FOUR 2 JAPAN

[luc boxer]

Foto's van vorige nieuwsflash:

Beihai-park




Beijing-2008


vogelnest


Mao


Olymp-ringen


Four2japan-per-fiets


Tempel-of-Heaven

[luc boxer]

Nieuwsflash 43 > Four2Japan > Beijing, China - Fietsen & de Muur.

Vrijdag, 27 augustus,
Vandaag staat Peking per fiets op het programma. Net naast het hotel huren we 4 fietsen. Na één km draait Stijn al terug om zijn fiets om te wisselen daar zijn remmen het niet doen.
De eerste stop maken we bij de Temple Of Heaven waar we anderhalf uur uittrekken om deze en de Echowall te bezoeken. We kijken ook even naar de lenigheid van de (oudere) Chinezen die rustig op elkaar gaan staan en dan ook nog één van de voeten in de eigen nek leggen.
Nadien gaat het via verschillende Hutongs naar het hart van de stad waar we even willen gaan kijken naar het ons voorgestelde restaurant om die avond “Peking-Duck” te gaan eten. Daar we ons kostuum en plastron niet bij hebben (en te duur) zoeken we een ander restaurant uit waar we deze avond zullen terugkeren.
Nu het tijd is om ons paspoorten af te halen draaien we de fiets richting Mongoolse ambassade en met een tussenstop voor een pintje arriveren we er net na 16.00 uur.
Nu we de paspoorten weer in ons bezit hebben met een (transit)visum van 5 dagen zijn we gerust dat we onze reis kunnen verder zetten.
Na de fietsen te hebben ingeleverd nemen we de metro naar het gekozen restaurantje waar de Pekingeend op het menu staat met diverse andere lekkernijen. Als we onze buiken meer dan rond gegeten hebben ronden we de avond af met een wandeling in de Hutong hier.

Zaterdag, 28 augustus,
Vandaag zeeeer vroeg uit de veren (06.30) daar we een uitstap hebben geboekt naar de Great Wall en de Ming-graven. We hebben de goedkopere versie genomen zodoende dat er ook 3 shopping bij inzitten. Een bierhoeve-uitstap als het ware.
Allereerst stoppen we aan een Jade-factory waar we 'ruzie' krijgen met onze gids. Volgens hem moeten we 40 minuten in de shop blijven, terwijl wij naar de werkplaats foto's willen gaan trekken. We winnen het pleit en het is voor hem redelijk duidelijk dat hij ons beter met rust laat vandaag.... .
Op de site van de Ding-tombes besteden we een klein half uur en krijgen we uitleg van een plaatselijke gids. De volgende stop is en uurtje later aan de muur, waar we de kabelbaan omhoog nemen om dan uitgebreid een fotosessie met four2japan op de muur te realiseren. (zie de foto's in bijlage)
Nadat de grootsheid van dit wereldwonder bij ons is doorgedrongen, begeven we ons via de trappen terug naar het dal waar we de 'echte' Chinese lunch (die in het pakket in zit) nuttigen.
Terug in de stad bezoeken we een Silk-factory (meer een grote winkel met een klein museum) en amuseren we ons in de shop. Net ernaast staat een theeceremonie op het programma om deze dag af te sluiten. De hostess die de ceremonie leidt is een giechelende poppemie waardoor het best gezellig is. In de bijhorende theeshop ontpopt ze zich echter tot een echte verkoopster en blijft aan ons hangen tot we het gebouw verlaten. Na een biertje en diner (zeer lekker) is ook deze dag weer voorbij.


Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

Foto's bij nieuwsflash 43
Dongtomb




muur














Kabelbaan-Koen-en-Stijn


Openbaar-toilet


Three-sleeping


fietsen-in-Hutong


Silk-factory

[luc boxer]

Nieuwsflash 44 > Four2Japan > Beijing, China - .

