UK - lands ens

[P-man]

hey mannen,
Nog een verslagje om de laatste winterdagen door te komen en terug uit te kijken naar het komende seizoen...

Dag 1: Thuis tot Brenton

Bart, Wilfried en Patrick slapen, Fons gaat nog een douche nemen en ik lig in bed naast Patrick. Hij slaapt al en mijn ogen vallen, voor de tweede keer vandaag toe.
‘Vandaag’ is een hele brok dag geweest, maar voor we daaraan begonnen hadden we eerst nog gisteren.

We hadden afgesproken om 20.15, om tegen 20.30 te kunnen vertrekken naar Drongen, onze eerste halte, waar we een afspraak hadden met Bart. Met het moderne druk-druk-druk-principe in het achterhoofd, kwam ik al veel en veel te laat thuis van het werk. Daarna nog een snelle hap en een snelle kofferpak, 2 rustige minuten de tijd genomen om de afscheidsknuffels te geven en ontvangen van de lieve achterblijvers en nadien nog een blitz-bezoek aan het werk. Ik kom stipt om 20.30, aan op onze rendez-vous plaats. Niet goed voor mijn tikker en alweer drie jaar van mijn leven afgepitst wegens een overdosis tijdsgebrek en stress.
Bon, de jaarlijkse motortrip is gestart.
Alvast een start met een luizig vertrekweertje met de nodige miezel die uit de hemel valt.
Na de verbroedering met Bart in Drongen gaat de miezer over in … meer miezer. De volgende halte is de taverne Shagall (Nieuwpoort), waar de garçon van dienst teken doet dat we royaal te laat zijn. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij van achter het glas wilde teken doen dat zijn nieuwe polshorloge niet meer werkt. Kortom, wijzen naar zijn horloge en waggelen met de vinger die net heeft gewezen (?). De huidige tavernebezoekers kunnen alleszins profiteren van het feit dat de garçon het uur niet meer kan aflezen en op deze manier blijven zitten tot na sluitingstijd. De chancaars.
Dan maar terug de motor op en door naar de caravan. Ieder nog een pintje, blokje kaas (waarvoor dank aan Gé en filo), nog een beetje bijpraten met Ives, die ons even kwam bezoeken en dan de slaapzakken in. Een super korte nacht staat op het programma want de wekker wordt gezet op 05.45.

Een wansmakelijk uur.

05.45. De wekker doet hetgeen waarvoor de meeste mensen hem aankopen en een bakje troost wordt gezet. Ik besef eindelijk waarom ze deze donkere vloeibare instantie, een bakje troost noemen. Niet dat ik me echt getroost voel met deze smurrie, maar samen met het idee dat we binnen enkele uren aan de linkerkant van de baan rijden geeft het me toch een riem onder m’n hart. De motoren krijgen hun bagage opgesnoerd, de tassen staan weer afgewassen in hun kast, de caravan op slot en de frisse ochtendrit kan beginnen.
Calais is de eerste stop. Deze stop is ook nodig, want als de ferry het doel is, lijkt het ons beter om op tijd te stoppen en niet te blijven doorrijden tot we zeewater in de motorlaarzen krijgen. Eens de zijpikkel de grond raakt, is de eerstvolgende nuttige activiteit het afhandelen van een ontbijtritueel. Vandaag is dat op “queue 199” van P&O Ferries, tussen de auto’s, mobilehomes en schoolbussen. De menukaart schrijft een groot brood en een grote pot choco. De starende kinderen in de schoolbussen vinden het maar een rare bedoening. Gelijk hebben ze.

