verdwijnen. Onze eerste smeergeldaffaire is een feit.
Even verder moeten we nog even aan de kant om het dashboard van Johan terug vast te zetten. Door de trillingen van de slechte wegen komt ook een vijs aan de spatbescherming van Stijn los.
Als de schemering valt, bevinden we ons terug tussen de vlakte en zijn we genoodzaakt ons tentje voor de 2e nacht op rij op te zetten.
Het is vandaag onze 28e dag en de temperatuur klimt ook weer voor de 28e keer boven de 30 ° C. Dit is sinds ons vertrek niet anders geweest !
Bij het zoeken naar een plaats is het Koen die even zijn moto niet kan houden en deze tegen de grond moet leggen. Stand : 0,5 – 1 – 1 – 0 .
Het gekochte pintje zijn we verplicht om in de tent te nuttigen omdat de muggen hier heel agressief en veelvuldig aanwezig zijn.

Zondag, 8 augustus,
De trein, die 's nachts al een keer of zes door de tent van koen is gereden, zorgt voor een feilloze wekdienst. Tegen 08.00 gaan we rechtstaand op de motoren de baan op.
Na een luxe-ontbijt, inclusief een sapje, en wat extra lucht in de banden van Stijn te voorzien gaan we weer de baan op. Onderweg nog een extra keer de spatlap vastzetten, deze keer met groot rondsel en extra Colson-banden.
Vandaag gaan we een 120 km over een zeeeeeer slechte en moeilijke weg. De nieuwe parallel aangelegde weg, bleek bij momenten nog slechter te zijn dan de oude. Op gegeven ogenblik gaat het achterwiel van Bavo tot 40 cm de lucht in maar komt netjes terug op het spoor .... . Stijn hangt er achter en denkt even het zijne.
Na deze slechte doorsteek bereiken we Semey waar we een smakelijke Chaslik naar binnen werken. Hierna zijn de wegen beduidend beter en al snel bereiken we de Russische grens. Na een kleine 2 uur zijn we door de administratieve rompslomp.
Het landschap en de wegen slaan weer volledig om; de banen zijn proper, duidelijk en snel. Ook de mensen zien er anders uit, het oosterse is minder of zelfs niet meer aanwezig.
Na een 30 km vinden we met behulp van een taxi vrij snel een hotel waar we onszelf en en deel van de (gedragen) kledij en frisse beurt kunnen geven.Groet,

[luc boxer]

Foto's bij vorige nieuwsflash



Trouw Uzbekistan


Kazakstan


Slaaplaats-Kazakstan


Russische-grens

[luc boxer]

[luc boxer]

Vervolg:

Hallo allemaal, hier zijn we weer; toch maar weer een week offline geweest !!
Hebben vandaag even verbinding, dus hierbij de volgende verslagen. Nu zitten we bij een Russische schone, in het centrum van Irkutsk.
We zijn net terug van een tripje naar het Baïkalmeer, met enkele plaatselijke bikers. Wel indrukwekkend !!
Dra slaan we waarschijnlijk in de wodka en een zeer traditionele maaltijd. Morgen dringend onderhoud aan de motoren, we zijn de 14000 km gepasseerd.
Hier de vorige dagen :


Maandag, 9 augustus,
Vandaag verse groenten bij het ontbijt, erwten en kool met mayo (die niet te eten zijn). Verder krijgen we ook weer de speciale rijst met zeer weinig vlees. Dit alles wordt geserveerd in een flashy kitscherige eetzaal. Een blauwe schijn met een meermin tegen de muur voert de bovengrond. Een echt fout Russisch design. De plant in de vorm van en palmboom is het enige dat echt lijkt tot je hem van stroom voorziet, dan wordt het ineens een lichtorgel dat bij ons, Europeanen niet echt in de smaak valt.
Onderweg zijn de zonnebloemvelden terug van weggeweest en dit zicht behouden we de hele dag. Het wordt zo eentonig dat we beslissen om tijdig te stoppen en in Barnaul vinden we een zeer deftig hotel voor een schappelijke prijs, met WiFi.
Het is voor sommigen dan ook 2 uur 's nachts geworden tijdens het skypen met het thuisfront. Vandaag is het maar 21°, met een piek van 24° en het voelt na het vorige warmte zeer koud aan.
We bezoeken ook het plaatselijke bikers-café, dat van interieur meer dan de moeite is. We worden er rondgeleid door de plaatselijke President die fier alle accessoires laat zien.
Via de balie van het hotel worden we in contact gebracht met een plaatselijke verzekeringsagent die de motorverzekering van Koen en Stijn kan leveren. Binnen de 10 min is hij in het hotel om alle gegevens te noteren, en hij zal morgenvroeg om 9.30 weer aanwezig zijn (met de documenten en de prijs).

Dinsdag, 10 augustus,
Het vertrek is even uitgesteld tot 10.00 zodat de verzekeringsagent de tijd heeft om alle papparassen in orde te brengen en zijn centen te ontvangen. Met een kleine 10 min vertraging arriveert hij met een aktetas vol papier. In België zou het er 1 zijn, hier lijken het er meer dan 100 .... .
Om 10.00 rijden we de stad uit en op de “snelweg” staan ineens tolhuisjes. We moeten 0,25 € betalen om een brug over te rijden.
Ons ontbijt vandaag bestaat uit een grote spies varkensvlees met natuurlijk een tas koffie.
De weg is minder eentonig dan gisteren en rijdt vlot. Alleen de ring rond Novosibrisk zijn ze vergeten aan te leggen en we rijden dan ook meer dan 25 km door het stadscentrum. Als we dan eindelijk het centrum uit zijn en op een zeer grote weg (snelweg) terechtkomen, blijkt deze na 2 km over te gaan in wegenwerken (en is afgesloten). We worden er van afgeleid en hier moeten we gokken of we links of rechts naar het 1800 km verder gelegen Irkutsk moeten rijden.
Door de meeste vrachtwagens te volgen hebben we juist gegokt en 10 min later rijden we richting oosten. Ondertussen komen de regenjassen uit de zak om ons te beschermen tegen de temperatuur, die ondertussen is gezakt tot een 16°. En dat voelt verdomd koud aan !
In Kemerovo laten we ons door een taxi naar een plaatselijk hotel (in een roos gebouw) voeren, waar de lijvige dame ons niet wil inchecken. Dan worden we naar de strip (of de dijk aan de zee) gebracht en arriveren we aan een zeer statig hotel.

Woensdag, 11 augustus,
Het statige hotel bleek in werkelijkheid een oud Russisch staatshotel te zijn met dikke tapijten vol stof, oud meubilair en een prijs die ze in België nog niet zouden durven vragen. Om 7.45 zijn we op weg maar het duurt wel even en het is draaien en keren vooraleer we de juiste weg uit het stad hebben gevonden. Bavo geeft de richting aan want hij heeft een verkeersbord richting Novosibrisk zien staan. (waar we vandaan kwamen gisteren !!).
Koen en Stijn bestellen samen het ontbijt met het aanwijswoordenboekje en verwachten een worstje met een eitje te krijgen. Even later volgt er daarentegen een hamburger met puree en wanneer dit bijna op is nog een ei dat over een stuk bakworst is gebakken. Het brood en de koffie klopt wel.
Weerom worden de regenjassen aangetrokken. Het is niet voor de regen, maar tegen de kou, daar we vandaag slechts een 11 a 12 ° halen met een piek van 16°C. De baan is zeer goed en we vorderen dan ook zeer snel met 110 à 115 km/hr. We rijden rustig, bochtig, regelmatig vrachtwagens inhalend door bossen , afgewisseld met weiden. Gelukkig waarschuwen de bezorgde tegenliggers voor oom agent die met zijn speed-gun op de loer staat.
Onderweg passeren we en stoppen even bij andere motorrijders. Het zijn 3 Portugezen en een Pool die met hun GS'sen op weg zijn van Vladivostok naar Polen en verder naar Portugal. Stickers, mail-adressen en praktische info worden uitgewisseld en wij krijgen vooral de waarschuwing om het wildkamperen te laten wegens te gevaarlijk. Wat we wel onthouden is dat de benzinepompen tussen Ulan-Ude en Vladivostok soms 220 km en de hotels tot 660 km uit elkaar liggen.
Intussen hebben we vandaag ook ergens weerom een tijdszone gepasseerd en inmiddels is er 6h verschil met het thuisfront;
Wijzelf vinden gelukkig nog wel en geschikt motel en duiken in een berenhol (de naam van het motel). We hebben het getroffen, voor 1/3 van de prijs van gisteren zit er een sauna bij in de (bad)kamer en kunnen we een echte banya (Russisch bad in sauna) nemen. We hebben niet elkaars rug gewassen maar sommigen hebben wel elkaar afgeranseld met natte twijgen.