Zondag, 29 augustus,
We duiken onmiddellijk de metro in die we inmiddels al aardig kennen om aan de Lama-tempel wee boven te komen. Dit grootste Boedhistisch centrum van China (buiten Tibet) neemt anderhalf uur van onze tijd in beslag om het te bezoeken.
Daar het weer een zeer warme dag is, we zijn ondertussen aan onze tweede hittegolf van onze reis, gaan we op zoek naar een restaurantje om iets te drinken. We vinden 2 plaatsen waar diverse Belgische bieren in het rek staan (waaronder de’n Duvel). Alhoewel hij betaalbaar is (ca 4,5 €) laten we deze toch staan en kopen bij een plaatselijke shop 3 bieren en een ice tea voor nog geen 1,30 €.
Met zicht op straat, m.a.w. op de stoep zittend laten we deze smaken.
Bavo die geen regenovertrekken bij heeft voor zijn laarzen kijkt in een fietswinkel of daar niets te vinden is. Voor slechts 60 € zou hij echte Look overtrekken kunnen kopen!!!!
We gaan snel een snack eten die uitloopt op een ware maaltijd. De Chinese porties zijn niet altijd betrouwbaar. In de late namiddag staat het shoppingcenter van de eerste dag weer op het programma en we tellen ons geld hoeveel er nog kan gekocht worden. Na 2 uur winkelen zijn Johan en Koen het grondig beu en wordt beslist om een drinkstop in te lassen buiten het shoppingcentrum. Nog geen 10 min later duiken Bavo en Stijn alweer naar binnen om de laatste centen er door te jagen. Het aantal geplande jassen dat we wilden werd bijna verdubbeld en Bavo steekt de kroon met 4 paar Teva's terwijl hij er maar 1 had voorzien om mee te nemen.
Ook Stijn heeft zich nog even laten gaan en komt met een 2de paar schoenen naar buiten. Nu echt al het Chinese geld er is doorgejaagd gaan we terug naar het hotel waar we de koopwaar in de tassen proberen te krijgen. Enkel Bavo heeft hiermee rekening gehouden en de extra tas van 60 L die hij bijheeft, wordt ook door de anderen gevuld. Daar het de laatste Peking-avond is, gaan we eens iets chiquer eten en begeven we ons naar een restaurant waar men voor 8,8 € à volonté kan opscheppen uit diverse soorten vis, vlees en groenten (drank tot zelfs champagne inclusief).
Johan blijft in de airco op de kamer van de jeugdherberg wegens een barstende hoofdpijn. Het eten valt een beetje tegen, het is wel lekker maar niet echt meer warm (het is tegen sluitingstijd) en het bier, de wijn en de champagne vallen helemaal niet in de smaak. Terugkerend naar het hotel heeft Koen nog een i-phone aangeschaft die hij wegens de prijs niet kon laten liggen.
Na met 3 nog een pint in de bar te hebben geconsumeerd en foto’s te hebben gewisseld met de Russische meisjes van zaterdag, is het bedtijd omdat het morgen zeer vroeg dag zal zijn om naar de luchthaven te vertrekken.

Maandag, 30 augustus,
Om 5.30 uit de veren zodat we om 6.00 reeds op weg zijn naar de luchthaven. Deze keer hebben we gekozen voor de Airport Subway. Alles verloopt zeer vlotjes en het inchecken begint zelfs 10 min vroeger dan aangegeven.
5 min voor de starttijd zijn we al op weg naar de landingsbaan en om 11.30 (ipv 11.50) raken de wielen de grond in Mongolië.
Weerom verloopt de papieren rompslomp zeer vlot maar als we buitenkomen willen de taxichauffeurs maar liefst 2,5 keer meer aanrekenen dan onze taxirit heen.
Onderhandelen helpt niet; ze weten blijkbaar dat er geen andere mogelijkheden zijn; en we begeven ons naar de plaats waar de vertrekkende passagiers arriveren om ons geluk hier te testen.
Na 10 min vinden we een familie, die iemand is komen afzetten, bereidt ons mee naar de stad te nemen. Wel moet eerst de hele lading van het busje worden uitgeladen om dan alles weer proper in te laden zodat ook wij meekunnen.
Na veel file arriveren we omstreeks 14.00 aan het hotel waar we na 6 dagen onze motoren ongeschonden terug vinden. De hoteleigenaar heeft zijn woord gehouden en alle motoren met de hand naar buiten geduwd om de 2 auto's erachter te kunnen parkeren. Hij is momenteel niet aanwezig en voor woensdag zouden deze auto' s niet kunnen worden verplaatst. Zelfs de zeer steile inrit aan de garage hebben ze op eerste zicht zeer keuring n aar boven EN BENEDEN genomen.
Nadat we de bagage herschikken (er moet meer mee dan voorheen) is het tijd om de dorst te lessen.
Als avondeten gaan we weer naar het restaurant waar we voordien al 3 keer Cordon- Blue hebben gegeten en vanaf 20.00 is het tijd om met het thuisfront te skypen.
Morgen vertrekken we terug naar de Russische grens en het zou wel eens een dikke 10 dagen kunnen duren vooraleer we weer online kunnen geraken. De kant waar we nu doormoeten is nog niet zo echt gemoderniseerd.


Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[Hobgoblin]

Knap, zo een reis naar het verrre oosten.
Bedankt Luc Boxer om hun verslagen hier te posten. Alleen spijtig dat er zoveel over "eten en drinken" wordt geschreven. Blijkbaar is dat hun hoofdbezigheid tijdens hun reis.

Grtz

[luc boxer]

Het waren al bourgondiërs voor ze vertrokken, en als ze aan deze reis begonnen gingen ze dit niet verwaarlozen.