Een rustige overzet zonder noemenswaardige verhalen brengt ons na een 2 uur in Dover. Tijd om links te leren rijden. Niet echt moeilijk, want er staat eerst een 400km autostrade voor de boeg, waar we op een eenvoudige manier kunnen oefenen.
Het was weer enkele jaren geleden dat ik het nog eens moeilijk had gehad met het leveren van een strijd tegen het bekende zandmannetje, maar de nachtrust (enfin, het ontbreken ervan) doet me op de autostrade een milliseconde in slaap tuimelen. Bangelijke ervaring en hoog tijd om te stoppen. Een geconcentreerde middagdut in het gras van een tankstation brengen me er terug bovenop.
De volgende halte is Stonehenge. Veel te toeristisch en veel te duur om in het domein te mogen flaneren. Wat nog veel belangrijker is, is dat vanaf nu de autostrade ‘verleden tijd’ is. Tijd om over te gaan in de geniet-modus. Weg is de drukte van de autostrade en lang leve het platteland.
Zalige wegen, een zeer, zeer mooie natuur en een uiterst genietbaar gezelschap. Het vinden van onze eerste overnachting verloopt van een leien dakje en het omgebouwde station van Brenton is fantastisch. De afsluiter vanavond is een eetfestijn in een plaatselijk restaurant, ons aangewezen door de uitbaatster van het vroegere station.
Veel plaatselijk volk is aanwezig en het zit er tjokvol. Het eten is uitstekend, het bier lekker en een oudere man met twee nog oudere vrouwen tonen ons even hoe m’n op eender welke leeftijd liters alcohol moet ‘verzetten’. Als we ze even later zien vertrekken in één auto duurt het geen twee seconden of al de ramen zijn aangedampt – die gaan een mooie nacht tegemoet. Voor ons is de dag ook om. Iedereen is pietdood en de bedden roepen. Eerst nog een douche voor mij, een beetje schrijven en see you tomorrow.

[P-man]

Dag 2: Brenton tot Tintagel 00.18

De groep heeft opperbest geslapen en is al wakker voor de wekker de haan mag vervangen.
Een rustig aanzet met inpakken, beladen van de motoren en een babbel met de uitbaatster. De motoren hebben de nacht doorgebracht op het perron. Daar staan nog steeds koffers op kruiers, van reizigers die nooit meer zullen komen, oude zitbanken die uitnodigen om hier je tijd te nemen om te genieten van al de aanwezige nostalgie. Borden verwijzen naar de mannen en vrouwen toiletten, een genuine stationsklok, kleurige bloemen en borden met vervlogen stationsprotocol. Niets werkt nog echt natuurlijk. Alles staat hier in teken van oude glorie.
Het kost me geen moeite om de stationschef vanuit de luidsprekers, het typische, onverstaanbare treinschema te horen afroepen. Op zich wil dat niets zeggen, ik versta zelfs in Leuvenstation niets van hetgeen wordt afgeroepen. Binnen in huis verwijst opnieuw quasi alles naar de roots van deze B&B : loketten in de livingroom, bagage in iedere vrije hoek, borden om treinreizigers de weg te duiden,… Zelfs een piano.
Bart, onze meereizende muzikant kondigt het ontbijt aan op de piano en hiermee is het startsignaal gegeven om het eerste echte “englisch breakfast” te verorberen. Voor we vertrekken laten we onze fototoestellen nog even op volle toeren draaien en dan worden onze eigen tweewielige locomotieven gestart.

Eerste doel: Mount Saint Michael.
Klinkt als Mont Saint Michel in frankrijk en de vergelijking wordt nog veel verder doorgetrokken. Dezelfde “orde” vond dit blijkbaar een geschikt plaatsje om hun Frans hazurenstukje nog eens over te doen en bouwde hier een kleinere versie. Kerkelijke ordes staan niet echt gekend om uit te blinken in inspiratie en op dezelfde manier doopten ze dit bedevaartsoord maar onder dezelfde naam als de Franse tegenhanger. Toch een knap resultaat van deze flinke jongens. Wij genoten van het fraaie uitzicht van op onze picknickplaats.
Volgende doel : Tintagel.
Koning Arthur zou hier zijn verwekt op een dubieuze en lafhartige manier. Denk hierbij aan termen zoals oorlog, hinderlaag, tovenarij, verkrachting, enz… Later leefde hij geruime tijd in bos om een ‘normale’ opvoeding te krijgen. En nadien werd Tintagel opnieuw zijn habitat.
Alvast vele verhalen om evenveel avonden mee te vullen, al lezend of luisterend.