Donderdag 12 augustus.
Na een uitermate goed ontbijt( omelet in een sizzlingplate) gaan we op weg om na 120km een tankstop in te lassen.
Hier duikt ineens uit het groen een Roemeense motard op die daar de nacht heeft doorgebracht.
Hij wil een eindje met ons oprijden en gaat in allerijl zijn motor laden. Onze ogen gaan zeer ver open wanneer we zien wat hij allemaal op zijn motor smijt en dan te bedenken dat hij pas nog 2 banden heeft gelegd (nu heeft hij er nog 2 reserve bij en voordien dus 4).
Het duurt dan ook niet lang of zijn bagage gaat aan het schuiven en hij blijft achter.
Omdat wij door onze cash zitten, rijden we de eerstvolgende grotere stad binnen en komen hier terecht in het industrieterrein, waar tussen de krotten nog bedrijven staan ook. Alle straten die we kiezen lopen echter dood en we moeten dan ook op onze passen terugkeren.
In het centrum zelf vinden we gelukkig een geldautomaat en we nemen voldoende uit om een dag of 3 verder te kunnen, waarna we naar we een terras trekken om een soepje te eten.
Zowel Stijn als Johan maken ondertussen veelvuldig gebruik van het toilet om hun krampen enigszins te verzachten.
Volgens verschillende bronnen (info van Pool, Fin en van Portugezen) krijgen we nu het slechtste stuk weg van onze trip in Rusland onder de wielen en een half uurtje later is de asfalt regelmatig niet meer te vinden.
Aan een politiepost treffen we onze Roemeen weer en met zijn vijven hobbelen we een goeie 200 km regelmatig over off-road delen.
Onze regenjassen die we ook vandaag weer voor de koude bij aan hadden getrokken doen heel even dienst. We krijgen 3 minuten regen te verwerken (het einde van de bui). De tijd was echter te kort om te stoppen en volledig regenpak aan te trekken. Wel hebben we heel regelmatig natte weg en het is als het ware dat we tussen de buien door rijden.
Net op tijd komen we aan een truck-stop waar een motel bij aan zit en voor 40 Roebel/man/uur (= 1 €) kan je hier slapen in een zeer propere kamer.
Het eerste wat we merken is dat we weerom onze horloges een uur moeten verzetten. Inmiddels tellen we 7h verschil met het thuisfront.
Nog een soepje en stoofvlees met puree en we duiken ons bed in (de prijs telt immers verder).

Vrijdag, 13 augustus,
We slapen met z'n allen door tot een van de wekkers roept. Bavo springt als eerste uit de bedstee en rept zich naar de (bezette) douche. We hebben een dik half uur om de kamer te ontruimen.
Dan besluiten we toch om eerst een stukje te rijden en pas onderweg het ontbijt te nemen. De weg zal nog “even” slecht zijn tot bijna Irkutksk. Al binnen de 20 km verandert deze van een lappendeken in een waar slijkfestijn. De asfalt is compleet verdwenen en door de regen van de vorige nacht ligt er enkel nog een bruine brij, met diverse diepe gaten en goten die we nauwlettend dienen te ontwijken.
Na een 60 km vinden we een geschikte locatie voor het ontbijt. Hier bestellen we een eitje en pannekoeken. Stijn houdt het bij Macaroni om zijn darmen even te sparen. We hebben ondertussen toch al een groot deel rechtopstaand afgelegd. Een nieuwe snelweg is in de maak, maar zal nog even op zich laten wachten.
Na een zeer groot deel off-road te hebben afgelegd mogen we nog eens halt houden bij een politiekarretje. Bavo en Stijn rijden op kop en parkeren op aangeven van oom agent. Door de communicatieproblemen en het ons van den domme te houden krijgt deze kepie geen kans om onze portefeuille te zien te krijgen. Na enige tijd arriveren Koen en Johan en kunnen we alle vier doorrijden zonder zelfs het paspoort te hebben laten zien.
De weg wordt iets beter en na een drink-en plasstop heeft de achterband van Bavo ook wat lucht nodig. De lucht trekt daarentegen dicht en de temperatuur zit vennijnig laag. Na een kleine regenvlaag vinden we een plaatselijk motel om de nacht door te brengen. Tijdens het avondmaal komen we op een dubbel feestje terecht. De lokale brandweer zit er een verjaardag of een teerfeest te houden (dat is ons niet echt duidelijk) met sloten wodka en een plaatselijke schone viert er haar verjaardag met slechts de helft van de genodigden (een deel van de stoelen blijven leeg).
Na een lekkere spies en frisse pint wordt het feestje tijdig afgerond en gaan we gelukkig tijdig naar de kamer. Iets later worden Koen en Stijn uit hun eerste slaap gerukt door tumult onder het raam. Onze brandweermannen zijn hun woorden met vereende krachten aan het overbrengen en slaan er tegen elkaar duchtig op los. Gelukkig blijven ze aan de voorkant van het motel en van de motoren weg en laten ze ook ons met rust zodat we enkel toeschouwer van dit schouwspel kunnen zijn.
De beats en trillingen van de muziek uit de versleten radio van beneden dringen door tot de matras.

