Toen we vertrokken op woensdag 18 april was het nog een groot vraagteken hoe het weer zou zijn.Zowel thuis was het triestig en in de Balkan was ook nog geen zekerheid op goed weer. Dus vertrokken we met ook winter en regenkledij mee. Onderweg in de Ardennen kwam de fleece al goed van pas, want de temperatuur zat maar rond de nul graden.
Zoals bijna elk jaar was de heenweg hetzelfde, en feitelijk niet veel commentaar waard… de eerste dag van Antwerpen langs de autobaan naar Metz waar we overnachten in een Formule 1 hotel. Dan langs kleine baantjes naar Duitsland alwaar we een paar dagen gebleven zijn om vrienden te bezoeken..
Onze laatst halte in Duitsland was in Oberstdorf. Dit is gelegen midden in het skigebied,waar we bij vrienden gelogeerd hebben. Het weer was koud maar zonnig.
Van hieruit zaten we direct in Oostenrijk. De bedoeling was om via den Brenner, (wel de oude baan, niet de de betalen,maar nietszeggende autostrade) via Italie te rijden en een paar mooie baantjes in de Dolomieten te doen. De Brenner is normaal gezien geen probleem, maar het was toch zo koud dat we blij waren dat we aankwamen op ons adres om te slapen. Dit was bij een mevrouw die kamers verhuurde en waar we vorig jaar ook geweest waren. Maar we hadden niks gereserveerd… doen we nooit niet… En aldus was deze brave madam niet thuis en moesten we nog wachten.
Toen ze wat later thuis kwam, was het geen probleem om een kamer te krijgen…We waren de enige… ahja, wie was ook zo gek om nu al langs daar te komen. Maar de verwarming was nog niet op. Godverd, koud dat het was op die kamer! En in dat bed!… slapen met lang ondergoed en fleece aan, anders was het niet te doen.
De volgende dag, verder… nog een klein stukje over de Brenner. Maar de weg ging nog wel hoger en hoger, en voor we aan de grens met Italie waren kwamen de eerste sneeuwvlokken al naar beneden. En na de grens werd het niet beter…. Sneeuw en kou… alles hadden we aangetrokken. Onze bagagezakken waren bijna leeg omdat we alles aan ons lijf hadden.
Na een tijdje door de sneeuw gereden te hebben zijn we gestopt aan een tankstation om een koffie te drinken en ons wat op te warmen. Na een gesprek met een plaatselijke bewoner,opperde Brigitte het voorstel om hier in de buurt toch maar een plaatske te zoeken om te blijven tot het weer beter was…Maar het was nog maar goed middag, en ik zag dat niet zo direct zitten… Ge denkt altijd, dat het wel beter wordt en dat die sneeuw toch niet zal blijven. Maar om de blaaskapel in het midden te houden moet ne mens af en toe toch wel wat toegeven. Aldus zijn we om 14u30 in een hotel in Dobbiaco gestopt. En, ik moet zeggen, al goed dat we dat gedaan hadden want we waren nog geen uur binnen of het begon dan maar serieus te sneeuwen.
Dan maar een rustig dagske.Een wandelingeske door het dorp. ’s Avonds goed gegeten, zoals gewoonlijk bij Italiaans en ‘s morgens een lekker en overvloedig ontbijt.
En dan verder….Het verschil met de vorige dag was groot! Het was droog en nog wel fris, maar aangenaam fris. Heel het landschap lag nog vol met verse sneeuw, maar de banen waren vrijgemaakt en goed berijdbaar. Maar de weg ging nog wel hoger en hoger, en hoe hoger we kwamen, hoe blijer we waren dat we de dag ervoor toch maar gestopt zijn. Want anders waren we gegarandeerd in de problemen gekomen. We zaten nog altijd midden in de Dolomieten, De Kreuzpass.
Maar ongelooflijk mooi en plezant om door te rijden.
En altijd maar goesting om te stoppen en fotokes te maken…
Na een dag rijden en stillekesaan beginnen te genieten zijn we ’s avonds aangekomen op onze bestemming. Dit was de camping in Slovenie, bij de Willy, waar we vorig jaar ook geweest waren en fantastische herinneringen aan overhielden.
