Vrijdag 15/6:
Afspraak om 7 uur aan het Texaco tankstation te Lokeren net aan de E17. De regen was volop van de partij en zou ons vergezellen tot Turnhout. De file op de Antwerpse ring viel best nog mee en zodoende verloren we er weinig tijd. Het was de eerste oef van de vijfdaagse en er zouden er nog volgen. We hadden een ritje van 550km voor de wielen waarvan de helft ongeveer snelweg en de andere helft binnendoor. Die snelwegkilometers zijn saai maar via de gps klinkt er muziek in de helm, een combinatie van foute muziek en Vlaamse schlagers doen me meebrullen en schreeuwen zodat alles weer wat aangenamer wordt. Na een 220km was het tijd om onszelf een beetje van vers vocht te voorzien en wat oud vocht af te laten, ook een Frans uitziende Duitse croisant werd best gesmaakt. We hadden België en zelfs de Nederlandse snelwegen al achter ons gelaten en nu nog een kleine 30km op de Duitse autobahn en het plezier kon beginnen. De weergoden waren ons vanaf het verlaten van de snelweg slecht gezind want al na enkele kilometers op lokale wegen werd ons C-Change pak weer getest. Voor Rolf ( Zino ) de eerste ervaring in de regen en het werd meteen goed bevonden. Iets wat op zaterdag ook nog zou blijken. Noorderlijk Sauerland werd doorkruist langsheen de Mohnesee ( Het was hier dat mijn echtgenote in 2008 ook kortstondig door de motormicrobe werd gebeten, ze was er echter snel immuun voor
). De tweede oef volgde al snel toen net voorbij de Mohnesee op de mooie Bundesbahn B516 we werden verblind door een lichtflits. Het zijn motorvriendelijke mensen die Duitsers want vooraan hebben we gelukkig geen kenteken op de motor en hierdoor ontsnappen we weeral eens aan de boete voor iets te hard te rijden, een beetje maar hoor ons kennende 
. De omgeving en bijhorende dorpjes werden er mooier en idyllischer op. De maagjes dienden wederom gevuld en daarom werd er in Volkmarsen even halt gehouden aan een vernieuwd koffiehuis waar de taarten het water in de mond deden stromen maar wij een omelet met hesp verorberden. Zo en lekker stuk Duitse taart zou ik me wel nog trakteren één van de komende dagen. Allee, de regen was ondertussen gestopt, veel zin om het fototoestel uit te halen had ik hierdoor nog niet gehad en het zou er op dag 1 ook niet meer van komen. Naderhand bekeken eigenlijk best jammer want we hebben mooie plaatsjes en kastelen voorbij gereden. Tussen Studheim en Katlenburg een eerste funweg met leuke bochtjes maar daar het 3e oef moment bij het naderen van Katlenburg. Gelukkig geen Polizei gekruist want deze weg was getooid met verbodsborden voor motoren. De uren schuiven op, de te rijden kilometers tellen verder af op de GPS. Dacht nog even te stoppen aan de Stösestausee maar vond geen geschikt plaatsje om toch maar een fotoke te nemen. Ach dan maar verder tot Riefensbeek om nog een terrasje te doen, de regen was sinds de middag toch min of meer uit gebleven op een lokaal klein buitje na. Op het terras van pension Sonneneck trok een veldmuisje onze aandacht dat altijd maar rondjes bleef draaien rond de struik in de tuin. We zaten bijna in het Harz nationaal park waar veel wild aanwezig is en dit was onze eerste kennismaking met het lokale wildlife. Bij het inrijden van het nationaal park werden we beide aangenaam verrast door de natuurpracht en het vele groen tussen de bomen waar normaal een dorre met bladeren bedekte ondergrond is. Braunlage komt dichterbij en we vinden dankzij onze gps moeiteloos ons hotel voor de komende nachten. Hotel Carlsruh heeft een overdekte motorstalling waar onze motoren voorlopig nog alleen staan. We worden door de bejaarde eigenares heel vriendelijk ontvangen en ze toont onze kamers. Die zijn heel ruim en netjes. Na opgefrist te zijn gaan we op verkenning en ontdekken een leuk terras annex beenhouwer met de naam Puppes waar een frisse pint smaakt, op dit terras gaan we de komende avonden nog wat uurtjes doorbrengen. In een Schnitzel restaurant proeven we van de lokale specialiteit, Schnitzel met hesp en Harzerkaas, lekker doch zware kost. Wanneer we later op de avond terug in het hotel aankomen merken we nog 6 motoren op. Bij het nader aanschouwen blijken het Nederlanders te zijn. De eigenaars licht opgeschrikt door het aanspringen van de automatische lamp kijken onze richting uit. We besluiten om nog even te verbroederen met de collega’s en kruipen erna in ons bedje.Ons hotel:
De motoren standplaats:
Houtsnijwerk in Braunlage geflankeerd door 2 knappe gasten:
Leuke gevel van een hotel/restaurant/bakkerij
Zaterdag 16/6
Er stond een rit van 250km naar het Kyffhäuser Denkmal op het programma. Bij het ontwaken was het droog, na het verorberen van het mooie verzorgde ontbijtbuffet stonden de hemelsluizen open. Onze Nederlandse collega’s waren aan het twijfelen geslagen maar wilden niet onderdoen voor de twee Belgen en besloten hun rit dan toch ook maar aan te vangen. De dag zou bestaan uit regen, zonnige periodes en dan weer zware bewolking. De Richa doet wat hij doen moet en het C-Change membraan houdt ons perfect droog, ook na een hele pittige plensbui waarbij het water over de weg stroomt en wij geen gelegenheid tot schuilen hadden. In Ilfeldstaat een mooi klooster maar wederom geen zin om bij dit weer de portrettentrekker erbij te nemen, aan een spoorwegovergang waar we stonden te wachten even gesproken met twee Engelse motorrijders die beweerden het weer te hebben meegebracht, dat hoefden ze niet te doen maakte ik hen duidelijk. Neustadt trok mijn aandacht wegens een bordje historische binnenstad. Hier dan toch even een foto genomen en rustig er met de motoren even doorgereden. Het was ondertussen gestopt met regenen, gelukkig maar zo hoefden we enkele kilometers verder het interieur van Berggasthaus obergrasmühle niet te besmeuren met druipnatte kledij. Het droogt snel op zo’n Richa. De koffie smaakt er wel ook al is het precies afwaswater. De serveerster, enkele maanden zwanger beweert mij te kennen en onmiddellijk ga ik in de verdediging door haar duidelijk te maken dat ik niet de vader van het kind ben maar wel een BV
Weet zij veel wat het inhoudt. Wat verder op een mooie weg met ruime bochten naderen we een groepje Duitse motorrijders die ons laten passeren behalve hun koprijder die absoluut zijn haantjespositie niet wou vrijgeven. Had die even geluk want bij het uitkomen van een bocht waar hij mij al een tijdje in zijn spiegels zag kon die zijn baanvak niet houden en kwam op het andere terecht waar juist een tegenligger doorkwam. Hij kwam nog net op tijd weg en den deze was al ribbedebie.Bij het oprijden van de parking aan het Kyffhauser waren we verbaasd door het aantal motoren dat hier aanwezig was, dacht eerst dat het monument veel voor de Duitsers betekende, de echte reden wist ik een uurtje later. Na het verorberen van de Bockworst en een watertje het monument een bezoekje gebracht, weer 6€ armer maar in ruil een paar mooie panorama’s gekregen, zeker na de beklimming van de eindeloze draaitrap naar boven. De hemelsluizen gingen weer open en toen het wat minder werd besloten we terug de motor te nemen en de weg te vervolgen. Nu werd het me duidelijk waarom er hier zoveel motorrijders waren, de weg langs waar we afdaalden bestond uit 34 S bochten. Damned, waarom heeft het nu net weer geregend. Onmiddellijk begrijp ik nu ook dat de persoon waar ik voor de routes mijn inspiratie haalde dezelfde weg had genomen voor de beklimming en de afdaling. Dju en ik had dat gewijzigd... Goh, nu weet ik het voor de volgende keer hé. Het rijden wordt er met de moment wel leuker op en we komen ook mooie plaatsjes tegen, één ervan is Stolberg waar we spontaan toch enkele foto’s nemen van al die mooie vakwerkhuisjes. In Blankenburg op de foto met de grote klokken en dan werd het tijd om nog eens iets tot ons te nemen. In Elbingerode genoten van een stukje appeltaart met ijs, de klassieker maar het was nodig na een eenvoudig broodje deze middag, maagje knorde al een tijdje. Aan het bahnhoff te Drei Ahnen hadden we geluk dat er juist een paar stoomloco’s stonden die de toeristen tot de Brocken konden brengen of een andere plaats in en rond het park. “Goh Rolf, we komen die straks nog tegen, wij rijden met de motor naar de Brocken” zei ik tegen mijne maat. Dat was zonder de talrijke verbodsborden gerekend die aan elk kiezelbaantje stonden. Niks moto of auto mag erdoor. De Brocken is trouwens alleen bereikbaar te voet of met de smalspoorbaan, de stoomtrein dus. Jammer want ik had vandaag een beetje onverhard ( lees kiezelbaantjes ) gepland. Doorgereden tot zover we mochten en dan maar teruggekeerd naar het hotel. Onze Nederlanders hadden de motorstalling volledig ingenomen zodoende stonden onze GS’n onder de blote hemel. Puppes en de lokale pizzeria hebben aan de Belgen weer een centje verdiend alvorens wij in de bar van het hotel met de andere rijders wat info uitwisselden. Eén van hen is de voorzitter van het Nederlandse RT forum.