Zaterdag, 14 augustus,
Na een te korte nacht”rust” staan Koen en Stijn al gepakt en gezakt klaar wanneer ze merken dat de 2e kamer nog in een roes ligt. Snel hen even wakker maken zodat we 20 min later kunnen vertrekken. 7 km verder vinden we een zeer proper motel waar we een ontbijt nemen en ons afvragen waarom we hier gisteren niet zijn terechtgekomen ?? Als één van de jonge chauffeurs met een bierflesje in de hand naar buiten zwijmelend, staan wij met 4 voor het raam om te kijken dat hij bij vertrek onze motoren niet raakt ... . Al gapend en drinkend raakt hij zonder brokken van de parking.
Nu we Bavo zijn achterband nog eens hebben kunnen oppompen, gaat het vlot richting Irkutsk. Op een 30 km van de stad nemen we nog een stop voor een koffie en frieten, en proberen we voor een laatste keer om Mr Monster te contacteren. Zijn GSM is echter nog steeds buiten bereik. Wanneer we weer willen vertrekken, staat Bavo zijn achterband goed plat en bij het zoeken naar een compressor breekt door het schuren zijn choupape af en kan hij niet meer verder. Ter plaatse wordt er beslist dat Stijn en Bavo het wiel demonteren en de binnenband vervangen, terwijl Koen en Johan verder rijden om een overnachting te zoeken. Als beide 2,5 hr later terugkeren staat Bavo nog steeds met gedemonteerd achterwiel. Ook de nieuwe binnenband blijkt geperforeerd te zijn en ze proberen hem momenteel te plakken. Ondertussen is ook de kleine compressor verneukt en hierdoor mag Stijn elke keer naar het 10 km verder gelegen benzinestation om de band van lucht te voorzien. Omstreeks 17.30 arriveren we dan toch alle 4 aan het Hostal en na de verkleedpartij nemen we nog even de bus naar het stadscentrum. Hier gaan we op zoek naar een internetcafé (voor morgen) en een restaurant. Na een lange zoektocht kiezen we voor een restaurant dat goed wordt beoordeeld door de Lonely Planet, maar ons zuur opbreekt.
De 4 drafts kunnen al niet worden geleverd daar het vat af is en er blijkbaar geen nieuw kan worden gestoken ?! De soepen worden wel zoals gevraagd opgediend, maar bij het hoofdmenu loopt het helemaal mis .... . De door Bavo en Stijn bestelde pizza blijkt er niet te zijn en ze mogen iets anders kiezen. De spies van Bavo en Koen worden niet opgewarmd geserveerd en hebben nog een ijskasttemperatuur. De 100 gr (koude) fritten, lijken er eerder 20 !! Als het eten op tafel staat, komt men Stijn na enige tijd verwittigen dat ook zijn 2e keuze niet meer voorradig is (we vermoeden dat deze ondertussen op een andere tafel werd opgediend). Dan maar een 3e keuze maken. Na nog een dikke 5 min komt de jonge serveuse nogmaals langs om te zeggen dat ook deze keuze niet meer aanwezig blijkt te zijn. Hier is voor Stijn de maat vol en laat het voor wat het is. Als er dan toch nog enkel friet voor hem wordt aangebracht geeft hij deze vriendelijk mee terug (ze staan later niet op de rekening !!).
Wanneer we met de bus terug aan het Hostal arriveren, vinden we nog een nachtwinkel waar prompt een volledige gebraden kip wordt besteld.

Zondag, 15 augustus,
Stijn krijgt zijn reeds dagenlang verlangd brood met confituur als ontbijt.
Ondertussen weet men te melden dat deze avond het hele hostal is volgeboekt en dat we niet kunnen blijven. We contacteren dan ook maar Mr Monster (Alexie) dat we buiten motoronderhoud ook nog een slaapplaats benodigen.
Hij denkt onmiddellijk aan Nastia haar appartement en we spreken af dat hij ons binnen een uur komt afhalen.
Intussen gaat Bavo op zoek naar een plaats om zijn band te laten repareren. Alhoewel het zondag is vindt hij er eentje na 5 minuten en een uurtje later is zijn band geplakt.
In tussentijd is Alexie gearriveerd en gaan we op weg naar de andere kant van de stad naar het appartement van Nastia. Als we hier geïnstalleerd zijn gaan we met een deel vrienden motaards van Alexie naar het Baikal meer. (Listvanka)
Hier slenteren we wat rond en eten Baikal vis. Voor ons is dit een dagje toeristen na de 5 weken rijden.
Hier in Listvanka hebben we een hoop beziens van diverse toeristen (Japanners, Duitsers …..) die hier naar toe komen met de transyberische express om een boottrip op dit onnoemelijk groot meer te maken.
Na dit uitje (170km) rijden we terug naar Nastia haar appartement om te internetten en deze avond gaat ze voor ons een echte Russische maaltijd bereiden die we moeten nuttigen samen met een fles Vodka. (Sholl).
Hopelijk wordt het niet te zwaar daar we morgen om 9h in de enigste motorwerkplaats van Irtskurk worden verwacht om onze motoren eens onder handen te nemen zodat ze in orde zijn voor het volgende deel van de tocht.

De groeten, tot een van de volgende (mongolie kan een probleem worden wat betreft internet ....

[luc boxer]

Dinsdag 17 augustus - Wechelderzande 14.00 - Mongolië 21.00

De 4 lieten per sms weten :
Onderhoud gisteren in Irkutsk is gelukt, andere reparaties niet. Dan nog vertrokken.
Hierdoor pas om 23h in Ulan-Ude aangekomen.
Vandaag naar grens Mongolië gereden. Grens heeft 4h in beslag genomen.
We zitten nu in een motel net na de grens, m.a.w. reeds in Mongolië.

[luc boxer]

Vervolg:

Nieuwsflash 30 > Four2Japan > Rusland naar Mongolië


Na dit uitje (170km) rijden we terug naar Nastia haar appartement om te internetten en deze avond gaat ze voor ons een echte Russische maaltijd bereiden die we samen met een fles wodka (Scholl) moeten nuttigen.
Hopelijk wordt het niet te zwaar, want morgen om 9h worden we in de enigste motorwerkplaats van Irtskurk verwacht om onze motoren eens onder handen te nemen zodat ze in orde zijn voor het resterende deel van de tocht.

Maandag, 16 augustus,
Onze verwachting van gisteren is niet uitgekomen. De wodka bij de maaltijd klopte maar het vroeg gaan slapen was er niet bij …. . Na veel moeilijkheden (we hebben de 3G kaart van Nastia al leeg-ge-e-mailed) kan er om 00.00 hr nog worden geskyped met het thuisfront van Stijn, waar voor Katelijne een verjaardagspartie aan de gang is. Om 00.30 moeten we dan terug naar de keuken omdat er nieuwe gasten arriveren. Inmiddels zijn er al 11 bikers aanwezig (waarvan 3 vrouwen) die nog vrolijk hun honger komen stillen. Om 01.30 wordt de gitaar uit de zak gehaald en worden de Russische accoustische ballades ten berde gebracht. Om 02.00 besluiten wij te gaan slapen en gelukkig stopt de rest ook om 2.30.
Bavo neemt hier echter over en zorgt dat wij meer dan regelmatig wakker zijn !!
Tegen de ochtend wordt het iets stiller waardoor we overslapen en uiteindelijk om 9.25 wakker worden. Om 11.00 zijn we dan ook pas op weg naar de enige motoworkshop in Irkutsk. Hier vervangen wij zelf onze olie en luchtfilters en voor Koen en Johan is dit het eerste zelf uitgevoerde onderhoud aan de motor.
Rond 14.00 worden de werken afgerond en de oliepeilen weer aangevuld om dan met monster en Tania (Russische biker-girl) nog even iets te gaan eten. Hierna brengt Monster ons terug buiten de stad en zet ons in de juiste richting om onze (wereld)trip verder te zetten.
Met zicht op het Baïkalmeer hopen we een 200 km te rijden om ons dan te nestelen in een motel. Daar er echter niets te vinden is, moeten we de 458 km tot Ulan Uden af te leggen (waarvan de laatste 80 in den donkere).
Voor de eerste keer hebben we regen gehad waar we niet echt fun in zien …. . We doen hier ook ons regenpak voor aan.
Aangekomen in Ulan Uden kiezen we een iets beter hotel uit de LP, maar als we arriveren blijkt het wel heel chique te zijn en dienen de prijzen uit de LP maal 4 te worden gedaan. Een 100 m verder checken we dan opnieuw in in een oud staatshotel met een muf geurtje !
De gangjuffrouw schrijft op de minuut juist in wanneer we de sleutel in ontvangst nemen, omdat we deze binnen de 12 uur dienen terug te geven. (is goedkoper dan 1 volle nacht - of dag - te boeken)
De eettenten in de buurt zijn allemaal gesloten maar gelukkig vinden we nog een 'Chinese' voedingswinkel die nog open is (die België zó goed kennen en weten dat Oslo onze hoofdstad is). Koen en Johan houden het bij een cake, terwijl Bavo en Stijn kiezen voor worst en brood. Wanneer we deze buiten aan de trap aan het nuttigen zijn, krijgen we nog gezelschap van een tof (zat) koppel. De vraag is alleen wie van de 2 het meest dronken is ?