Maar ook hier, waren we de enige logés. En de Willy was niet daar. Volgens zijn vrouw zat hij in Duitsland. Maar het goede nieuws was dat het weer ging beteren en dat het de volgende dagen meer zomers ging worden…Zodus besloten we maar om een paar dagen daar te blijven en de omgeving te verkennen.
En Brigitteke te voldoen aan haar liefste bezigheid (Na motorrijden wel te verstaan…)
Maar ja, De Willy was daar niet, en het was niet zoals vroeger, daarom besloten we na 2 nachten om maar verder te trekken.
We reden de grens met Croatie over en kwamen bij Delnice in een meer bosrijke omgeving.
Ik had op de gps de route voorbereid en volgde deze maar. Zodoende sloegen we in het dorp een straatje in, dat na een paar honderd meter overging in een aardeweg, en dan het bos indook. We waren stilaan op zoek om een plaats te vinden om de tent op te zetten. Op een gegeven moment, midden in het bos, stond daar een huisje…Het was een verlaten blokhut, de luiken waren afgesloten, maar dat stoorde ons niet. Wij hadden meer oog voor de ligging. En deze was FANTASTISCH… een beetje afgelegen van de weg.
Met aan de achterkant een open en gebetonneerde plaats, zelfs met een afdak en grote tafels, een barbecue. Met andere woorden, ik dacht, misschien is het niet nodig om de tent op te zetten. We kunnen onze slaapzakken zo wel op de grond of op de lange tafel leggen.
Brigitte had haar motorbotten en broek al uitgedaan en haar gemakkelijk gekleed, toen ik met haar stond te babbelen, zag ik over haar schouder plots de eigenaar van de plaats.
Deze beer kwam zo stil naderbij dat geen van ons beide iets gehoord had.
De eerste indruk was niet angstwekkend ofzo. Maar het geluid van zijn ademhaling was wel wat sterker als we van een hond gewoon waren. Maar toen ik zijn nagels zag, dat was wel iets waar we moesten voor oppassen.Ook stond hij praktisch niet stil. Hij was voortdurend in beweging en liep van links naar rechts. Het was niet gemakkelijk om foto’s te nemen. Het veiligste was om telkens de motor tussen hem en onszelf te houden.
Brigitte was nog nooit zo vlug aangekleed en in haar botten.
Alles terug ingepakt en klaar om terug te vertrekken. En dit zo vlug mogelijk Dit leek ons gezien de omstandigheden de beste keuze.Om te slapen in openlucht, als er beren rondlopen hadden we geen van beide nog zin.
Toen ik de motor starte,ging hij enigziens achteruit en konden we vertekken.
Zoals gewoonlijk denkt ge optimistisch en denkt ge dat ge het slechtste gehad hebt en dat het spoedig beter wordt… Niet dus. Ik volgde gewoon de weg, aangegeven door de gps. Deze zei, nog 2km rechtdoor en dan een afslag. Ik dacht dat we dan wel uit het bos zouden zijn, maar dit was niet het geval, er kwamen nog veel “afslagen”, maar ze waren telkens een afslag op dezelfde weg, en de weg door het bos duurde uiteindelijk nog meer dan 30 kilometers! Ook hebben we op deze weg, later nog een beer tegengekomen, maar deze is door het geluid van onze motors gewoon de weg overgestoken en in het bos verdwenen.
Het is ongelooflijk dat er nog zulke grote wouden en bossen bestaan, waar ge uren en kilometers rijdt, zonder iemand tegen te komen. Dat bestaat bij ons gewoon niet. De weg was onverhard, en eraan te zien dat hij ongebruikt was. Het was alles behalve aangenaam om te rijden. Het was zeer moeilijk, en hij ging ook steeds verder omhoog.Op een bepaald moment zaten we op 1800m. Het bleef maar duren, en ik was ook ongerust, dat als er iets met één van ons, of de moto iets zou gebeuren we in dikke shit zouden zitten. Ik mocht er niet aan denken dat er iemand in panne zou staan, en alleen in het bos achterblijven terwijl de andere hulp zou moeten halen. Ik denk dat Gitte met hetzelfde in haar hoofd zat, want het was heel stillekes in de Scala Rider. Ik heb niet veel gehoord van achter mij. Ze heeft zelfs geen enkele keer gezegd dat ze wou stoppen om te plassen of te drinken… Heel raar… Onze aandacht ging volledig naar het rechthouden van de moto’s en om te stoppen om fotokes te nemen, ja sorry, maar dat was op dat moment geen optie.
