Dag 4 (17/08) - Albula -> Splügen -> Maloja - 337 km
De eerste lokale rondrit op de planning en we zijn in onze nopjes. Om 9 uur starten we Sophie en Scrat en rijden we tot aan de Shell om ze te voorzien van de nodige benzine. Dan gaat het verder langs de oude pas richting Martina, Scuol, Zernez om zo aan te komen in La Punt Chamues. Daar draaien we af om aan de eerste pas van de dag te beginnen : de Albulapas.
We zijn nog maar net begonnen aan de pas en daar is de eerste vraag om een sanitaire pauze in te lassen. Maar we hebben een mooi uitzicht over de valei en genieten ervan.
Dan verder deze mooie pas naar boven. Eenmaal boven moeten we even wachten voor we de foto kunnen maken want er staat een fietser. Daarna genieten we nog even van de zon.
De afdaling is weer zeer mooi tot in Bergün, hier rijden we eventjes mis en bij het keren is er een kleine hevig die zijn territorium tegen mijn machine wilt verdedigen. Zijn baasjes brengen hem snel op andere gedachten.
Na bergün begint de baan te flirten met de rhätische bahn. Je ziet het spoor van de kleine rode slingeren van de ene kant naar de andere, soms moet je erover en erna weer onder.
Eenmaal beneden gaan we op zoek naar de verbinding met de volgende pas : de Splügenpas. Bij de planning leek dit grote baan, maar in werkelijkheid lijkt het een stukje autostrade. Blijkbaar iets misgelopen bij het overbrengen van de route van Google Maps naar Tripy.
De Splügenpas heeft een mooi begin, weliswaar weer met een sanitaire pauze.
Verder naar boven, aan de grensovergang zijn we bijna boven. Er is niet veel te zien maar we nemen toch maar de foto.
Verder naar beneden komen er wel mooie vergezichten over een stuwmeer. Het is middag en we willen wel stoppen om iets te eten. De eerste terrasjes zitten echter helemaal vol en het lijkt ons daar ook een drukke bedoening. We rijden verder in de hoop nog wel iets te vinden. In Stueta vinden we er een Rifugio, waarvan er slechts 1 tafeltje bezet is en die zelfs een privéparking heeft. De spaghetti was er lekker !
We dalen verder af en krijgen nog een technisch stukje voorgeschoteld : Veel haarspeldbochten en daarbij nog een hoop galerijtjes. Plezier ten top !
Hoe verder we afdalen, hoe warmer het wordt. De drukte van Chiavenna laten we links liggen en hopen met het beklimmen van de Malojapas terug een beetje afkoeling te vinden. Net voor de pas begint, willen we nog een verfrissing. Dus gaan we naar het centrum van Vicosprano voor een lekker ijsje.
We starten opnieuw voor de laatste pas en de rechte lijn naar het hotel, maar Tazke volgde precies niet. Opeens de vraag of ik eens wil kijken want Scrat doet raar
Ik laat me afzakken en zie direct dat de achterband nogal plattekes eruit ziet. Maan Tazke dan ook maar aan van ergens aan de kant te gaan.
Een redelijk gat in de band. De GS heeft een binnenband en dus is het plezier voor vandaag gedaan. We bellen de takeldienst en verwittigen het hotel. Na verschillende malen contact gehad te hebben, weten we dat de takel onderweg is en van St.-Moritz komt.
Een uurtje later wordt Scrat op de aanhangwagen gezet en naar Samedan gebracht. De goede richting voor ons. Tazke mag mee in de bestelwagen, ik krijg instructies waar de garage zich bevindt en mag beginnen aan een inhaalrace. Met hoogstens 5 minuten vertraging, heeft het tot bijna in St.-Moritz geduurd eer ik ze terug in het vizier kreeg.
De motor wordt bij de garage afgeladen en we krijgen te horen dat de reparatie voor 's anderendaags is. Vervangmotor of wagen hebben ze niet en de laatste kilometers dienen we af te leggen op 1 motor. Dat is weer eens iets nieuws, dat deden we nog niet en nu zijn we wel verplicht in de bergen. Met wat (angst)zweet geraken we terug in het hotel. Al bij al een geslaagde dag !
Alle foto's van de dag
Dag 5 (18/08) - Ruhetag - Motor ophalen, Maloja & Bezoek - 285 km
We doen het vandaag rustig aan en nemen uitgebreid de tijd voor het ontbijt. Vandaag stond er normaal gezien wandelen op de planning maar omdat de motor in herstelling is gaan we die vandaag nog ophalen.
We maken ons klaar voor vertrek, maar eerst moet Sophie nog een beetje drinken. Tazke gaat alvast te voet naar de Shell. Eens Sophie terug voorzien is van benzine, beginnen we terug aan de duorit naar Samedan. Ondanks het feit dat ik me veel minder zeker voel dan gisteren gaat het volgens Tazke een heel pak beter.
We komen aan bij de garage en zien dat Scrat nog steeds op een platte band binnen staat. "Ai, wat is er mis ?" flitst in onze hoofden voorbij. Maar gelukkig is het juist tijdsgebrek. De garagist begint onmiddellijk, een brug is niet nodig als de oprit afhelt en al rap ligt de band eruit. Een nieuwe binnenband wordt er bijgehaald en de buitenband krijgt een 'rustinneke' om het gat van de nagel af te dekken. Hier zien we wel dat het achterste tandwiel voor de ketting duidelijk zijn beste tijd gehad heeft. Hopelijk houdt deze het dit verlof uit. Een uurtje prutsen en 75 CHF later kan Scrat weer de baan op.