Dinsdag, 17 augustus,
Na een ijskoude douche ('s nachts was er voor Stijn (en de was) nog wel warm water ...) gaan we ontbijten in de buurt. De soep met veeel look is best lekker, maar de pannenkoeken bestellen lukt niet. Als we de motoren aan het laden zijn merkt Bavo dat zijn achterste voetsteun (waar zijn bakken aan vastgemonteerd zijn), volledig losstaat. Om 1 boutje aan te draaien is er wel een vol uur werk aan de motor. Het is dan ook bijna middag vooraleer we kunnen vertrekken.
De weg naar de grens heeft zeer mooie glooiende landschappen en het is dan ook zalig bochtjes maken. Het eerste deel is weliswaar in regenpak, we hebben nu al de 2e dag regen (sinds ons vertrek). De wegen zijn over het algemeen terug goed, maar regelmatig is het nog een lappendeken, dus de ogen goed openhouden !
Johan heeft even een klein probleem in één van de bochten (raakt een scherpe steen) en komt op de tegenliggende helft terecht net op het moment dat er 2 tegenliggers passeren. Gelukkig is men dit in Rusland blijkbaar gewoon, en gaan beide auto's vlotjes even opzij !
Om 15.45 arriveren we aan de Russisch-Mongoolse grens. De Russische customs, die uit zeer vriendelijke, Engelssprekende dames bestaat, willen per sé een document zien dat we bij het binnenkomen zouden hebben gekregen. We blijven beweren dat wij dit niet gekregen hebben en na een half uurtje blijkt dat ze het Kazakhstaanse douane-document bedoelen. Van de customs nog snel even langs de politie waar ze onze registratie willen zien. Omdat wij elke dag verdertrekken, kunnen we dit niet voorleggen en de bazin moet naar het bureel komen om de documenten af te tekenen. Enkele minuten later mogen we dan door een (diep) zwembad Mongolïe binnen. (desinfecteren van de voertuigen)
De Mongoolse kant heeft meer tijd nodig om door te komen en als we een kleine 4 uur later aan de uitgangspoort staan, blijkt een handtekening van de “senior-custom” te ontbreken. Bavo wil dit snel even rechtzetten maar dan steekt de taalbarriere weer even de kop op. Hij krijgt zelfs de chef van de douane zo ver dat deze mee uit zijn bureel naar buiten komt en alle andere wachtenden laat staan.
Eén maal Mongolïe binnen, nemen we een motel vlak tegen de grens voor het luttele bedrag van 3 € per persoon. Het voordeel is dat er een restaurant aan vastzit en de motoren veilig geparkeerd staan. Als het een beetje meezit, bereiken we morgen Ulaan Bataar.

Woensdag, 18 augustus,
Vóór de patron zijn we het bed uit. Om 08.00 is ook het restaurant nog niet open. Als het dan toch opengaat (de dienster lag blijkbaar binnen te slapen) blijken ons gisteren bestelde ei met tomaat en ui veranderd te zijn in ei met frieten. Een gezellige vettige combinatie !
Het heeft de hele nacht bloskens geregend (gestormd) en het ziet er naar uit dat het voor het eerst niet gedaan is. Het volledige regenpak, tot de overtrekschoenen worden aangetrokken, en Bavo vindt een witte en gele zak om over zijn schoenen te trekken. De eerste 15 km hangen we schuin tegen de schrale wind in. Gelukkig maakt de weg een draai van 90 ° waardoor de wind ons in de rug volgt.
Doornat en met een temperatuur van 5° C is deze dag verre van plezant om met de motor te rijden. Volgens Bavo moet je dit eens meegemaakt hebben.
Het landschap, de Mongoolse heuvels zijn echt wel de heuvels waard, maar de camera blijft uiteindelijk in de tanktas en wordt hopelijk in de terugweg gebruikt (bij droog weer). Bij droog weer moet het een droom zijn om hier door te rijden !
Tegen de klok van vieren bereiken we Ulaanbaatar.
De computer van de beemer van Stijn krijgt kuren en er beginnen lichtjes op het dashboard te flikkeren. Een beetje verontrust gaan we aan een tankstation aan de kant om dit te bekijken. Zijn binnenspatlap zit ondertussen aan één kant volledig los en slaat flink heen weer. Hij hoopt ergens dat dit de oorzaak van de computerstoring is. Als Johan aan de uitrit staat te wachten, kan er een auto zijn bocht niet nemen. Hij is zo vriendelijk om zijn motor iets uit de weg te zetten, maar de Mongool beslist om dan alles af te zetten en schuurt met zijn carrosserie tegen zijn zijbak.
Hierna gaan Bavo en Johan naar het gereserveerde Hostal kijken daar iedereen dringend nog eens aan een douche toe is. Na een klein uur file vinden ze het Hostal wat er zeer net en behoorlijk uitziet. De uitbaatster gaat zelf mee naar een bewaakte parkplaats. Als laatste weet ze nog wel te melden dat het warm water in dit stadsdeel voor 5 dagen buiten dienst is. Onmiddellijk gaan ze op zoek naar een ander hotel en vinden er eentje in het centrum waar de motoren in de ondergrondse garage mogen.
Koen en Stijn worden weer opgepikt, de spatlap blijft op het tankstation achter en bij enkele rondjes tankstation flikkert er niets meer. Zou het opgelost zijn ?
Na drie zeer warme douches is Koen eindelijk terug proper na 6 dagen niet te wassen of van kleding te zijn verwisseld (zelfs 's nachts is hij ze blijven dragen).
Nu we weer opgefrist en opgewarmd zijn gaan we lekker eten en een internetcafé zoeken.

[luc boxer]

Foto's van vorige nieuwsflash
Ontbijt-in-Rusland


Poolse-uitleg-in Rusland


Dorp-Rusland


Koen-in-Russia


Slijklap-Johan


Weg-in-Rusland


Russische-snelweg


Bij-Monster-thuis

[luc boxer]

Hallo,

hier de laatste foto's bij de nieuwsflash van gisteren

Bikal-meer-met-Monster


Bikal-vis


Vodka-met-Mr-Monster

[luc boxer]

Johan en Stijn hadden vanuit een internetcafé contact met het thuisfront via skype.

Hoi,
Vandaag om iets voor 4 Wechelse tijd konden we, ikke en ons moeke, "skypen" met onze Johan en Stijn vanuit een internetcafé in Ulaanbaatar (hoofdstad van Mongolië), bij hen was het dan iets voor 10 's avonds.

Ze blijven daar dus efkes ter plaatse omdat ze hun visum in orde moeten krijgen om later Rusland terug binnen te rijden. Maar, blijkbaar kunnen ze van daaruit geen toeristenvisum krijgen voor Rusland, dat kan enkel vanuit België. Eventueel zouden ze een transitvisum kunnen krijgen voor 10 dagen. Maar het is nog spannend. Ze hebben vandaag alle papieren in orde gebracht en morgen om 14.00 (hun tijd) weten ze of het OK is. Ze hadden vandaag juist 1 uur de tijd, want het kantoor waar alles binnnen moest was vandaag slechts één uur open voor vreemdelingen. De ambassade vanuit België is er ook wel mee bezig, dus maar hopen dat die mee iets kunnen forceren.

We gaan er maar vanuit dat het in orde komt, dan rijden ze van daaruit morgen via asfaltwegen nog een 200 km en bereiken dan de Gobi-woestijn. Die moeten ze dan 420 km door. Maar, wij hadden er een verkeerd beeld van. Het is niet één zandvlakte waar je precies "alleen op de wereld bent". Er zou een weg doorgetrokken zijn en je zou er ook mensen tegenkomen. Hun tocht door de woestijn zou 2 dagen duren, dus, als alles goedgaat zijn die ritten voor zaterdag en zondag.