Na uren te hebben gereden, zagen we uiteindelijk langs één kant,tussen de bomen door enkele huizen staan en de weg werd ook een beetje beter.Een beetje grind in plaats van aarde en modder.
Toen we dan op de geasfalteerde weg terug waren, viel er een pak van ons hart, ik denk een betonblok van meer dan duizend kilo… Het was ondertussen ook bijna goed donker geworden.En dan…. “ik wil drinken”…. “Ik moet plassen”…. “Ik wil een bed om in te slapen, en niet in de tent”
Het was maar een klein dorpje (Jassenak) Gestopt aan een huis waar mensen buiten stonden en gevraagd of ze wisten waar we konden slapen.
Deze hebben dan iemand opgebeld die kamers verhuurde en deze man is ons terplaatse komen ophalen.
En alzo heeft den Ivan ons opgepikt en naar hem thuis gebracht.
De kennismaking, ook met zijn vrouw was zeer hartelijk. Direct een borrel om het ijs te breken. Maar het kon ook zijn dat hij zag dat we nog een beetje gestresseerd waren en ons wilde kalmeren..
Toen ik hem het verhaal van onze ontmoeting met de beer vertelde, was hij zeer geïntresseerd. Hij vertelde ons dat hij al 7 jaar in Croatie woont en nog nooit een beer in levende wijze was tegengekomen maar dat er nog ongeveer 1500 beren leven, en in de streek die we juist doorgereden zijn leven er nog ongeveer 100 tot 150. Ze leven normaal gezien boven de 800m hoogte.Het feit dat ik vond dat de beer niet agressief was, mocht ik volgens hem toch zo maar niet aannemen want een beer kan je rap en gemakkelijk verwonden als hij zich bedreigd (of zelfs maar gestoord )voelt of als het een wijfje met jongen is. Want dit is de gevaarlijkste situatie. De kleintjes kennen nog geen gevaar en komen naar jou om te spelen of uit interesse en de moeder voelt dit een bedreigende situatie. Uit de foto's maakte hij op dat dit een beer was van ongeveer 4 tot 5 jaar oud. Ook was het niet zonder gevaar, vertelde hij, omdat het nog vroeg in het jaar was. Het was nog altijd lente en de beer had nog niet teveel voedsel gevonden en nog op zoek in het bos. Hij kwam waarschijnlijk op de reuk en ons lawaai af. In alle geval, heeft hij direct onze foto's uitgeprint en aan zijn muur gehangen, en ons ook een print-out gegeven. Dit was wel gemakkelijk. Zo konden we later, als we aan iemand dit verhaal deden, direct deze tonen. De blokhut, waar we onze ontmoeting hadden, die kende hij wel, en hij was van plan om later naar daar te rijden, maar dan wel in zijn wagen te zitten wachten en hopen dat de beer nogmaals terugkwam.
's Anderendaags vonden we het wel een beetje spijtig dat we geen foto's in dit bos getrokken hadden, en we besloten, ook omdat we nu toch wisten hoe en waar er terug uit te geraken om een dagtour te maken, ook deels nogmaals door dit bos.... Maar deze keer zonder bagage en niet meer over de te moeilijk stukken.En niet te ver erin!
Later na het bos nog eens wat in de omgeving rondgereden en iets gezocht om te eten.
De dag daarna zijn we verder gereden.
De bedoeling was om naar Karlobag te rijden, daar de ferry te nemen naar het half-eiland en te overnachten op de camping in Razanac.
We hebben in heel de Balkan, bewust de kleinste baantjes opgezocht en de drukste en grote links laten liggen. Tel daarbij nog onze relaxte kruis-snelheid en je komt op meer dan een dag rijden.