[luc boxer]

Nieuwsflash 45 > Four2Japan > naar de Russische grens

Dinsdag, 31 augustus,
We snakken er al naar om weer met de motor te rijden en zijn dan ook vroeg wakker. Alle 4 hebben we een (zware) verkoudheid, gepaard gaande met veel snot en keelpijn en voor enkele nog hoofdpijn ook. Hierdoor heeft Johan een zeer slechte nacht achter de rug.
Bavo, die gisteren bouten heeft gezocht en geen gevonden, gaat vanmorgen nog even op zoek in de kamer. Het kleine boutje van een oud stopcontact dat hier nog ligt, past perfect op de houder van de benzinekraan. Hiermee kan hij ze weer vastzetten. Enkele bouten van het raam zijn meegegaan als spare-parts. (En dan maar beweren dat ze in deze landen maar half werk leveren en niet alle bouten in de klinken hebben gedraaid.)
In onze stopplaats voor een ontbijt zijn ze nog volop aan het wakker worden en wij zijn al blij als we een koffie kunnen bemachtigen. Met wat cake van het aanpalende winkeltje kunnen we weeral verder.
Van hieraf doen we dezelfde route terug dan de eerste dag wanneer we Mongolië zijn binnengekomen; enkel was het toen nat en koud waardoor we niet konden genieten en vandaag nemen we het er dubbel van terug. Er wordt zeer regelmatig een fotostop ingelast en aan een Ger die niet al te ver van de weg staat, gaan we even van de baan zodat Koen zijn afgedankte kledij kan afgeven.
Wij bewonderen zijn totaal gedemonteerde motor (het segment ligt er al verroest bij ....) terwijl de eigenaar zelf duidelijk verliefd wordt op de motor van Bavo.
Op de middag passeren we een iets groter stadje waar we een restaurantje uitkiezen. Hier stelt Bavo vast dat zijn achterband (alweer) lek is en de lucht vrij snel verdwijnt. Geloof het of niet, mar onder het terras van het restaurant zit een plaatselijke Hufkens en nog voor het eten op tafel komt is alles weer gerepareerd.
Johan moet in zijn rechterbak het WC papier nog terugsteken en door de aankopen van de vorige dagen moet er heel wat druk op het deksel worden gezet om dit terug dicht te krijgen. Als hij naar de andere kant gaat om op te stappen valt de motor plots om. De huidige stand : 0,5 – 1 – 2 – 0.
De ogen op de weg houden is wel de boodschap. Als Stijn even het landschap aanschouwt, merkt hij niet dat Koen aangeeft dat er een (vrij groot, niet te diep) gat is in de weg. Slechts op een 10 m afstand merkt hij het op en kan enkel aan de gaskraan draaien om zich eroverheen te werken. Net op de rand gaat hij er doorheen met een flinke stofwolk als resultaat.
Omstreeks 15.00 arriveren we aan het grensstadje Altanbulag, waar we onze intrek nemen in hetzelfde hotelletje (zonder douche) met zicht op de grens.
Vanavond nog een Sinutab en dan hoopt Johan beter te slapen dan de vorige nachten.