Dan bereiken ze de chinese grens, waar ze hun motor (moeten) laten staan, weer eerst visum in orde brengen om terug Mongolië binnen te geraken, normaal blijven ze een vijftal dagen in China. En omdat ze die dagen afhangen van het openbaar vervoer zullen ze geen grote afstanden afleggen, ze hopen toch wel wat bezienswaardigheden te bezoeken. Hoelang ze hier verblijven hangt ook af van welk visum ze gaan kunnen bemachtigen voor Rusland, en ze moeten er ook rekening mee houden dat de boot in Vladivostok enkel op maandagavond afvaart en dat ze daar al wel de donderdag ervoor toch moeten zijn. Zoals het er nu uitziet zullen ze ofwel de 13de september ofwel de 20ste de oversteek naar Japan aanvangen. Ideaal zou zijn de 13de zeiden ze, want als ze in Japan aankomen moeten ze eerst al twee dagen rijden naar Tokyo, de 4de oktober komen ze aan in Zaventem en de 30ste of 31ste moet hun motor al binnen zijn om "in te pakken". Ze hadden graag nog wat meer tijd gehad om Japan te bezoeken.

We vroegen hen ook of ze al een bed hadden voor vannacht. Ze verbleven in een goedkoop maar vrij luxe hotel (ik denk wel dat zij andere normen hebben dan ik, ik weet niet of ik zelf in dit "luxe" hotel zou willen verblijven) , wel zonder internet. En moesten we de tweepersoonskamer van onze Johan en Bavo kunnen zien, je kon er gewoon niet binnen want de kamer was vol wasdraad gespannen. Ze hadden gewassen, niet alles maar toch veel.

Ik vroeg nog in mijn mail of iemand een vraag voor hen had. Iemand vroeg hoeveel km ze nu hebben afgelegd. 15.000 en een beetje. En de 3 denken wel met hun banden verder te kunnen tot het einde, Bavo heeft vandaag een andere band laten steken, ik denk de achterste, hij had ook graag een tweede gehad maar de juiste maat van banden is daar bijna niet verkrijgbaar. Ze wisten ons ook nog te vertellen dat ze overmorgen half zijn, het is namelijk vandaag de 41ste dag van hun trip en ze zouden er in totaal 86 weg zijn.

Iemand vroeg hoeveel onze Johan was afgevallen. Hij had nog geen weegschaal gezien zei hij, we vroegen of hij een ander gaatje gebruikte van zijn riem maar die had volgens hem geen gaatjes. Maar, het eten was hier dik in orde volgens hem. Ze waren juist gaan eten en ze hadden 5 stukken vlees gekregen, wel dun gesneden zei hij nog. Koen en Bavo waren al naar het hotel gegaan terwijl zij met 2 in het internetcafé waren.

Zelf vroegen we ons af, na alle mankementen aan de motors en de foto's die we krijgen of het nog wel de moeite loont om de motors over te brengen terug naar België in een container. Maar, daar is wel degelijk een goeie reden voor, al zijn de motors volgens hen ook nog wel best wat waard als je ze eens goed afspuit. Om toegang te krijgen tot bv. Iran hebben ze een bankwaarborg moeten storten. Dus aanzienlijk bedrag moeten vastzetten op de bank en dat bedrag krijgen ze pas terug als ook de motors terug in België zijn. Bepaalde landen doen dat om te voorkomen dat de motors daar zouden verkocht worden. Ze bannen zware motoren uit hun landen bv. omdat er in het verleden aanslagen zijn gepleegd met zware motoren.

Terwijl we "skypten" heb ik zo rap rap rap wat opgeschreven, ik denk dat ik het meeste wel heb verteld en dat het ook zo'n beetje juist is. We hadden het ook al efkes over hun terugkomst :
- ik vroeg of ze dan ginder een koffer gaan kopen om hun spullen mee terug te brengen, maar dat is niet nodig, in alle bakken zit ook een zak en de zakken die boven op hun motoren liggen kunnen ook dienst doen als koffer.
- ze landen dus normaal op maandag 4 oktober iets voor 11 's avonds in Zaventem. Ze hopen dat er vier ijskoude duvels klaarstaan maar ik heb gezegd dat Jaklien, de cafébazin van Kortrijk, daar wel voor zal zorgen.
- Stijn zou heel graag eens met zijn motor binnenrijden bij "de Laatste Show". Dus moest iemand daar een handje bij kunnen helpen ...
- Bavo begint dan die woensdag al terug te werken, ik dacht de rest op donderdag. Dus, moest iemand geïnteresseerd zijn voor foto's of een interview of ...., iedereen is natuurlijk welkom op Zaventem, die vrijdag de 8ste oktober geven ze een terugkeerfeest daar kan je ook langsgaan, ofwel liefst een afspraak maken met mij, Heidi, voor dinsdagavond de 5de oktober. Maar, zullen we eerst al eens afwachten of ze Rusland terug binnen mogen ? Zij weten het vannacht al, wij normaal gezien morgenvroeg want ze ontbijten om 9h en daar is WIFI aanwezig, ik weet zelfs niet of ik tot morgenvroeg ga wachten om hun mail te lezen !

Via Skype kan je ook een foto maken heb ik vandaag van Stijn geleerd, ik had er al eentje genomen met mijn eigen toestel, ik heb ze in bijlage gestoken.

Groetjes
Heidi (zus Johan)

[luc boxer]

Vervolg:

Donderdag, 19 augustus,
Vandaag staat in het teken van ons Russisch visum. Onderweg gaan we het grootste winkelcentrum van Ulaanbataar binnen op zoek naar een ontbijt. Het enige waar we mee buiten komen is een toiletzak voor de PC van Johan en een reiszak (waterdicht) voor Koen.
Na een ontbijt in café Amsterdam (!!), (er is ook en Belgisch café Chez Bernard, maar dit is voor ons budget te duur) begeven wij ons met zijn vieren naar de ambassade. Hier hangt uit dat vreemdelingen (geen Russen of Mongolen) alleen tussen 14.00 en 15.00 worden geholpen en we worden dan ook prompt weggestuurd.
Bavo en Stijn gaan werken aan de motoren (computer resetten en remblokken vervangen) terwijl Koen en Johan een toeristische wandeling maken door Ulaanbataar.
Om 13.30 verzamelen we aan het hotel om terug op weg te gaan naar de ambassade, onderweg nog snel een hamburger binnensteken bij de Berlin Burger.
Als we de paspoorten en de uitnodiging in de ambassade afgeven krijgen we te horen dat Belgen enkel een toeristenvisum voor Rusland kunnen krijgen in België zelf .... . Blijkbaar is dit omdat de Russen door België op gelijkaardige wijze worden behandeld.
Nu ons visum geweigerd is, zitten we met een zwaar probleem. Onze motoren mogen China niet binnen en het enige land dat verder aan Mongolië grenst is Rusland waar we dus nu ook niet meer doormogen !! Hoe krijgen we deze (en onszelf) hier dan ook terug weg ?
Onze hulplijn in België wordt gecontacteerd maar om 08.30 's morgens (Belgische tijd) is de Russische ambassade nog niet open. De enige mogelijkheid die we nog vinden, is een transitvisa aan te vragen. Hiervoor moeten we een brief schrijven aan de ambassadeur en we kunnen dit slechts bekomen voor maximum 10 dagen (!), wat voor ons te kort is. We besluiten om deze mogelijkheid toch te benutten en starten met het schrijven van de brief. Ondertussen gaan Bavo en Koen al lopend (sprintend) naar het hotel omdat er copy’s van al onze documenten moeten worden bijgevoegd, en het loket nog maar een half uur open blijft. De 2 km naar het hotel heen en terug zetten onze beide vrienden in het zweet, maar de papieren komen tijdig in de ambassade aan. Dan blijkt dat ze er geen copy’s willen nemen en Bavo en Stijn vertrekken in allerijl op zoek naar copycenter. Koen en Johan blijven in de ambassade zitten in de hoop dat de anderen na 15.00 nog in de ambassade binnenmogen. Het lukt en tegen 15.20 komt Stijn compleet in het zweet en hijgend met de copy’s aangespurt. Bavo is nog achter omdat hij eerst nog moet betalen.
We stellen onze bundel samen en na het overhandigen krijgen we te horen dat we morgen een antwoord kunnen verwachten of onze aanvraag wordt ingewilligd. Wel weer pas vanaf 14.00 omdat ze eerder geen vreemdelingen willen zien.
Het is nu voor ons 22 uur afwachten, en als het dan lukt zijn we nu al curieus welke hap de boete uit ons budget zal nemen bij het overschrijden van deze te korte transittermijn. Maar dat zijn zorgen voor later .... .
Na de ambassade gaat Bavo zijn achterband laten vervangen. Het meeste werk moet hij echter zelf doen, want de bandenspecialist wil van zijn spakenwiel een tubeless maken. (Voor degene die dit niet kennen, dit is niet mogelijk !!)
De andere 3 zakken terug af naar café Amsterdam voor een pintje en een LaTrappe om van het gratis WiFi gebruik te maken.
Van hieruit wordt nog een restaurant bezocht waarna Johan en Stijn nog even naar een internetcafé gaan om te skypen met het thuisfront (het café Amsterdam is dan immers reeds gesloten).
Een samenvatting van deze skype hebben jullie blijkbaar al gekregen via Heidi.


Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

Hallo,

Ze komen snel vandaag onze berichten.
Maar dit bericht willen we je niet onthouden en daarom het 2é bericht voor
vandaag.

Veel leesplezier.

mvg
four2Japan

Nieuwsflash 37 > Four2Japan > Problemen in Mongolië (2) Is dit nu opgelost of raken we dieper in de shit ?

Vrijdag, 20 augustus, 16.07
We zijn net de Russische ambassade buiten en van miserie / opluchting een pint gaan drinken in café Amsterdam (ze beginnen ons hier te kennen).
Wat is er de laatste uren gebeurd ?
Na het ontbijt zijn we eerst naar de Megjid Janraysiq tempel in het Gandan Tegchilen Monastary geweest, het meest heilige van Mongolië. Hier bezoeken we het ca 25 m hoge gouden Bouddha-beeld.
Na dit bezoek passeren de souveniershops de revue die we bijna leegkopen om daarna in het winkelcentrum iets te gaan eten.
Dan is het hoog tijd om naar de ambassade te gaan om het verdict te horen te krijgen of we al dan niet in Rusland binnenmogen. Na lang aanschuiven mogen we even naar het loket om terug te worden buitengestuurd voor een applicatieformulier voor een visum. Na deze te hebben ingevuld is het weer een klein uur aanschuiven vooraleer we weer terug binnengeraken. Nadat de eerste visa bijna rond is concludeerd ook deze diplomaat dat hij voor Belgen geen visum mag uitschrijven. Het wordt gewijzigd in een transit-visa waar we de exacte entry-datum moeten voor opgeven. We gokken op 1 september en zullen Rusland moeten verlaten op 10 september, wetende dat de boot enkel op maandag de 13e of 20ste september vaart.
Onze paspoorten moeten we achterlaten en met de urgent-service (kostprijs 90 $ ipv 45 pp) kunnen we ze maandag as terug bekomen.
We zullen nu tussen pot en pint moeten bekijken hoe we de volgende dagen verder zullen organiseren, maar dit vervolg zullen jullie later nog te horen krijgen.

Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

Het laatste wat we zelf van de mannen hoorden was dat ze hun reisplannen, nu ze maar een beperkt visum hebben voor Rusland, eens grondig gingen bekijken. Morgen, zondag, rond 14.00 hebben we, als alles goed gaat contact met hen. En ik was juist aan het bedenken, dan is het bij hen 22.00 en dan zullen ze inderdaad terug in Ulaanbaatar zijn want maandag moeten ze daar hun papieren ophalen.

Vandaag verscheen in Het laatste nieuws een kort berichtje over hen - zie bijlage. Daarin staat dat Ulaanbaatar de koudste hoofdstad is ter wereld. Maar ze hebben daar nu geen last van hoor ! De gemiddelde jaarlijkse temperatuur van -1.3 °C is te wijten aan de zeer koude temperaturen in de winter, de temperatuur kan daar immers dalen tot -40 °C dan, maar in de zomer is dus ook +35 °C mogelijk. En als je de foto van de 4 bekijkt die in Ulaanbaatar genomen is, dan zal je zien dat ze niet onderkoeld lijken !





De derde foto is gisterenmorgen genomen via Skype, net voor ze nieuws kregen over hun visum voor Rusland. Let op de baard van Koen, hij ging die namelijk de ganse tocht laten staan.


Héél waarschijnlijk weten we morgen meer !
Grtjs
Heidi

[luc boxer]

Nieuwsflash 39 > Four2Japan > Als toeristen in Mongolië

Vrijdag, 20 augustus (deel 2)
Met het hoognodige gerstenat (we moeten even bekomen) hebben we de koppen bij elkaar gestoken en even flink gebrainstormd hoe nu verder.
In de plaatselijke Air-Market en bij een reisorganisatie gaan we dan info inwinnen wat de mogelijkheden zijn om zo snel mogelijk in Peking te geraken nu we hier 5 dagen ipv 1 kwijt zijn ivm ons Russisch visa. Met de motor tot de Chinese grens zou ons 3 dagen heen en 3 dagen terug kosten en deze hebben we niet meer.
Zowel trein als combinatie trein-bus als vliegen wordt nagegaan en al zeer snel wordt ons duidelijk dat indien we Peking willen bezoeken dit enkel nog mogelijk is als we vliegen en de motoren in Ulaanbaatar achter te laten. (Via de trein en de bus zouden we wel in het echte leven hebben gezeten en we vinden dan ook spijtig dat dit niet meer tot de mogelijkheden behoort).
Nog net voor sluitingstijd boeken we dan ook 4 vliegtickets naar Peking en meer bepaald op dinsdag 24/8 om 18h (voor maandagavond kunnen we hier niet weg en de vluchten die dan gaan zijn veel duurder) en terug op maandag 30/8 om 9h30.

Zaterdag, 21 augustus,
Vandaag uitslapen. De wekker gaat niet af, dus we vertrekken pas rond de klok van tien voor een ontbijt. Vandaag verkennen een nieuw deel van de stad en komen uit bij een “Orange Bistro”. Hier doen we ons te goed aan een Hot Dog in een krokant jasje met een hardgekookt ei, vergezeld van kaviaar, Chesterkaas en smoutkoeken. Bavo doet er nog een sla bovenop.
Na dit speciaal en zeer goedkoop ontbijt (kost maar 1/4é van dit van gisteren) zijn we de tickets nog even gaan bevestigen en copy’s van de paspoorten gaan afgeven.
Terug naar het hotel om de motoren uit de garage te halen en op weg naar het Manzushir Khiid (een in 1930 vernietigde monastary in de bergen waar het hoofdgebouw terug gerenoveerd is) vlakbij het 50km verder gelegen Zuunmod.
Onderweg stoppen we regelmatig om van de natuur te genieten en het dagelijkse leven rond de diverse Gers gade te slaan. Zo zien we van op de eerste rij hoe men paarden samen drijft en degene die afdwalen of niet luisteren via een strop aan een lange stok vangt. De ruiters die de paarden gaan vangen zijn echte acrobaten en we zouden hier uren kunnen blijven.
Aan de inkom van het park met het klooster draaien we nog even naar rechts waar we een echte Ger bekijken en betreden (en natuurlijk een foto maken met onze motoren er bij op). De bewoner, die toch wel een beetje in het glas heeft gekeken, bedanken we met een Four2Japan-T-shirt welk hij prompt achterstevoren aan trekt.
Onderweg ontmoeten we nog een Mongool die jaren in Duitsland en België heeft verbleven. Hij was op zoek naar een occasie mobilhome in België .... . Na het bezoek aan het teloor gegane klooster gaan we ook nog even door het museum. (we dachten dat dit een restaurantje was en waren binnen vooraleer we doorhadden dat dit een museum is.)
Nadien een frisse cola en een pakje mini-“ChaCha” als middagmaal (om 16h) en dan is het tijd om terug te keren. Onderweg maken we nog verschillende foto's van onszelf en de plaatselijke gers en natuur.
Een verloren dag die toch nuttig werd besteed. Morgen hebben we er nog een te goed en gaan we “het” National Park van Mongolië bezoeken als het weer het toe laat.
PS > Voor diegene die het laatste krantenartikel van Het Laatste Nieuws hebben gelezen > Wij hebben hier momenteel t’shirten weer en zijn de -1,5 graad (gemiddelde temp over heel jaar hier) nog niet tegen gekomen (gelukkig maar).

Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

Foto's bij nieuwsflash 39
Bavo-plat


Bavo-moto-grens-mong


Regen-Mong-Bavo


Monastary-Ulaanbaatar


four2japan-aan-ger


Mongolie-provinciegrens








Vodka-tractatie

[luc boxer]

Nieuwsflash 40 > Four2Japan > Als toeristen in Mongolië (2)

Zondag, 22 augustus
Rond de klok van acht trekken we de motoren uit de garage om het Gorkhi-Terelj National Park te gaan (be)zoeken.
Het ontbijt nuttigen we wel ergens onderweg.
Als we na enige tijd halt houden bij een benzinestation zien we een Koreaans restaurant en beslissen we om hun ontbijt eens te proberen.
De serveuse is de Engelse taal een beetje machtig en maakt ons duidelijk dat bepaalde bestelde zaken van de kaart vrij “heet” zijn. Koen en Stijn besluiten hierop hun bestelling te wijzigen terwijl Bavo en Johan dit wel zien zitten. Enige tijd later verschijnen 2 kleine fornuisjes en worden de soepen geserveerd. Voorzien van 9 diverse schoteltjes met groenten is dit een lust voor het oog. Het is niet alleen veel, het is nog lekker ook ! Wel is de vraag of dit nu een ontbijt of een avondmaal is.
Na deze overdaad gaan we verder op weg en stuiten plots op een gigantisch standbeeld van Chinggis Khaan naast de weg. We hebben nog wel niet van hem gehoord (buiten dat er hier een bier te koop is met deze naam), maar het 40 meter hoge roestvrij stalen standbeeld doet vermoeden dat het een vrij belangrijk persoon was. Rond deze vrij nieuwe constructie (2008), die nog niet vermeld is in de boeken, gaat nog een vakantieressort aangelegd worden (als het ooit af geraakt tenminste). Hier worden de verplichte snapshots genomen.
Hierna gaan we verder op zoek naar het nationale park en 20km verder blijkt dat we al 40 km de verkeerde weg aan het volgen zijn. Eigenlijk zijn we tevreden met deze vergissing daar we anders Khaan zijn beeld gemist hadden.
40 km terug (weer voorbij Khaan zijn beeld) om aan de splitsing de 2é weg te nemen en een 10 tal km later staan we al aan de inkom van het park.
De reisgids vermeldt dat de omgeving van Turtle Rock zeker moet bezocht worden en als we ineens een speciale rots in zicht krijgen met een hele hoop volk er rond stoppen we om rustig de omgeving in ons op te nemen. We zijn zeker dat we de juiste locatie hebben gevonden daar het landschap hier echt de moeite waard is.
Verder rijdend doemt er aan de linkerkant van de weg een immense rots op die er 100% uit ziet als een schildpad en die een km van de weg is gelegen.
De eerste rots was dus een mooie stopplaats, maar hier is wel heel duidelijk dat de reisgids deze rots omschrijft.
Even een km off-road om de beste plaats te vinden om onze motor met deze schildpad te vereeuwigen en dan een stevige soep nuttigen daar het weeral 15h is geworden.
We begeven ons nog naar het verder gelegen dorp (einde verharde weg), wat niet echt veel in petto heeft.
Tijdens de terugrit gaat Bavo plots aan de kant. Zonder benzine ! Terwijl hij een dikke 2 kilometer terug nog zonder problemen “Ik raak nog in de stad” liet horen .... .
Stijn en Koen rijden terug voor een busje benzine (2L) om Bavo voorlopig uit de nood te helpen. De motor wil echter niet starten en wil blijkbaar meer (is deze nu echt even koppig als zijn baasje? > Grapje!!) !
Als Koen en Bavo een 2e busje gaan halen, slaat de Funduro na enkele pogingen aan. Bij het eerstvolgende benzinestation vullen we de 4 motoren voor exact 100.000 (62,5 €)

Maandag, 23 augustus,
Vandaag staat terug in het teken van ons Russische visum en nemen we tijd om uit te slapen en het haar van Bavo en Johan te kortwieken. Nadien gaan we ontbijten in een plaatselijk lokaal waar blijkbaar de worsten en Frankfurters op zijn. Na 2 keer opnieuw bestellen, verschijnt er toch nog iets op tafel, wat nog lekker is ook.
Enkel de koffie is 3-in1 spul (koffie, melk en suiker in één zakje) en we gaan aansluitend dan ook naar de voor ons inmiddels vaste stek in de “Department Store” voor een verse tas koffie.
Ondertussen is Bavo naar “de” BMW garage om te kijken of hij daar een nieuwe voorband kan bekomen. Als hij terugkomt weet hij te melden dat hij de garage gevonden heeft, maar dat er geen enkele moto of auto in de toonzaal staat. Hij vermoedt dat ze net uitverkocht zijn .... .
Inmiddels is het hoog tijd om naar de Russische ambassade te gaan omdat we slechts van 12.20 tot 12.45 binnen mogen om de paspoorten af te halen.
Terwijl we vrijdag meestal geïrriteerde toeristen zagen, treffen we vandaag dezelfde mensen terug, maar nu allemaal opgelucht, blij dat ze het visum hebben en van deze bureaucratie verlost zijn. Ook wij zijn tevreden en gaan terstond er eentje op drinken. Zo'n Russisch visum is toch vrij duur (de drank meegerekend).
Nu we zo laat ontbeten hebben slaan we het middagmaal over en gaan we om 17h op weg naar het restaurant waar we eerder deze week heel lekkere cordon-bleu voorgeschoteld kregen.
Om 20h gaan we dan terug naar café Amsterdam in de hoop om daar de Franse motard Francis terug te vinden. Hij zou gisteren of vandaag in Ulaanbaatar toekomen en via mail hebben we laten weten dat we hier deze avond terug te vinden zijn.


Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

Foto's bij nieuwsflash 40.

Chiggins-Khaan






off-road


Onderweg


Terelj-nat-park-Turtle

[luc boxer]

Nieuwsflash 41 > Four2Japan > Beijing, China (1)

Dinsdag, 24 augustus,
Gisteravond hebben we Françis, onze Franse vriend, niet meer getroffen. Intussen hebben we wel een mailtje ontvangen dat hij opgehouden was en nu in Ulaanbaatar verblijft. Normaal gezien zullen wij hem op de ferry naar Vladivostok treffen.
Zelf hebben we weer eens uitgeslapen om dan in een plaatselijke bakkerij een gewone belegde boterham te gaan eten. Na nog een tas echte koffie gaan we terug naar het hotel om de bagage te herschikken en een zak handbagage klaar te maken om mee te nemen naar Beijing. Op de middag nog even een pizza verorberen en een pint drinken om de tijd verder te doden. Daarna rijden we met de taxi, we hebben een vrouwelijke chauffeur met witte racehandschoentjes aan, naar de luchthaven.
Om stipt 18.00 gaat de vlucht de lucht in en in 1.45 uur vliegtijd krijgt Mongolian Airlines het klaar om ons een lekkere maaltijd te serveren.
Om 20.30 staan we buiten aan de terminal in Beijing en is het even zoeken om het juiste transport naar deze Megastad te zoeken. Omdat de geboekte jeugdherberg ons de juiste buslijn heeft doorgegeven zijn we vrij snel op weg voor een 1 hr durende rit naar het Railwaystation.
Aan het station zelf is het wel even zoeken tussen alle neonreclame die hier overvloedig aanwezig is om iets van de hostal te vinden. Wanneer we dan toch zijn ingecheckt gaan we in één van de stationsbuffetten een “soep” eten en hierna is het weeral bedtijd.