Toen,later in de namiddag begonnen we toch uit te kijken naar een camping ofzo. We vonden een wegwijzer, met camping erop, en die volgden we. Maar in plaats van de aangegeven 3 km was het meer dan 10 km rijden vooraleer we hier verdere sporen van terugvonden. Toen we aan deze camping stopten en vroegen voor een plaats, zeiden ze ons dat ze maar eerst volgende week open gingen.
Ik vroeg of we toch niet ergens onze tent konden opzetten voor één nacht... Ja, dat kan, volg mij maar. Ze toonde ons een stuk wei,nog vol met schapen. Dit was de camping... Het sanitair was ook nogal ver. We mochten onze tent tussen de schapenstront zetten en dit voor de prijs van 20 euro... We hebben deze dame vriendelijk bedankt voor het aanbod maar zijn hier maar niet op ingegaan. Wij zijn geen wandelende (of rijdende) portemonee, en dit vonden we toch wel overdreven.
Later, begonnen we uit te kijken voor een rustig plaatske te vinden om onze tent wild te zetten. Dit hebben we op een gegeven moment gevonden.
Gratis, en voor niks! Maar wel met hetgene voor ons belangrijk was : rust en stilte. Niemand storen maar ook niet gestoord worden.
Hier hebben we echt van genoten. Niks te horen behalve het fluiten van de vogeltjes wanneer de dag aanbreekt.
Zo kwamen we de dag daarna terug dichter bij de zee. Onderweg heb ik nog een fotoke genomen van Brigitte en de inspiratie een beetje gehaald bij de burgemeester van Aalst.
Maar wel, met alles proper en volledig in goede zeden te houden.
Aan de vertrekplaats van de ferry, kennis gemaakt met een groep Duitse Turken, of waren het Turkse Duitsers, dat weet ik niet. Maar deze mannen waren op weg van Keulen naar Troye en terug, en hiervoor hadden ze 3 weken. Het waren wel sympathieke gasten.
Toen we aan de overkant kwamen, was het nog ongeveer 70 kilometer tot de camping. Dus in de vroege namiddag kwamen we daar aan. Tijd genoeg om een doucheke te nemen en onze kleren een beetje te wassen. En verder wat chillen en rustig in het dorp wat gaan eten.
Vorig jaar hebben we in Croatie nog ergens wild gekampeerd en de bedoeling was om de dag later deze plaats terug op te zoeken. Maar we hebben ze niet meer terug gevonden. Zo zijn we verder getrokken en op een bepaald moment in de nabijheid van het natuurpark Roski Slap,stond daar een bordje, "Camp Europa"... Wij daarheen. Bleek dit een hele kleine camping te zijn, uitgebaat op een boerderij door Nena. en haar man Jossip. Heel vriendelijke,warme en eenvoudige mensen... direct een pint bier ter verwelkoming
Het was er heel rustig ( we waren weeral de enige gasten) maar met al het sanitair wat ge nodig hebt. ( Op al de campings, in de Balkan, waar we verbleven hebben was er (In tegenstelling tot de 3- of 4-sterrencampings bij ons in Belgie of Luxemburg) gratis warm water voor de douche, en dit zoveel ge wilt. Ook was er op elke camping papier op de toiletten. Ook al hebben ze geen sterren. Bij ons moet ge overal betalen voor warm water,en uw papier zelf meebrengen. Wel is er bij ons overal gezorgd voor "animatie"... disco muziek tot 's morgens vroeg, zodat ge (recht evenredig met de sterren,) op uw matras ligt te daveren van de bassen en geen oog dicht doet. De mensen ginder hebben veel minder luxe ,maar ze hebben veel meer voeling en aandacht voor wat de doortrekkende passanten eigenlijk nodig hebben.
[Zo zijn we hier ook 2 nachten gebleven en de dag ertussen de streek van het natuurpark verkend.
Toen we vertrokken en de rekening vroegen... 11 euro.Dit voor de 2 nachten.
Hierna zijn we verder gereden naar Split.
De camping waar we vorig jaar hebben gestaan was terug ons doel. Vlak aan het strand, zodat ge 's morgens een fantastisch idylische plaats hebt om te ontbijten.
Deze camping is zo klein dat er maar maximum 5 plaatsen zijn.
's Avonds een wandeling langs het strand en in een plaatselijk restaurant gegeten.
en dan genoten van de zonsondergang.