De regen op zaterdagmorgen:
Nationaalpark Harz met de twee avonturiers:
Paaltjes zijn geschikte helmkapstokken:
Bushokje in het nationaal park:
Inganspoort Neustadt
Gezond middagmaal:
Kyffhauser ( jammergenoeg in de steigers )
De eindeloze draaitrap:
Met als beloning panorama's
Stollberg
Klokkenspel in Blankenburg:
De smalspoorbaan naar de Brocken
Op weg naar de top van de Brocken
Zondag 17/6:
Eerst nog zwaar bewolkt maar erna zonnig was de weersvoorspelling en gelijk hadden ze. Ook op de barometer aan de buitenmuur van het hotel had ik opgemerkt dat de luchtdruk omhoog ging. Ontbijten om 8 uur en dan de motor op. Ritje door en rond het Nationaal park met Goslar als toeristische attractie. Eerst rustig rijden en genieten van de natuur in het park, motoren aan de kant te Torfhaus van waaruit je een prachtig zicht hebt op de Brocken enkele kilometers verder. Even rondgewandeld in het bezoekerscentrum en het idee om in de plaatselijke gelegenheid iets te drinken werd al snel teniet gedaan wegens grote drukte. OP de parking even een elektrische motor staan bewonderen, de eerste maal dat ik er eentje zie in het straatbeeld al leek het meer dat een verkoper er naar hier mee was gekomen want we zagen verscheidene mensen er op proefrijden. Dan maar verder om iets te drinken. Amai zo een ruime mooie baan en die rijden hier rustig, het gas erop dedju, ai, flits, oef, gelukkig weer op kop. Ah nu weet ik waarom het tempo zo laag was. In Bad Harzburg koffiestop bij een echte Italiaan, de discussie binnen in de zaak maakte dat duidelijk, wij zaten gelukkig op terras. Door de mama mia’s en andere Italiaanse uitspraken gingen de gedachten weer even naar onze maat, CarloIT die normaal zou meegaan maar door omstandigheden niet kon.
Dat de Duitsers meer liefhebbers zijn van Trikes dat wist ik al maar dat ze er ook hun caravan achter mee trekken dat zagen we de komende kilometers wel genoeg. Blijkbaar meeting van een trike club geweest. Next stop, de Romkerhuller wasserfall, althans dat was de bedoeling, hoe ze te bereiken stond er niet aangegeven, dan maar even gekeken hoe de kayakers aan de afdaling van de Oker begonnen en doorgereden tot de Okerstaussee, één van de vele stuwdammen van de Harz. Ik merk dat er een motorrijder tussen mij en Rolf is komen rijden en ik besluit van het gas er stevig op te houden. Op een recht stuk komt de motor naast mij met de bedoeling van over te gaan maar die begint plots te remmen bij het zien van de volgende bocht, ik zet er het gas extra op en geef de Duits het nakijken tot frustratie van dat menneke. Hij is toen braafjes achter gebleven tot ik bewust het gas toeschroefde om mijn maat laten bij te komen. Doet soms eens deugd die street fighters het nakijken te geven. Bon, middag ondertussen en in Clausthal-Zellerfeld bestellen we een Jagerschnitzel in een restaurantje en krijgen voor onze 10,5€ eerst een lekkere bouillon, een slaatje, erna de schnitzel met frietjes en nog een fruitsla als dessert. Niet verwonderlijk dat het hier vol met gepensioneerden zit, veel voor weinig geld. De weg die we nu nemen volgt het riviertje de Innerste en is leuk met ruime bochten waarbij het gas er flink op kan. Tussen Lautenthal en Bockswiese moet ik na een bocht goed in de remmen wegens een jonge vos die heel rustig zijn tijd nemend de straat oversteekt. Tot zover onze kennismaking met het wildlife in de Harz. Lynxen, beren , wolven of herten hebben we niet gezien. We rijden Goslar binnen en zetten de motoren op één va de vooropgestelde parkeerplaatsen aan de Kaiserplatz en bezoeken te voet de oude binnenstad die geklasseerd staat als Unesco werelderfgoed. Mooi maar ik had er meer van verwacht en eerlijk gezegd was ik meer onder de indruk van Stolberg. Genietend op het terrasje op de markt werden we nog vergast door het klokkenspel aan de muur van het Kaiserringhauss en bijhorende bewegende beelden toen het 15uur werd. Zalig weertje ondertussen en het terras zit aardig vol net als de andere hier op het marktplein. Iedereen licht gekleed, leuk om naar de dames te kijken en wij zitten daar met onze motorpakken aan. Het is toch een aangename 24°C ondertussen. Verder rijdend tot Eckertal waar