Maar voor we daar aankwamen, waren we eerst nog druk bezig met het verslijten van de rubberen profielen van onze banden. Onderweg herinnerde ik me een artikel over een surfparadijs (het enige?) in Engeland, op amper een boogscheut verwijdert van onze route.
De horde wordt tot halt gehouden en is bereid om even te wachten, zodat ik de gelegenheid krijg eens te gaan kijken en foto’s te nemen. Een superdunne kloof naar zee toe, een éénbaansvak met rechts rotsen en links een riviertje richting zee, leiden naar een klein strand tussen flinke rotsen. Wreed schoon. De combinatie van een riviermonding, de Atlantische oceaan en een strakke landwind geven metershoge golven. Surfboys en babes bevolken dit totaal oncommercieel plaatsje.
De tijd vliegt om dit alles op de fotokodak vast te leggen en als ik terug ben gekomen aan de plaats waar ik eerder had afscheid genomen van de horde, is de tijdelijke rustplaats ‘leeg’.
De vogels zijn gevlogen. Rare vogels dacht ik nog even, maar het is eerder iets van dikke bult …
Last minute geïmproviseerde escapades die afwijken van het geplande zijn nu eenmaal niet goed op zijn plaats in groepsreizen. Kortom een dikke haar in de Engelse volle boter.
Mijn éénmans “posse” kan beginnen aan zijn inhaalmanouver. Veel zou het echter niet uitmaken: een half gehoord verhaal aan de ontbijttafel zal ervoor zorgen dat ik een dikke 50km alleen zal rijden. Kan ook niet anders, want de andere helft van het verhaal ging over een aanpassing aan de route om meer van de kust te zien. Voor mij dus geen kust.
Om kort te zijn; we reden naar dezelfde plaats (Tintagel), maar via een andere weg.
Natuurlijk vonden we elkaar terug op de koninklijke plaats van Arthuurke, maar de avond was reeds ingezet en de openingsuren van ‘Tuurkes crib’ voorbij.

Mea culpa mannen.

Bon, iedereen is gelukkig flexibel ingesteld en het lukt ons om het avondmaal samen te nuttigen. Weliswaar na meerder aperitieven… De avondwandeling, spijtig genoeg net na zonsondergang, zorgt voor de nodige avondsfeer. Tot pikkedonker, onder een halfvolle maan, tussen Tuurkes ruïnes, rotsen en zee, blijven we in de legendes van ridders, kastelen en jonkvrouwen.
Nog de standaarddouche en de dag is wederom… om. Papier en pen worden nog uit de bagage gehaald en buiten beukt de wind onophoudelijk tegen de muren en dak van de B&B. Gezellig geluid eigenlijk. Ik bemerk dat het vasttapijt toch niet zo vast ligt en rustig op en naar gaat over een afstand van vele centimeters. Ook dit verblijf heeft de nodige schwung.

Morgen nog meer kust en wind. Nu gaat echter het licht uit en ga ik proberen om Fons te overtreffen in snurken.

Ik weet dat ik ga winnen.

[P-man]

Dag 3: Tintagel tot Wells 00.12

Nou moe, het ziet ernaar uit dat ik alle avonden op hetzelfde uur het verslag schrijf / ga slapen. Opnieuw pietdood, maar nu eveneens ook lichtjes beschonken. Het was namelijk een puike avond. En nu ik erover terugdenk: eigenlijk heel de dag.

De dag in een notedop (want ik vrees dat ik niet meer zo helder zal kunnen schrijven):
De wekker liep af om 07.30, maar Fons stond toen al onder douche, voldoende kabaal te maken om mijn linkeroog hysterisch open te houden.
Motorkleding dan maar bijeen gescharreld en aangedaan. In de gang gaat mijn rechteroog eveneens hysterisch open als het linker naar de vloer tuurt. Niet omdat het vasttapijt niet meer beweegt, maar omdat één van de poezen, die we gisteren hebben binnen gelaten, daar een hoopje heeft neergelegd. Binnenkort hebben we thuis zelf een poes. Pffff….