De dag daarna hebben we Split bezocht.
Split is een gezellige maar toeristische stad. Maar toch vindt ge gemakkelijk een restaurant waar ge lekker kunt eten voor een eerlijke prijs.
Na 2 dagen op deze camping zijn we via de kustweg verder gereden naar Dubrovnik. Deze ongeveer 200km lange rit was uitendelijk nog de meest saaie van de ganse vakantie.
Vooraleer ge Dubrovnik binnenrijdt ziet ge deze brug...
En dan te zeggen dat ze de mogelijkheid afgeketst hebben om een mooie brug in Antwerpen te hebben...
Op de camping hebben we een kerel ontmoet die met een 50cc brommerke, een " Swalbe",een oud model uit de voormalige DDR onderweg was. Hij kwam uit Duitsland,via Rome en nu in Dubrovnik. Hij had geen tijdsdruk en was nog van plan, om net zoals wij door te rijden naar Montenegro en misschien nog verder. Hij was het highlight op de camping.
De dag daarna hebben we Dubrovnik bezocht.
Wij hadden de indruk dat (zeker het centum ) één grote toeristentrap is. Alles is hier veel duurder naargelang hoe dichter ge in het centrum zit.
Als ge de trappen opgaat , in de hoger gelegen delen is het veel goedkoper.
Ook de campingprijs was naar west-europese maatstaf, maar wel met meer luxueus en modern sanitair.
Als we nogmaals deze kant uitkomen zal ik zeker geen omweg meer maken op deze stad te bezoeken.
's Anderendaags nog een laatste zicht op de stad.
En dan door de bergen richting Bosnie en Montenegro.
In Bosnie zijn we direct over de grens op zoek gegaan om te tanken, en aldaar een groep motards ontmoet uit Duitsland. Deze vertelden ons dat ze in Bosnie, als lokale munt, de Duitse mark overgenomen hadden. Niet direct de biljetten enzo maar wel de waarde van het geld. Maar dat ze overal onze euro's aannamen . Ja, dag Jan... In de eerste supermarkt waar we wat inkopen wilden doen, wilden ze geen euro's aannemen en betalen met bancontact was niet mogelijk... ook geen geld uit de muur halen... (buiten Europa). Dan maar gewoon wat euro's gewisseld en contant betaald.
Alzo kwamen we in Montenegro.
Onderweg hadden we al te maken gehad met verschillende valuta. En eigenlijk zijn wij al goed de Euro gewoon om te betalen in alle landen zolang je in Europa blijft. Maar nu,dacht ik, vooraleer de zever weer begint zoals in Bosnie,ga ik naar de bank om geld te wisselen.
Alzo gedaan. Naar een bank. Kom ik daar binnen, leg ik 50 euro op het winket en vraag om te wisselen. Deze meneer bekijkt mij efkens en legt dan 2 biljetten van 20 en één van 10 euro terug voor mij... Ik vraag; hoe? is dat hier den Euro?Ja mijnheer, inderdaad.
Montenegro is nog niet bij Europa maar ze gebruiken wel den Euro... Ik voelde mij wel een beetje belachelijk en toen ik dit buiten aan Brigitte vertelde,die ondertussen wat in het zonnetje op het gras lag, hebben wij maar eens hartelijk gelachen.
Maar later onderweg in Montenegro hebben wij wel gemerkt dat het nog gene zomer was.
We zaten weeral in de bergen en de temperatuur flirtte met het vriespunt.
Kamperen vonden we geen goed idee omdat we op een hoogte zaten dat als skigebied aangeschreven stond.We besloten om een kamer te nemen voor 1 nacht.
We besluiten om de dag erna naar Sarajevo te rijden. We moeten morgen weer een stuk terug. De rit naar Sarajevo was fantastisch. Landschap, bergen en bochten. We rijden bestendig tussen de 1000 en 1300 meter hoogte, maar zo koud als de dag ervoor was het niet meer. We komen door een canyon.
en rijden heel lang naast een gigantisch stuwmeer.
Nadat we de grens met Bosnie gepasseerd waren, was het weeral tijd om iets te eten. Dit deden we langs de baan.
Een lekker bordje met vers mixed vlees. Recht van de spie.