Woensdag, 25 augustus,
Allereerst staat ons Mongools Visum op het programma. Nadat Stijn is overslapen (had zijn oortjes in) en we het ontbijt van de jeugdherberg hebben geprobeerd, begeven wij ons op weg naar de ambassade. Na 10 min wandelen stelt Koen vast dat hij zijn paspoort is vergeten en hij moet terug naar de jeugdherberg. Uiteindelijk komen we om 11.17 aan bij de Mongoolse ambassade die .... tot 11.00 open was.
Morgen om 14.00 gaat ze pas terug open voor Visums, terwijl vrijdag ons Visum in orde moet zijn ! Dat wordt nog krap, maar we blijven optimistisch !
Omdat we vlak bij de Silk-Market zijn, zoeken we dit gebouw op. Het blijkt een shoppingcenter te zijn waar Bavo en Johan al eerder trekkingskledij hebben gekocht. We gaan hier “even” binnen en de verkoopsters hangen aan onze armen en trekken ons in de verschillende kraampjes binnen.
Als we enkele uren later buitenkomen hebben we dan ook allemaal zakken met de aangekochte kledij bij. Het gisteren afgehaalde geld om deze 5 Beijing-dagen mee te overbruggen is er helemaal doorgedraaid. En na voor ieder de afrekening te maken, gaat Stijn als eerste op zoek naar een geldautomaat.
Bavo leidt ons naar een restaurant en doet de nodige bestellingen om eens “echt” Chinees te eten. Het wordt één van de lekkerste maaltijden van deze reis.
Met de metro rijden we terug naar de jeugdherberg om de aankopen te droppen en dan gaan we op zoek naar het Hard Rock-café. Na hier een bier te hebben gedronken doen we nog een avondwandeling langs één van de uitgangsbuurten van Beijing en duiken nog een Huton in, waar we in een plaatselijk 'restaurantje' een pint drinken.
(Huton = authentieke straatjes en steegjes waar vroeger de hele stad uit bestond en die nu allemaal plaats hebben moeten ruimen voor nieuwe hoogbouw. Het zijn wel donkere en vuile buurten waar de mensen als het ware opeengepakt wonen.)
Met de Subway weer terug naar de jeugdherberg en de eerste dag Beijing zit er op.


Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

Nieuwsflash 42 > Four2Japan > China > Beijing - De verboden stad & het volgelnest

Donderdag, 26 augustus,
Vanmorgen wel tijdig het bed uit om van het ontbijtbuffet (Chinees + Continentaal) van het hotel te genieten. Nadien gaat het op weg naar het Tiananmenplein. Hier wordt alles gescand voor men het plein kan oplopen. De mensenmassa is enorm !
We splitsen ons op (Bavo en Johan hebben de Verboden Stad al bezocht) en spreken 3 uur later hier weer af.
Koen en Stijn bezoeken met een lokale gids de Verboden Stad die hen in sneltempo uitgebreid de geschiedenis van deze site bijbrengt. Ze wil vandaag blijkbaar zo veel mogelijk klanten door de stad loodsen.
Bavo en Johan gaan ondertussen naar het Beihai-park en bezoeken hier de tempel en de pagode. Vanaf de pagode zien zij neer op het dakencomplex van de verboden stad.
Alhoewel ze niet echt honger hebben gaan ze toch in een plaatselijk, niet toeristisch restaurantje tafelen.
Nadat we weer zijn gegroepeerd nemen we de metro naar de Mongoolse ambassade om aldaar in een lange rij aan te sluiten in de hoop een visum te bekomen. In het begin ziet het er zelfs even naar uit dat we niet binnen de openingsuren aan het loket raken en komen de zenuwen al opzetten. Wanneer er mensen beginnen voor te wroeten, verspert Koen met brede rug het loket. De Chinees of de Mongool die dan zijn aanvraag wilt afgeven, raakt er niet meer door. Tot deze tussen Johan en Koen, onder de arm van Koen door, toch het loket kan bereiken. Het bleek om een diplomaat te gaan die (blijkbaar) voorrang krijgen (gelukkig had Koen hem geen stomp verkocht ....).
Nadat de aanvragen en paspoorten binnengeleverd zijn, krijgen we nog een betalingsformulier mee omdat de kosten voor dit visum in een bepaalde bank moeten worden gestort. Aangezien wij onze visums morgen MOETEN hebben, gaan we eerst op zoek naar de bank, zodat ook dit is afgehandeld.
Nadien duiken we weer de overvolle metro in (het is pushen om er in te raken) en rijden we naar het Olympisch Stadion. Hier wandelen we rustig de Olympische boulevard af en bezoeken het Vogelnest. Dit indrukwekkend stadion dat speciaal voor de Olympische Spelen van 2008 is gebouwd, is echt de moeite waard en we blijven er dan ook tot de politie het ontruimd tegen sluitingstijd.
Koen is intensief aan het fotograferen geslagen en zo in gedachten verzonken dat hij de bewaking niet hoort roepen, en deze tot 3 maal toe omzeilt (zonder dat hij het zelf in de mot heeft) om toch maar betere beelden te kunnen schieten. De andere 3 kunnen hier op afstand wel mee lachen. Uiteindelijk krijgen ze hem dan toch te pakken en moet ook hij naar buiten. Johan daarentegen leidt even aan beroepsmisvorming en stelt vast dat er al zeer veel roest aan het optreden is terwijl dit stadion slechts 2 jaar geleden in dienst is genomen.. Dit moet allicht Chinese kwaliteit zijn die het zeker geen 12 jaar gaat uithouden. Hij is er dan ook vast van overtuigd om de Belgische zetel van de verfleverancier eens aan te spreken zodat deze stopt met reclame te maken omtrent dit project en weet dat de ondergrondvoorbereiding het laat afweten....
We blijven op de boulevard nog even rondhangen in de hoop de verlichting nog te zien branden. Wanneer het dan na een uurtje donker wordt en de verlichting nog steeds niet brandt, spreken we de politie aan en krijgen te horen dat deze pas om 20.00 wordt ontstoken, hetgeen nog een klein uurtje wachten zou betekenen . Onder leiding van Koen gaan we in de buurt op zoek naar een restaurantje en blijkbaar is er een slechte richting gekozen waardoor we een redelijk eind moeten lopen. Eens we aan tafel zitten zijn we wel zeer tevreden daar we het blijkbaar hebben getroffen .... .
Voor vrij weinig geld krijgen we een tafel vol met gerechten, het ene al veel lekkerder dan het andere. En zelfs Koen en Stijn spelen het pikant vlees (vet en benen) naar binnen dat het een lieve lust is.
Terug aan het Vogelnest valt de verlichting wel een beetje tegen. Deze is wel groots opgezet, maar we hadden er meer van verwacht.
Na een uur ondergrondse (4 keer overstappen) arriveren we weer aan de jeugdherberg en sluiten we de dag af met een frisse Chinese pint aan de bar waar we dit verslag intikken en doorsturen.


Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;