Het ontbijt en het bepakken van de machines is verleden tijd en we verlaten onze tijdelijke halte. Uitstekende baantjes, geweldige vergezichten, alles loopt, voelt en draait zoals het hoort. De koffie-ochtend-stop vindt plaats op het terras van een rovershol. Een kleine haven, kleurrijke bootjes, een uiterst ontoegankelijk en superklein gehuchtje. De weg ernaar toe heeft een stijging/dalingspercentage van 25%. Kan tellen hoor.
Auto’s zijn niet welkom, zelfs niet toegelaten. Behalve bewoners en de hotelgasten van het enige hotel in de haven. Wij zijn geen van beiden, dus… heu ... rijden we maar tot beneden. Wilfrieds antieke remmen (weliswaar van zijn motor) hebben minstens tien minuten nodig om al tikkend af te koelen. 1e actie hier, is een fotoshoot. Zelfs een volslagen kleurenblinde fotoverknoeier met meerdere oogafwijkingen slaagt er hier in, om de beter foto’s te maken.
Dit plaatsje is absoluut om te onthouden. Maar ik ben even absoluut de naam kwijt.

Na deze reishalte gaan we opnieuw voor een dik uur in het zadel. Einddoel van de voormiddag is de kloof van ‘Watersmeet’ en de daarbij gelegen haven.
Opnieuw massa’s foto’s en massa’s gegibber en gezever. En nu ook nog massa’s toeristen.
Vakantie ten top.

Vervolgens passeert de mooiste kustweg die ik al heb gereden, waarbij we deels door bossen, deels door uitgestrekte velden zo ongeveer constant de zee mee in ons blikveld hebben. We geven de zee het zicht op ons achterlicht en gaan landinwaarts. Geen zeepracht meer, maar eindeloze vergezichten afgewisseld met kilometers lange trajecten tussen metershoge hagen, waar absoluut niet over uit te kijken valt. Eergisteren gestart aan het kanaal, daarna de Atlantische Oceaan en nu afscheid van het kanaal van Bristol.
We zouden eindelijk eens op een ordentelijk uur zijn aangekomen aan de B&B, ware het niet dat we deze niet kunnen vinden. En dat in een dorp met welgeteld één straat. Tijdens een korte stop, worden we aangesproken door een tuin-werkende-inlander, die nog nooit heeft gehoord van de B&B buurman die hij zou hebben. Een telefoontje met de uitbaatster brengt uiteindelijk soelaas. Wat volgt is een afgelegen B&B in een afgeleefde boerderij dat qua uitzicht kan wedijveren met een niet onderhouden containerpark uit een vervlogen tijd, toen we nog niet dachten aan enige vorm van gescheiden afval en recycleren. Nou moe…

Niet direct de beste plaats om een avondmaal te souperen, dus nadat we ons avondmaatpak van onder ons zadel hebben tevoorschijn getoverd, trekken we naar Wells. Kleine stad, maar met een mega-kathedraal. Hier in België zou men het een ‘dorp of gehucht’ noemen – hier in Engeland krijgt het de naam ‘stad’ van zodra er een kathedraal op het grondgebied staat.
Good food in Wells. Zoals de meeste restaurantjes etaleren op hun straatreclame, vinden we in het door ons gekozen etablissement ook effectief ‘good food’. Nadien een bezoek aan een plaatselijke pub, wat eveneens ook het laatste is wat op de to-do-lijst van vandaag staat. Veel volk van alle kalibers, veel dronken mannen en opgetutte dames (en meisjes). Zonder het engelse sluitingsuur af te wachten is iedereen het erover eens, om het bed te gaan opzoeken. Misschien gestimuleerd door het Engelse bier?

Een geweldige dag.

[P-man]

Dag 4: Wells tot Brighton heel laat (beter gezegd: heeeeeel vroeg)

Niets te vertellen.
Veel te moe. En geen licht om te schrijven. We liggen hier met ons allen in één kamer, waar ze vannacht ook nog twee mannen en een vrouw hebben bij gepropt.
Slaap ze.