We stoppen voor Sarajevo aan een tankstelle. Hier ontmoeten we 2 motorrijders. Ze kwamen uit Hongarije maar ze waren als Nato-soldaat gelegerd in Sarajevo en kenden de stad heel goed. Zij hebben ons begeleid naar de enige camping aldaar, die we eigenlijk op onszelf waarschijnlijk niet zouden gevonden hebben.
Als dank hebben we ze een koffieke aangeboden en nog wat gebabbeld op het terras.
De camping in Sarajevo was groot maar het sanitair was nog van in den tijd van Tito, en achteraf niks meer aangepast. Maar zoals gewoonlijk wel gratis douches en wc-papier. Ook was de prijs naar europese maatstaf ( 55 euro voor 2 nachten)
De dag daarna hebben we Sarajevo bezocht. De moto’s op de camping laten staan, en met het openbaar vervoer naar de oude stad gereden. Dan zijt ge gerust.
Als ik vanuit de oude stad de heuvels bekeek van waaruit ze in de oorlog beschoten zijn dan bekroop met toch een raar gevoel. Ik herinner me nog goed de beelden van destijds.
Ook hebben we het kleine museum bezocht waarin de aanslag op prins Ferdinand en Sofia uitgebeeld wordt. Deze aanslag was destijds de oorzaak van het begin van de eerste wereldoorlog
Altijd de gelegenheid nemen om ne goeie turkse koffie te drinken.
En Cevapcici behoort ook tot de specialiteiten daar. Heel lekker voor een klein prijske.
Sarajevo is een aangename stad om te bezoeken. En ge wordt er als toerist niet zo beschouwd als melk-koe.
Van de steden die we in de Balkan bezocht hebben staat voor mij deze op de eerste plaats.
’s Anderendaags trekken we verder. Richting Jaice.
We verlaten de hoofdbaan en volgen een geel baantje (Michelin) en komen algauw weeral terecht op onverharde wegen.
De verbinding tussen dorpen is niet altijd aangelegd in geasfalteerde banen daar.
In Jaice hebben we direct de pijlen van de camping gevolgd.
Deze camping was één van de beste waar we geweest zijn.Alles proper en verzorgd.In heel de camping free wifi. Rustig gelegen.Met de mogelijkheid om iets te eten of te drinken, en voor een prijs waar ge het zeker niet moet voor laten.( 21 euro betaald voor 2 nachten)
Daar hebben we kennis gemaakt met een paar bikers. Op het eerste zicht ruwe mannen maar zeer aangename kerels. Degene die naast Brigitte zit, was een “prospect” van de groep, maar een fantastisch toffe en kalme kerel. Hij heeft vroeger ne keer met zijn motor van Duitsland naar Kongo gereden.
Waar we wel hebben moeten mee lachen was wanneer ze vertelden dat ze ergens gegeten hadden, en zoveel op hun bord gekregen hadden... "dat er achteraf geen plaats meer was voor bier..."
En hun moto’s waren ook wel niet zo gewoon:
En dan zagen we de hond liggen…. Het was heel warm, maar hij was hoorbaar aan het genieten…
En toen begrepen we hem…
En zoals gewoonlijk, de dag daarna Jaice bezocht. Een klein stadje, met als voornaamste bezienswaardigheid, de waterval midden in het centrum.
In de omgeving van de camping was er een groot meer,waar de mensen naartoe trekken voor verpozing (en afkoeling) en waar de beroemde kleine watermolentjes staan.
Het was nog steeds stikheet. Boven de 30°. Maar toen we ’s avonds op de camping via internet naar het weerbericht keken omdat we van plan waren om ’s morgens verder te trekken, konden we gewoon niet geloven wat we lazen… de dag daarna: 4°… In Split 7 of 8° en ook in Dubrovnic, hetzelde… In Slovenie, niet beter…Dit kon niet zijn… wij zaten nog te puffen van de hitte.