Woensdag, 1 september,
Om 06.00 piept de klok. Koen en Stijn snoozen nog een dikke 10 min en reppen zich dan naar de motoren. Om 07.00 staan we als eersten, zoals voorzien, voor de grenspoort. Deze gaat echter pas om 08.00 open.
“Het leven zoals het is : de grens”, daar kan je hier in Mongolië verschillende seizoenen mee vullen. Het is amusant om te bekijken. Hier wordt nog echt gesmokkeld. We zien mensen kousen, jeans en andere zaken onder de kledij verbergen (en dit vlak voor de grens onder het toeziend oog van de grenswachters ??) om naar Rusland over te brengen. Blijkbaar een vorm van overleven of een cent bijverdienen. Ook worden hier meerdere banden verwisseld (die niet plat zijn) aan verschillende auto’s en een bus, wat hier het nut van is begrijpen we niet, maar we hebben wel een vermoeden .... .
Als een bepaalde chauffeur even uitstapt merken we dat zijn trainingsbroek bovenaan te kort is!! Je kan de randen van 4 jeansbroeken die hij onder de jogging draagt nog tellen.
Of dit allemaal lukt aan de Russische grens is voor ons toch wel een raadsel daar het eigenlijk veel te doorzichtig is en wij hopen onze enkele extra jassen er zonder problemen door te krijgen.
Bij de douaneformaliteiten gaat het niet echt vlot. Eerst krijgen we een vertrekdocument om in te vullen en als we door rijden moeten we terug om een inklaringsformulier te gaan halen aan de poort voor onze motor. Dit invullen is voor de vrouwelijke douanier niet echt simpel en eer de 4 klaar zijn neemt het wel wat tijd in beslag. Voor het uitklaren van de motoren ontbreekt het papiertje van Stijn; hij is dit ergens kwijt gespeeld. Het levert hem een boete op van 10.000 Ter op, oftewel een dikke 250 oude Belgische Franken.
Als we denken eindelijk rond te zijn blijken er bij Johan, Koen en Bavo 1 stempel op een formulier te weinig te staan (moeten er 4 ipv 3 zijn!!!) en moeten we terug. Als we ook deze stempel bemachtigen (ze stempelen hier allemaal wel heel graag) mogen we door naar de laatste Mongoolse check en….. Weerom vliegen we terug daar we een formulier nog bij hebben terwijl we dit hadden moeten afgeven (dit kon de vorige checkpost waarschijnlijk niet weten!!!).
Aan Russische zijde is het niet veel beter, niet alleen heeft de douanier een flinke kater, ook de PC weigert 2 keer dienst. Onze 4 customformulieren ingeven kost hem meer dan 40 minuten en de Mongoolse auto’s achter ons worden wel zeer ongeduldig. Door het lange wachten vlot de “intense” bagagecontrole iets beter en moeten de laatste 2 zelfs niets meer open maken.
Net over de grens gooien we de benzinetanken vol daar benzine hier aanzienlijk minder kost. In het grensdorpje willen we een ontbijt nuttigen (het is inmiddels al 12h30!!!). We vinden niet direct iets in de dorpskern. Dan maar verder. Maar dat blijken dan toch maar een slordige 120 km te zijn. De wegen slingeren door het groene bergachtige landschap. Het is mooi om te bekijken (zelfs met een lege maag).
We zien veel kinderen naar school stappen ook hier is het de eerste schooldag), allemaal op hun paasbest uitgedost. De jongens in kostuum en de meisjes in een kleedje en bijpassende haarstrik. De ouders vergezellen hen pauwfier en op diverse plaatsen zijn er feestelijkheden aan de gang.
Als we in het eerstvolgende deftige dorp arriveren, stoppen we bij een café waar we vorige keer ook hebben gegeten en dit om ons ontbijt te nuttigen om 13.30. We houden het enkel bij een soep, de aangeboden dumplings vielen tijdens de heenreis niet echt in de smaak.
Dan zetten we onze weg verder naar Ulan-Ude. Oom agent is onderweg ook weer van de partij, maar gelukkig zijn we gewaarschuwd. Netjes op snelheid passeren we, maar op het ogenblik dat we naast hem rijden, beslist hij ons te stoppen. We begrijpen het niet goed. Dan komt hij ons uitleggen dat we niet naast elkaar mogen rijden (we reden idd netjes per twee op de rijbaan tegen de voorgeschreven 40). Wij verstaan natuurlijke weer geen Russisch en hij geen Engels en dan weet hij het even niet meer. Als we ons een tijdje van de domme houden, houdt hij het ook maar voor bekeken en kunnen we weer verder. Al een geluk dat hij ons “Pasport” niet vroeg, want dan was het weer een centendiscussie geweest .... .
Bij aankomst gaan we voor het inchecken nog even tanken. Bavo stelt hier vast dat zijn achterst tandwiel een slag heeft. Het zit een beetje los. Eerst dit euvel even proberen weg te werken. Na een uurtje is er weinig verschil maar het zou niet echt een groot probleem zijn .... .
Ondertussen knapt Johan (met een serieuze snotvalling) een uiltje op de beton. De kettingen nog even smeren tegen morgen en we kunnen er weer tegen.
Nog een 'Chinese' maaltijd en we checken in voor maximum 12 uur in het Hotel. Morgen staat een lange dagrit op het programma.

Donderdag, 2 september,
Om 07.00 vandaag malen we de eerste kilometers. Een slordige 650 km staan op het programma. Zo snel we de stad uit zijn, rijden we de mist in en daalt de temperatuur naar amper 6 °C. Wanneer we een dik uur later stoppen voor een ontbijt zijn we dan ook al flink verkleumd. De warme koffie gaat er dan ook zeer goed in.
Als we dan weer een dik half uur onderweg zijn, trekt de mist op en begint een matige zon ons op te warmen. Eens alle botten warm hebben, zien we in de verte terug mist hangen (tussen de heuvels) en 5 min later daalt de temperatuur opnieuw aanzienlijk. Pas rond 10.30 komt de zon er dan toch helemaal door en wordt het aangenaam rijden.
Het eerste deel van de rit gaat door wijde bossen waarvan grote delen zijn afgebrand, om later over te gaan in steppelandschap met op de verre achtergrond heuvels.
De kilometers rijgen zich aaneen en wanneer we er een 300 hebben afgelegd, stoppen we voor een soepje. Terwijl ze deze lauw maken (warm wordt ze hier blijkbaar niet opgediend), spant Bavo nog even zijn ketting aan. De speling tussen het tandwiel en het achterwiel wordt snel erger; en zoals het er nu uitziet, gaat hij hiermee Vladivostok niet halen .... .
Tijdens de stop in de namiddag parkeert er naast ons nog een oude tweezit-BMW, uit de jaren .... ? . Nadat we hem aan de binnenkant en de motor hebben bezien (deze lijkt op die van een grasmachine) gokken we dat deze toch al een kleine 40 jaar moet zijn.
Inmiddels is de temperatuur boven de 23 ° gestegen en voor de 2e keer vandaag moeten we van kledij wisselen.
Als we net meer dan 600 km hebben gereden, passeren we een motel en besluiten om hier te overnachten. Bavo begint onmiddellijk zijn achterwiel te demonteren om met stukken opgeraapte binnenband zijn speling weg te werken.
Omdat de binnenband te dik is, vindt hij niet beter om zijn “rustinnekes” op te werken en kleeft deze tegen de rubber van de stootkrans van het achterwiel.
Eens curieus of deze oplossing voldoende is om de eindstreep te halen.
Na de maaltijd wordt er nog even snel gedouched. Als koen onder de kraan staat, laat hij ons weten dat er geen warm water is. Het zal een korte, ijskoude douche worden. Bavo en Stijn gaan de bazin opzoeken om dit euvel even op te lossen; er is tenslotte een 70 roebel voor betaald .... . Op vrij korte tijd komen we te weten dat de blauwe knop voor het water staat. Even proberen Koen .... .