we stoppen om de voormalige grens tussen oost en west te fotograferen, alleszins de gedenksteen en het bijhorende bord dat er nu de toeristen aan herinnert dat je hier vroeger niet zomaar doorkwam. De rit vandaag was amper 206km waardoor we tijdig aan het hotel aankwamen en onze beestjes weer de VIP plaats onder het afdak hadden. Opfrissen en een frisse pint op het terras van Puppes gaan drinken was de boodschap. Erna nog een lekkere kip curry schotel bij het Hapimag resort. Tijdens onze avondwandeling ontdekten we het park en bijhorend golfparcours. Tiens, dan hadden we heel Braunlage toch nog niet ontdekt. Terrassen en dan de voetbal kijken in de bar van het hotel. Erg toch, vermits Duitsland op dezelfde dag als Nederland speelt kunnen onze mede reizigers de laatste avond van hun verblijf niet zien hoe hun Nationale ploeg ten onder gaat, de oranje t-shirts ten spijt die sommige aanhadden. De Duitse hotelgasten, ruim gepensioneerd die waren wel in hun nopjes met de overwinning van hun elftal. Rolf en ik stonden erbij en keken ernaar
Het Torfhaus bezoekerscentrum:
Rangerhouse aan de overkant
Electrische motor gespot
De Brocken
Het meisje en de ezel, de jongen met 105 paarden:
Hier droomde ik als tiener van
Puur natuur
Okerstausee
Goslar:
Voormalige grens tussen oost en west
Maandag 18/6:
Na het ontbijt de Nederlanders een veilige thuisreis gewenst, ondertussen nog grappend over hun elftal. Wij richting het voormalige Oost-Duitsland met een ritje van 227km. De thermometer klimt snel in de hoogte. 30°C is geen uitzondering vandaag. De Rapbodeltallsperre is groot en de weg niet geschikt om vlug even een foto te nemen. In Treseburg zijn werken aan de gang en moeten we 9km terug rijden om een alternatieve route te nemen, niet erg, de baan is leuk bochtig en de natuur is mooi. Bij de eerste stop in Quedlinburgh is het al enorm warm en we zijn blij dat we het marktplein van de oude binnenstad ontdekken om na de rondgang gesleurd met helm en motorjas even een verkoelend terras te doen. Ook hier staan de kerk en het kasteel op de Unesco werelderfgoedlijst. Vertrekkend uit deze stad merken we oude appartementsblokken op die duidelijk Oostblok uitstralen, koud en kil ondanks de broeierige warmte. Door de warmte besluit ik om Burg Falkenstein links te laten liggen, ik wil rijden, de verfrissende wind voelen tussen de bomen van het bos. Ok, volgens de foto’s op Google Earth lijkt het kasteel wel de moeite, een andere keer dan maar. Wat verderop houden we halt aan het Reiterhof Pilger en ploffen ons neer aan een tafeltje onder de bomen. De dienster, een gothic type, getatoeëerd op haar been van de enkel tot…, de tekening liep verder onder haar minirokje door en haar haar langs één zijde weggeschoren op haar hoofd straalde weinig vertrouwen uit en ik was dan ook wat argwanend naar onze ( alweer ) schnitzelschotel. Die was gelukkig wel lekker en verzorgd en smaakte ondanks de hitte. Na de middag rijden we door het Selketal en kruisen meermaals de rivier en de overwegen van de Selketal spoorbaan. Die zijn trouwens onbewaakt net als degene in het natuurpark, inhouden en uitkijken is de boodschap. In een duel trein vs. GS weet ik al op voorhand wie verliest. In Bad-Sudenrode is er aan de tafel van een duo Nederlandse motorrijders nog wat plaats vrij en ze nodigen ons dan ook uit om bij hen plaats te nemen. Er worden wat gedachten en ervaringen uitgewisseld en na een tijdje besluiten zowel zij als wij onze trip verder te zetten. Voor ons eindigt het 30km verder aan het hotel. Amai vlug even opfrissen en tijd voor een frisse pint bij, jawel, Puppes. Is een beetje the place to be. Het laatste avondmaal nuttigen we opnieuw op het terras van de lokale Italiaan en Rolf en ik hebben nu ook wel een ijsje verdient. Na het eten opnieuw een stevige wandeling, wederom ontdekken we iets nieuws, de kabelliftbaan naar de Wurmberg, de langste van de Harz en een kilometer verderop de oefenschans. De grote schans boven op de berg daar zijn we niet geraakt, next time dan maar want weet, I’ll be back. We nemen nog een drankje in het hotel en ploffen ons in de tuin neer op de relaxzetels en overlopen de afgelopen dagen nog eens.