Maar deze nacht was het beginnen regenen en daardoor al, koelde het direct af. ’s Morgens nog steeds regen, en een pak kouder. Dan hebben we de tent opgebroken, zo goed als mogelijk al het slaapgerief proberen droog te houden. En zijn.doorgereden. Op de boordcomputer stond als buitentemperatuur een getal van 1 cijfer, en het was zeker geen 9 of 8…
De richting die we uitgingen naar Bihac was nog steeds de bergen in. Het werd weeral ongelofelijk koud, en nat en koude wind… En uiteindelijk reden we door de sneeuw… Ongelofelijk, gisteren nog liggen puffen van de hitte en nu bevriezen op de moto. Alle fleeces wat die we bijhadden en winterhandschoenen… regenkledij… alles aangetrokken.
Brigitte had een probleem met haar zicht. Door het slechte weer,kon ze het vizier niet openzetten en dit besloeg constant langs buiten en langs binnen. Hierdoor zag ze met momenten niks en reed ze nog trager als gewoonlijk.Al goed dat het zondag was en niet veel verkeer op de baan. Maar de weg ging naar boven en naar beneden, en de temperatuur (af te lezen op de boordcomputer) was omgekeerd evenredig met de hoogte (af te lezen op de gps). Dit was feitelijk interessant om te volgen, maar niet aangenaam om te zien. Het nul-punt lag rond de 800m denk ik Telkens we daarboven zaten , reden we in de sneeuw, daaronder in de regen. Ook liep deze weg door een open hoogvlakte en de wind maakte het nog een pak kouder. Na een tijd zo gereden te hebben, kwam dan onvermijdelijk de behoefte van een sanitaire stop. Simpel gezegd, maar niet gemakkelijk en aangenaam om in zulke omstandigheid proper en efficiënt te volbrengen.
Onderweg op deze rit die toch wel 170km lang was, hebben we geen foto’s gemaakt.
Toen we Bihac binnenreden…. Direct het eerste hotel dat we tegenkwamen,binnengeduikeld. Prijs was op dat moment niet belangrijk.
Later die dag kwam er nog een Zwitserse motorrijder binnen, die kwam vanuit de richting van de kust. Hij had onderweg zo gene kou, maar wel last gehad van de wind.
Toen hebben we besloten dat het niet aangenaam rijden meer was in de bergen , zelfs gevaarlijk. En dat we zouden proberen om de kortste en laagst gelegen weg terug naar Slovenie, richting kust te nemen.In deze periode kwamen er ook berichten op de lokale televisie van hevige sneeuwbuien in de regio.
Onderweg eerst nog slecht weer
Maar dan, rijden we eindelijk terug een beetje beter weer tegemoet…
En zo zijn we beland op een camping in Slovenie, op 3 km voor Nova Gorica.
Deze camping is gelegen, vlak tegen een bergkam. En recht boven de camping bevindt zich een startplaats voor parapentevliegers. De meeste gasten die hier komen houden zich met deze sport bezig. Sommige landen vlak in, of naast de camping.
De campingeigenaar (Aleksander) is een fantastische gast. Hij zou een broer kunnen zijn van de Willy van de andere camping aan Tolmin waar we ook verbleven hebben. Deze mannen beschouwen u nog echt als “gasten”, en helpen op alle manieren dat ze kunnen.
Als we deze camping aanraden,dan weten we dat er geen teleurgestelde reacties op volgen.
Er zijn zelfs slaapcabinnes voor mensen die geen tent bijhebben. Basic maar wel proper.
Eerst een gouden zonsondergang
En daarna juist genoeg licht ’s avonds
Maar een paar uren later was het weeral andere kaas…
Tegen de morgen begon het te regenen, en hard te waaien. En na een tijd kon ge feitelijk spreken van STORM.
Om 7u ben ik efkens uit de tent geweest om te gaan kijken hoe het zat. De terp die we gezet hadden, was maar op en neer aan het vliegen. Zelfs de stokken werden telkens mee van de grond getrokken.
Ik heb dan maar alles afgebroken en weggestoken en dan maar terug in de tent gekropen. Wat kunt ge anders doen bij zulk weer...?
Het was zoveel lawaai van de wind en de regen dat ge dacht dat de wereld verging.
Na een tijd drukte het binnenzeil langs de kant van Brigitte meer en meer op haar schouder en hoofd. Dit was de kant vanwaar de wind kwam. Ze vroeg me om buiten ne keer te kijken hoe het daar gesteld was..