Vrijdag, 3 september,
Weerom om 06.00 uit de bedstee. Blijkt het nog flink donker te zijn (We zitten in een nieuwe tijdzone en hebben de uurwijziging fout omgerekend). Na een eerste ochtendplas besluiten we op vraag van Bavo nog een half uurtje extra te blijven liggen. Dit wordt uiteindelijk anderhalf uur .... .
Koen staat al helemaal paraat (eigenlijk al van 6h) en wij springen er ook uit.
In een opkomend zonnetje en onder een dunne 5° vertrekken we. We draaien even het centrum van Chita binnen daar we nog cash nodig hebben en de volgende steden dun gezaaid zijn. Na een dik uur en wat heen en weer gerij vinden we een cafeetje om ons ontbijt te nemen. Mits een hoop gediscussieer raken we later uit de stad (niet elke Rus is van dezelfde menig waar Vladivostok ligt).
Een 10 km verder geeft een verkeersbord een “locatie” op 2079 km aan. Het eindigt op K, maar het aantal letters stemt niet overeen met Vladivostok. Johan rijdt terug om het uit te zoeken en na een stop bij de politie zijn we zeker dat het Habarovsk is. Een stad die een dikke 600 km voor Vladivostok ligt. Nu we zeker zijn dat het de goede richting uitgaat, kunnen we het gas opendraaien.
Wij, die verwachten om slechte tot zeer slechte wegen onder de wielen te krijgen, moeten vaststellen dat we al zeker een 500 km splinternieuwe asfalt-weg hebben waar we terug snelheden tussen de 120 en de 140 kunnen maken. Terwijl we slechts een 5-tal km gravel hebben gekregen aan wegenwerken. Maar zelfs hier hoeven de snelheden niet onder de 70 te zakken.
De eetgelegenheden zijn hier vrij dun bezaaid. Voor de middagstop houden we halt in een oude familiezaak. We mogen hier ook weer even de off-road technieken toepassen om er te raken. Na de heerlijke Borsch-soep (op grootmoeders wijze) gaat Bavo even op professionele wijze door (of over) een greppel. Koen kan hem op de valreep nog verder helpen.
De namiddag vlot zeer snel. Mooie spiegelende asfalt glooit door het landschap. Tijdens de volgende tankbeurt mag er weer gesleuteld worden, de ketting van Bavo hangt zeer slap en moet worden opgespannen. De slag in het achtertandwiel is wel verdwenen.
Op een drinkstop kopen we een fles tonic. Als deze bijna leeg is merken we echter dat het een cocktail met Vodka is (8% alcohol).
Na een 550 km houden we halt in een baancafeetje met slaapgelegenheid. Een simpele kamer met wasmogelijkheid op zijn Russisch (de bak zelf vullen, er is geen waterleiding). Nog een stevige maaltijd en voor den tienen het bed in.
Omstreeks 21.30 gaat de dieselgenerator uit, waardoor de verlichting ook wegvalt. Veel reserve is er nu niet meer en met nog een slok wodka leggen we ons te rusten.
Om 21h50 krijgen we gelukkig terug stroom en kunnen we ook de overschot van de cocktail nog leeg maken (zodat we morgenvroeg er niet de dag mee moeten beginnen (citaat Bavo)).
Volgend en laatste citaat (van Stijn): Het is hier precies een ziekenboeg. (iedereen hoest zijn longen er uit, en toch moeten we zeggen dat de vallingen beter aan het worden zijn)
Allé slaapwel nu.