We beslissen om de Malojapas dan maar weer naar beneden te rijden om alsnog de weg van gisteren af te werken. Voor mij blijft het nog altijd een prachtige pas.
De pas naar beneden aan de kant voor een fotootje. We komen Nederlanders tegen die verwondert naar ons kijken omdat we de pas afkomen en direct weer omhoog gaan rijden, ze begrijpen er echt niets van. Maar we vertrekken terug naar boven. Terug in het dorp kennen we een kleine pizzeria waar we beiden wel trek op hebben. De motor kan vlak bij het terras staan.
We verorberen de pizza en vangen onze terugreis naar Samnaun aan. We voorzien nog wel een ommetje langs Kaunerberg, daar verblijven Guido & Vivke. Hiervoor moeten we een beetje te ver rijden tot aan Prutz en dan het Kaunertal induiken. Die 2 hebben daar echt wel een appartement met een zicht gevonden
We drinken gezellig een glaasje en dan komt de tijd om de terugreis aan te vatten. Scrat heeft sinds gisteren niet meer gedronken en begon dan ook op weg naar Guido & Vivke, dorst te lijden. Normaal genoeg tot in Samnaun maar Tazke betrouwde het niet en vulde Scrat aan het Raststation in Ried.
Voor een rustdag toch wel aardig wat kilometertjes afgetrokken en veel plezier gehad.
Alle foto's van de dag
Dag 6 (19/08) - Umbrail -> Gavia -> Bernina - 337 km
We leren alsmaar bij en gaan ietsje vroeger naar het ontbijt. Daarna zijn we snel gereed om de motoren te voorzien van de nodige benzine en te beginnen aan onze tocht naar de aanbevolen Gaviapas. We nemen voor het eerst de nieuwe pas naar beneden. Dit geeft als opwarmertje 7 haarspeldbochten. We rijden daarna de Resiapas op. Er zijn nog steeds werken aan de gang, maar we geraken er vlot door. Aan het overbekende kerkje maken we even een foto, de spanning voor wat nog gaat komen maakt dat we zelfs de moeite niet doen om de motor ervoor te zetten
Van hier gaat het verder naar Laudes waar we terug richting Zwitserland rijden. Via Müstair rijden we de Umbrailpas op. Een mooie pas waar echter een stukje onverhard in zit. We zijn nog maar net begonnen aan de pas en er wordt gevraagd voor sanitaire pitstop. Dit geeft de gelegenheid voor een fotootje.
Boven op de pas stoppen we voor de verplichte foto, kijken we even naar de top van de Stelvio en gaan we verder richting Bormio. Wat begint met een mooie slingerbaan verandert snel in een opeenvolging van haarspeldbochten. Na een keer of 38 gekeerd te hebben komen we in Bormio en het is er bloedheet. De lokale politie probeert het drukke verkeer te regelen, maar helpt het eigenlijk alleen verder in de knoei. We worstelen ons een weg richting het begin van de Gaviapas.
Aan de start van de Gavia vinden we nog een gezellig terrasje waar ze ook nog een knabbeltje verkopen.
Na wat genieten van het stralende weer beginnen we aan de mooie slingerbaan van de Gavia. Veel hoogtevrees ben ik in de weg naar boven niet echt tegen gekomen. Mooie baan, met naar Italiaanse gewoonte een paar slechter onderhouden stukken.
De weg naar beneden was iets anders. Die werd alsmaar smaller. Op het laatste nog net een auto breed. Maar wat een mooie pas, goed asfalt en slingerbaan afgewisseld met een pak haarspeldbochten. Eenmaal beneden komen we op de verbindingsbaan naar Edolo om zo verder te rijden naar Tirano. Net voor Edolo moeten we nog een pitstop maken en ik verzeker Tazke van de grote baan tot aan Tirano.
We geraken echter wat verder van de grote baan verwijderd en de route neemt ons mee naar een hoger gelegen recreatiepark van Tirano. De mooie slingerbaan neemt ons mee tussen grote villa's tot we op een splitsing komen. Naar rechts is de top van de Mortirolo en wij moeten naar links tot in Tirano. Een baan die smal kronkelt in het bos en vele haarspeldbochten telt. We geraken stilletjes aan zot gedraaid. Tazke vermindert dan ook drastisch de snelheid. We komen uit het bos en in de wijnvelden en wat later staan we in het bloedhete Tirano.
Hier plannen we nog een pauze. "Uno Gelato, Prego", die hebben we wel verdiend
De rest van de route gaat nu nog over de Bernina en ik heb er zin in. Ik heb deze pas al verschillende keren met de wagen gereden en wil er eens voluit voor gaan met de motor. We rijden eerst nog een paar stadskernen, daarna laat een vriendelijke Oostenrijker me voorbij gaan. Dit geeft me vrije baan en ga vlot de pas naar boven. Eenmaal boven moet ik een paar minuutjes op Tazke wachten, Scrat had moeite om de stijgingen te nemen, alhoewel Tazke wel snel naar boven wou.
We rijden rustig de Berninapas terug naar beneden. Het vlot langs de gekende grote banen terug heel goed. We maken nog een laatste sanitaire pitstop even voorbij Zernez. Hier staat een bord om de motorrijder attent te maken om veilig te rijden. Tazke vond het dan ook nodig hem daar van die koord af te halen, maar helaas, ze geraakte net niet aan de koord.
We bestijgen ons stalen rossen voor het laatste stuk terug naar het hotel. Zot gedraaid voor vandaag, komen we terug aan en genieten nog van de avondmaaltijd. Kort daarachter was de kaars op.
Alle foto's van de dag
of 
en dan komt da wel 
)
.