Toen ik mijne kop buiten stak.... riep ik, "godverdoemme, de 2 moto's liggen tegen de grond!!"
Deze waren beide gewoon omgewaaid door de wind. Langs de andere kant dan de zijpoot. Al goed dat ze een eindje van de tent stonden.
De moto's terug rechtgezet. (Sorry mannen, gene tijd en gewoon ni aan gedacht om foto's te maken)
Het stonk serieus naar benzine. Deze was via de carburator uit Brigitte hare moto gelopen en al gedeeltelijk in de grond getrokken. Achteraf bleek dat het om 7 liter ging. Kon meer zijn,want we hadden den dag ervoor haar tank van 45 liter gevuld.
Aan mijne moto was op het eerste zicht niks aan. Later toen we een toer wilden maken bleek dat de pinkerhendel afgebroken was. Dit waarschijnlijk omdat mijn helm over de spiegel hing en deze gekanteld is wanneer de moto op die kant viel. Ook was het hefboommechanisme van de rechterbox om deze smaller of breder te maken,binnenin volledig kapot.UIteindelijk toch nog serieuze schade om op de zachte grond gevallen te vallen en op de valbaar terecht te komen.
Eindelijk een foto gemaakt. De moto's staan terug recht, maar ge kunt aan de bomen nog zien hoe hard de wind waaide.
De tent heeft deze storm zonder problemen overleefd.
Op deze plaats zijn we toch een dag of vier gebleven. Enerzijds omdat het overal rondom slecht weer was maar ook omdat deze streek feitelijk echt was wat het motorrijden plezant maakt. We hebben verschillende toeren in de omgeving gemaakt. Als ge de bergkam, achter de kamping naar boven reed,dan was daar de hoogvlakte waar het wondermooi was om rond te rijden, met een zicht van in de verte de Oostenrijkse Alpen.
Zelfs de hoofdbanen zijn bochtig. Best te vergelijken met Tirol in Oostenrijk. Heel de streek tussen Tolmin en Nova Gorica alleen, is het al waard om naar ginder tegaan.
De wegen in Slovenie zijn in uitstekende staat. Ge moet gene schrik hebben om plots ne put in te duikelen ofzo. En als ge een bord tegenkomt welk u zegt dat het gevaarlijk is voor motorrijders, dan moogt ge dat bijna nemen als een uitnodiging om de gas een beetje verder open te draaien en te genieten.
Zelfs de kleinsten trekken hunne plan om eten te vinden.
Ook zijn we ne keer gaan kijken naar de startplaats waar de parapentevliegers vertrekken. Maar deze plaats was zo schuin dat het onmogelijk was om de moto ergens normaal te zetten. Ik kon gewoon de zijpoot niet uitklappen.
Er zat niks anders op dan hem gewoon zacht neer te leggen.
Achteraf wel een beetje gesukkel om hem om te draaien in de goede richting om weg te rijden.
Brigitte had haar moto al geparkeerd op de laatste kleine parking vooraleer het zo schuin werd. Zij is in zulke situatiebepalingen veel vooruitziender dan ik.
En weeral uitgestrekte wouden waar ge eindeloos kunt rijden .
En dan kwam spijtig genoeg het moment dat we onvermijdelijk terug naar huis moesten.
Sommigen waren zeer triest dat het onze laatste dag was en moesten echt getroost worden
Al goed dat hij niet kieskeurig was.
Vermits het nog steeds slecht weer was in de hoger gelegen delen zijn we door Italie gereden. Maar nu evenwijdig en onder de Dolomieten langs. Zo naar Trento, Bolzano, Merano naar de Rechenpass , en dan door Oostenrijk, de Bundesstrassen via de Arlberg en het Lechtall
Eens terug in Duitsland nog een paar dagen bij kameraden verbleven en nog een klein toerke gemaakt om het af te leren.
en nog wat gerecupereerd....was nodig!
Voila. Dawazet.
Bedankt voor u waandacht…
ps: de foto's, en nog een paar meer, vindt ge hier:
http://s762.photobucket.com/albums/xx26 ... %20Balkan/" onclick="window.open(this.href);return false;
Maakt het juist zo mooi.
R80Gs