Quedlinburgh
Dinsdag 19/6:
Aan alle vakanties komt een einde, ook aan deze jammer genoeg. 568km scheidden ons van het thuisfront, uiteindelijk werden het er 610. Zeker driemaal een serieuze omleiding wegens wegenwerken. Voor Rolf was het prettig rijden er af wegens ABS problemen aan de motor en het ontbreken van remkracht met de electrisch bediende rempompen. Maar goed, we duiken nog een laatste keer het natuurpark in, nemen nog een laatste keer de verse dennengeur in ons op, op natuurlijke wijze i.p.v. thuis uit de Febréze spuitbus
. Via de Oderstausee, yep weer een stuwmeer maar wat wil je, de Harz bevat de meeste van Duitsland. Het rijden gaat heel vlot via de Bundesbahn en de snelheid nadert bijna die van de snelweg, euh bijna ….In Eliehausen duiken we opnieuw lokale wegen op, we worden vergast op prachtige vergezichten, vers aangeplante velden, de lente ten top. De Weser moeten we ditmaal per veerboot over maar vooraleer die te nemen gaan we eerst wat vocht opslaan. Duitse koffie behoort niet tot de beste die ik ooit al dronk maar soit, de prijzen di hier gehanteerd worden mogen een mens niet doen klagen. Waar vind je nog een koffie voor 1,25€, een kan waar twee tassen uitkunnen. Een cola of andere frisdrank heb je voor een luttele €. Daarvoor moet je in België al naar de Edemolen in Nazareth die waard verkoopt daar ook alles aan 1€, goed we wijken af, terug naar Duitsland. De Weser overgestoken en dan rijdend tot Obermeiser waar we de eerste maal een serieuze wegomlegging moeten nemen, 16km ipv 8km voorzien. We zitten terug op het traject en 6km verder de volgende wegomleiding, 3km wordt dan plots weer 14km. Het is middag als we in bad Arolsen aankomen maar ik besluit om nog wat verder te rijden, heb geen zin in een drukke stad. Goed idee blijkt want in Adorf ontdekken we een hele gezellige locatie, Gasthaus Hofmeister met een hele vriendelijke waardin. Voor de laatste maal op Duitse bodem wil ik wel een Schnitzel, het slaatje erbij is heel vers dat proef je met een lekkere dressing. Een uurtje later weer de baan op en aan de Diemelsee de voelers weer op scherp om geen bocht te missen. Mooie locatie en iets verder jawel een omleiding maar slecht aangegeven. OP de heuvelpas rijden enkel vrachtwagens voor ons beladen met asfalt, eentje zet zich zelfs even dwars over de weg met zijn 4 pinkers op. Wat later wordt ons door een andere vrachtwagenbestuurder duidelijk gemaakt dat we niet verder kunnen. Damned, een omweg van 26km terwijl het er normaal maar 10 waren. Het verkeer wordt in het noordelijke Sauerland dan nog drukker en het tempo zakt, de tijd op de gps loopt op. In Bestwig, na de zoveelste frustratie van het ABS gedoe en hiermee gepaard gaande de motor even onhandelbaar op zijn zij moeten leggen heeft Rolf er genoeg van en we besluiten om zo snel mogelijk de snelweg op te zoeken. De GPS wordt ingesteld op snelste weg naar huis, nog een dikke 350km snelweg. We houden nog een tank, annex plas, annex drankstop op de Duitse snelweg en nog een rustpauze net voor Eindhoven. Komt er nog filefilteren op de Antwerpse ring bij maar om 19uur staan we moe maar voldaan aan onze eigen Heimat.
Stop en overzet aan de Weser met een mooie gerestaureerde Florette
Laatste middagstop:
Rolf bedankt om me te vergezellen, het waren 5 aangename dagen, im nächsten Jahr.