Dag 5: Brighton tot Dover 16.38

OK, wat herinner ik me nog van gisteren, want wat ik toen neerschreef is ook maar poverkes.

s’ Morgens de voorwielen geduwd in de richting van Bath. Een uiterst fijne plaats op te machines te parkeren en even rond te flaneren. Zo ongeveer heel de stad is gebouwd met dezelfde steen in dezelfde kleur. Klinkt saai en dat is het ook, maar toch heeft het ook iets.
Ik vermoed dat stedenbouw het hier eenvoudig heeft met het evalueren van de bouwaanvragen. De standaard zoektocht naar een parkeerplaats is opnieuw moeilijk. Veel moeilijker dan hetgeen we gewoon zijn van onze vorige reizen. Overal staan wel bordjes met verbodstekens en Engeland is nu niet echt de plaats om in het wilde weg te parkeren. Na een tiental minuten doen we toch een ‘niet toegelaten’ poging, maar van zodra de zijpikkels de grond raken, kruipt uit dezelfde grond, zoals een duivel uit een doosje, een natural born ‘bobby’. Geen boete, maar toch ook geen toelating. Na 5 minuten is de zin over om bath alsnog te bezoeken. Door naar Averburry dan maar. Dit is de betere versie van Stonehenge: ruimer, gezelliger en vooral toegankelijk en minder toeristisch.

Gisteren veel minder straffe verhalen of voorvallen, hoofdzakelijk een serieuze portij rijgenot. De streken die we doorkruisen, de metershoge hagen waar we tussen rijden en de typische huizen. Dit is country-side ten top en de boekjes met de cottage-style huizen hebben zeker hun foto’s hier komen opladen.

De Dragon-inn is een geschikte plaats om ons middagmaal te bestellen en nuttigen. Wederom een typische pub met ‘good food’. Ze zoeken hier een ‘halftime Angel’. Binnen zien we de reeds tewerkgestelde Angels en we vragen ons toch af wat hier ’s avonds (of ’s nachts) te beleven valt.

De namiddag is opnieuw voor de country-side. Richting kust, richting Brighton. Een km’s lang strand, een boulevard, een afgebrand casino en voor de eerste keer deze trip, een km’s lange file. Eerder een flaneer file, want de cabrio’s en andere sleeën rijden hier enkel voor het show-principe. En in deze wespennest moeten wij ons hotelleke zoeken. De GPS’en doen een bewonderenswaardige poging om hierbij te assisteren, maar de nodige wegenwerken zijn zelfs voor de Garminmachines een beetje van het goede teveel. Gelukkig hebben de motoren geen problemen met de wegenwerken en ze laten zich gewillig door éénrichtingsstraten leiden. In tegenovergestelde richting welteverstaan.
Het hotelleke, waarvan één kamer plaats heeft voor 10personen (wat dan ook nog eens onze kamer is, janvermille) ligt tussen een cabardouchke en een sauna (men’s only) en is spotgoedkoop.
De service en veiligheid is navenant. Mais bon, een Italiaans restaurant en een pub zijn snel gevonden en daar is alles wel naar behoren.

Deze morgen een puik ontbijt in een leuk ontbijtetablissement en vanaf dan is de weg open naar Dover. Nog een stop in gezellig dorp, waarvan ik eveneens de naam vergeten ben en dan is de volgende halte de wachtrij aan de ferry om terug naar het vasteland en nadien naar Herent te keren.

Resultaat : Engeland is me uitstekend bevallen. Smaakt naar meer. En dan meer bepaald sommige desolate streken, gelegen in het zuidwesten. Dit lijkt bruter en grootser dan de rest van het traject en volgens mij neigt dit naar… of geeft een minibeeld van … Schotland.


















Case closed - Over en out.

[patrick k100]

prachtig verhaal en foto's,merci

[lucsa]

........ Een kleine haven, kleurrijke bootjes, een uiterst ontoegankelijk en superklein gehuchtje. ......Dit plaatsje is absoluut om te onthouden. Maar ik ben even absoluut de naam kwijt.

ik vermoed Polperro.

[Jo De Paepe]

Mooi verhaal en foto's.

doet me de goesting krijgen om direct over te steken naar ginder.

[P-man]

Polperro ?
Bijna juist : het was clovelly.
Maar je zit toch al in het juiste land


grts
P.

[lucsa]

Polperro ?
Bijna juist : het was clovelly.
Maar je zit toch al in het juiste land


grts
P.

Clovelly nog niet bezocht.
Polperro is net als Clovelly een oud vissers- en smokkelaarsdorpje dat autovrij is en vooral leeft van het toerisme.