Zaterdag, 4 september,
Gelukkig is de wodka gisteren opgeraakt, zodat we de fles om 07.00 niet meer hoeven leeg te maken. De starttemperatuur is iets aangenamer den de vorige dagen, maar nog steeds aan de frisse kant. De baan is nog steeds excellent en in goede staat en we rijden meer dan 150 km vooraleer we ook maar iets tegenkomen. De tanken van de motoren beginnen al leeg te geraken als we een dorp passeren waar nog een benzinestation is.
We wanen ons in een oude westernfilm omdat de tijd hier blijkbaar meer dan 60 jaar is blijven stilstaan. We vinden er ook een klein café waar ze ook een soep en pannenkoeken serveren. (en andere dingen die we niet begrijpen)
Hier komt ook een duo aan die het presteren om op een kleine open camionette 2 auto's te vervoeren. Door dennenplanken konden ze één van de wagens half achter de pick-up laten uitsteken, terwijl ze den andere ook weer door dennenplanken schuin omhoog over de cabine laten steken.
Na het ontbijt gaat het gas er weer op en we malen vandaag maar liefst 725 km af door dit immens en uitgestrekt stuk Rusland (Syberië). Tijdens deze kilometers komen we slechts een viertal café's (/eetgelegenheden) tegen, die meestal gevestigd zijn in oude aan elkaar gebreide containers of caravans. We passeren eveneens eenmaal een hotel, maar het is te vroeg op de dag om al te stoppen en zeer weinige dorpjes.
We gaan even de hoofdweg af om een dorp/stad (?) te bezoeken. Volgens de wegenkaart is er hier zelfs een vliegveld gelegen. We komen terecht in de hoofdstraat en hier de eerste gedachten van elk van ons:
spookdorp (Bavo); ik ben blij dat ik in België woon (Koen); putten, kuilen en vervallen huizen (Johan); we krijgen hier direct goed wat kletsen (Stijn)!!
Tot enkele jaren geleden was dit dorp vooral enkel per trein bereikbaar en nu ligt er op 2 km afstand bijna een autostrade. We hebben enkel de indruk dat de bewoners dit zelf nog niet allemaal weten.
Tijdens de voorbereidingen voor deze reis en bij het vergaren van allerhande gegevens hebben we altijd de informatie (en soms uit “goede” bron) gekregen dat de weg tussen Chita en Habarovsk niets meer is dan een brede doorgang door een bos, een gravel-weg van 2000 kilometers lang. Tot onze verbazing is deze weg splinternieuw aangelegd (de werken zijn nu nog bezig) en om de woorden van Stijn Meuris (Noordkaap) te gebruiken : “Alles wordt asfalt, we zijn moderne mensen”, niets is hier minder waar. Onze snelheid ligt aanzienlijk hoog.
Koen heeft er al een zeer sterk vermoeden in dat we geen slaapplaats meer gaan vinden en sluit met Johan een weddenschap af. Nog geen 80 km verder zien we een .... gastinitche (= slaapplaats in Russisch). Onze motoren mogen we parkeren op het oude autokerkhof en als we enkele gestapelde matrassen wegschuiven kan de deur van de kamer open. Gelukkig is het eten er te eten !! Lekker is het hier is Rusland nog nooit geweest .... en we kopen als echte Russen een fles wodka om onze miserie en de komende slechte nachtrust weg te .... .
We stoppen er nu mee, want het toetsenbord begint een eigen leeven te leiden en onze vles is bijna leech.

Zondag, 5 september,
Heel relaxed ontwaken we. Na een rustig (maar vrij pover) ontbijt (2 niet nader te beschrijven schijven) zetten we de motoren aan de gang. Aangezien we geen kerk vinden, slaan we de zondagdienst over en zetten de neuzen van onze motoren richting Oosten om de reis naar Vladivostok verder te zetten.
De weg blijft in het algemeen van goede kwaliteit. De heuvels ruimen wel plaats voor een vlak landschap wat ons al vrij snel gaat vervelen. Het rijden wordt dan ook meer een automatisme.
Als we weer de zoveelste wegenwerken naderen, geldt er een snelheidsbeperking van 40 km per uur. Stijn laat het gas los en houdt zich keurig aan de snelheid, maar Bavo vindt het maar een slakkegangetje en gaat hem onder de neus van 2 politieagenten vlotjes voorbij. Vooraleer deze in de gaten hebben wat er gaande is, zijn we al een eind op het grind. Dit had weer leuk kunnen zijn .... .
Na een 450 km vinden we een hotelletje met een douche en hoewel het nog geen 16.00 is, zijn we het vrij snel eens om hier de nacht door te brengen.
Bavo maakt van de vrije tijd gebruik om zijn tandwielen en ketting met behulp van Stijn en Koen te vervangen. Stijn maakt zijn ketting en -kast ook grondig proper.
Allen genieten we met volle teugen van de warme douche na 4 dagen zo goed als niet gewassen te zijn (in de vorige slaapgelegenheden was er nergens lopend water en zo’n bak op de gang die eerst gevuld moet worden en dan leeg loopt in een emmer die je nog moet ledigen ook is niet alles (zeker als dat water er precies al meer dan 10 dagen in staat).
Wanneer we van het avondeten aan de kamerdeur komen, staat Johan voor een gesloten deur. Na wat roepwerk ontdekt hij dat Bavo zich heeft buiten gesloten en nu op het toilet zit. Gelukkig heeft dit pension reservesleutels en is dit euvel in 5 minuten verholpen.
Wel is het even verschieten als plots de GSM aangeeft een bericht te hebben ontvangen. Sinds Ulaanbaatar (bijna 6 dagen geleden) hebben we geen netwerk meer binnen gekregen en hadden we niets van contact met het thuisfront. Ook internet is in dit afgelegen werelddeel nog niet doorgedrongen.
Vannacht onweert het met veel regen. De motor van Koen staat op de middenbok en zakt door deze regen schuin in het zand. Hij blijft op de borduur hangen. (0,5-2-2-0)

Maandag, 6 september,
Gelukkig is het deze morgen over met regenen, alhoewel er toch een dreigend wolkendek boven onze hoofden hangt. We verwachten dat we de regenpakken vandaag zeker zullen nodig hebben. De weergoden beslissen er echter anders over en zo komen we ook deze dag droog door.
De temperatuur stijgt in de late namiddag alweer tot 27,5 ° en het is zalig om te toeren. We rijden terug door enkele heuvels, hetgeen het rijden veel plezanter maakt dan gisteren.
Uiteindelijk arriveren we in Habarovsk en rijden voorbij de stad om daar iets te zoeken om te slapen.
We komen terecht in café “13km”, waar een zeer proper motel bij aan zit en een groot terras met aparte prieeltjes.
Nu Rusland op zijn eind loopt, zijn we er ondertussen ook achter dat “akuda” betekent : Van waar kom Je ?, en “akudajee”: Waar ga je naartoe ?
Zo zou “Four2Japan” in het Russisch “Tsjetire dwa Japonia” zijn” .... ?!
We gaan en pintje drinken in een van deze prieeltjes, als men plots de zijwanden begint dicht te doen. Wij vragen ons nog af waarom, maar een 20 min later kennen we het antwoord.
Er breekt een onweer los om U tegen te zeggen. Maar dan in het Russisch !! Het water komt met BAKKEN naar beneden en met de bijhorende wind is het nog 10 keer erger. Ons besteld eten lijkt in het water te vallen, en als de stroom dan nog eens uitvalt, krijgen we elk enkel nog een bordje met kippenbouten. De bijgevraagde salade en aardappelen komen niet meer aan.
Bij het slapengaan krijgen we van het motel een “aureool” LED lampjes mee naar de kamer, zodat we in het donker de weg kunnen terugvinden naar de kamer en het toilet.

Dinsdag, 7 september,
We staan op tijd op om een koude douche te nemen. De stroom is nog steeds niet terug en de boiler is ondertussen flink afgekoeld.
Vandaag zetten we de laatste rechte lijn van 760 km richting Vladivostok in. Hier zullen we de kaap van 20.000 km bereiken. De weg is weer iets minder eentonig en er zitten 2 stukken wegenwerken in om U tegen te zeggen. De motoren rammelen hier als het ware uit elkaar. Koen verliest onderweg nog de achterste slijklap van de GSA. Blijkbaar is er een bout afgebroken en hangt hij vervaarlijk scheef. Demonteren en los meenemen is de boodschap.
Een eind verder worden we weer aan de kant gezet door oom agent. Hij had post gevat kort na een haakse bocht, waar een maximum snelheid geldt van 70 km/ uur. Als wij tegen een 78 km/h door de bocht komen kan je het vervolg al raden. Wij houden ons aan het vaste stramien : geen Russisch en geen Engels. Hij ziet het heel even niet zitten en laat ons dan onze nummerplaten maar kuisen. Deze waren ondertussen meer bruin dan geel en verre van leesbaar. Wel een beetje spijtig, want we hadden er zo mee willen thuiskomen. Als er 2 terreinwagens zich laten vangen hebben beide agenten het zo druk zodat wij zonder boete onze schup mogen afkuisen.
Als we een overnachting hebben gevonden, willen we de Iron Tigers van Vladivostok contacteren. Onze GSM heeft geen verbinding, dus wordt de vraag gesteld aan de plaatselijke dienster. Zij maakt gebruik van haar toestel om onze contactpersoon te telefoneren. Deze Rus weet ons (in degelijk Engels) te vertellen dat Françis, onze Franse vriend van weleer, gisteren al is gearriveerd. De wereld en contacten via GSM hangen toch sterk aan elkaar .... .
Wanneer we op het einde van de dag de motor van Johan inspecteren, blijkt dat alle kunststof van zijn slijklap weg is en het hout zijn laatste km zweeft. Morgenvroeg voor vertrek moet hier eerst één en ander aan “versterkt” worden.

Woensdag, 8 september,
Met een frisse adem starten we deze nieuwe dag, in het hotel wordt een nieuwe tandenborstel ter beschikking gesteld. Voor het hout onder het zadel van Johan, houdt de reis hier op, hij laat het achter.
Als ontbijt houden we het nog eens een keer op eitjes en pannenkoeken. Blijkt dat er 3 (!!) eieren op het bord verschijnen, vergezeld van 2 stevige lookbroodjes. Hier hebben we nog een flink eind van de dag geniet van !!
Wanneer we stoppen voor een koffie of cola, houden er ook 2 grote Amerikaanse Freightliners halt op de parking. Koen kan zich niet meer inhouden en gaat ze van dichtbij bekijken. Even later staan onze motoren naast deze mastodonten te poseren voor de foto. De cabines kunnen we ook even van binnen bewonderen. Eigenlijk een klein huis op wielen.
Een eindje verder worden we nog eens aan de kant gezet bij een van de vele politiecontroles. Aangezien de agenten de Engelse taal niet machtig zijn, blijft het bij geïnteresseerd bladeren in de reispas.
Bij het doorkruisen van een van de grotere dorpen, nemen we een “alternatieve” route. Volgens een van de verkeersborden gaat de weg naar Vladivostok zowel rechtdoor als naar rechts. Alleen is rechts niet toegelaten voor + 6 Ton .... . Zo komen we op de scenic-route en verdwijnt de asfalt voor enige tijd onder de banden. Ettelijke kilometers off-road brengen ons uiteindelijk weer op de M60 (Na diverse keren de weg vragen).
Dan houden we weer halt voor een soepje, geen Borsch, maar een Solianka. We hebben ze al verscheidene keren mogen proeven, maar geen enkele was zo lekker als de deze ! Een goed gevulde soep, met olijven en een citroentje.
Na een klein uurtje verder rijden, arriveren we in Vladivostok. De rust is ineens verdwenen !! Zeer druk verkeer, heel veel politie naast de weg en ontelbare (en zeer grote) wegenwerken. Na een tijdje spreken we een taxichauffeur aan, die ons in een mum van tijd tot bij de werkplaats, annex clubhuis van de Iron Tigers brengt.
Hier worden we vriendelijk begroet door Michael, Alex en Alexander. Ook Francis is van de partij, het is een blij weerzien. We kunnen hier de nacht doorbrengen (en misschien nog enkele meer) tussen de motoren en muziekinstrumenten en krijgen volop goede raad en informatie. Als we laten weten dat ons visum vrijdag verloopt, worden er toch enkele wenkbrauwen gefronst .... . Blijkt dat Vladivostok geen gemakkelijke stad is en dat we beter geen problemen zoeken met de Russische overheid.
De timeshedule van de overzet naar Japan is gewijzigd en ipv maandag 13/9 gaat hij pas op woensdag 15/9.
Michael stelt ons voor om een andere ferry te nemen. Hij gaat even zoeken op het net en stelt ons een overzet op zaterdag voor. Dan zijn we slechts 1 dag 'overtijd'. Nog even overleggen met Francis, want hij zal ons waarschijnlijk weer even vergezellen. Morgen gaan we informeren bij de immigratiedienst en de ferrymaatschappijen en dan zien we wel verder.
Als Francis gaat vissen met de Russen, gaan wij Chinezen. Koen krijgt de sleutel van de deur van de winkel/werkplaats en ook de verantwoordelijkheid over een 100 motoren waarvan 2/3é splinternieuw. Curieus of hij vannacht een oog zal dichtdoen ?
In België gaan we bij onze verdelers eens navragen of zij een bende vreemde Russische motorrijders in hun zaak zouden laten overnachten terwijl er van hen zelf niemand aanwezig is!!
Tijdens onze verkenningstocht vinden we nog een shirt van de “Compadres”, een motorclub uit Rumst waar Michael een keer overnacht heeft.



Bavo, Johan, Koen, Stijn,
Four2japan@yahoo.com
http://www.four2japan.be" onclick="window.open(this.href);return false;

[luc boxer]

Foto's bij nieuwsflash 45

[luc boxer]

Foto's deel2 bij nieuwsflash 45
Syberie


Syberisch-dorp




Syberisch-ontbijt

[props-n-blades]

Wanneer en waar precies is de aankomst in Japan gepland ?
Op de web-pagina staat 4 oktober, dat is een maandag.
Ik ben toevallig op zondag 3 oktober in Tokyo, misschien kan ik hun aankomst live meemaken...