Zoals gewoonlijk start ik de vakantie als volgt: burning down the motorway.
Tegen 8u20 ben ik vertrokken.
Het weer is schoon, er is weinig wind en de rit verloopt al bij al vlot.
Enkel voor Lille heb ik een beetje van een file.
In plaats van rond Parijs te rijden, ga ik er nu dwars door. Ik heb wel veel chance: er is namelijk een manifestatie van de Franse boeren, maar ze passeren allemaal langs de andere kant, waar het dan ook strop zit met tractoren alom.
Ook voor Bordeaux word ik geconfronteerd met wat vertraging.
Tegen 19u15 kom ik in Tarbes aan.
De bergen spelen spelbreker: ze houden de wolken tegen en af en toe is er wat gedruppel. Daarom is het besluit snel genomen om 2 nachten te boeken in het Première Classe hotel.
Dag 2, vrijdag 4 september 2015
Tegen 9u30 vertrek ik voor een ritje zonder bagage in de bergen.
Maar ik heb pech, want telkens ik boven de 1000m kom, zit ik in de mist.
Zeer gevaarlijk, vooral met die koeien en geiten. Op d’een duur zie ik in elke donkere vorm een koe. Best dat er weinig verkeer en weinig fietsers zijn.
De extra verlichting, die ik heb doen installeren net voor de reis, bewijst al zijn dienst.
Ondanks de mist, besluit ik toch naar Gavarnie te gaan en een blikje te werpen op de Cirque de Gavarnie.
Gelukkig heb ik mijn huiswerk gemaakt, want vanaf 10u is de toegang tot de cirque vanaf het dorp afgesloten voor gemotoriseerd vervoer. Dus wanneer ik verder wil rijden, word ik tegen gehouden door een stadsbeambte die vanuit het niets tevoorschijn kwam gesprongen.
“Waar gaat u naartoe?”
Zonder aarzelen antwoord ik dat ik naar de verderop gelegen camping wil, waarop hij me zonder probleem verder door laat rijden.
Wanneer je in het dorp reeds moet parkeren, dan heb je wel nog een ferme tippel voor de boeg.
Aan de camping zet ik de brommer mooi aan de kant naast een zitbank. Helm in de koffer, rugzak aan en vanaf hier is ’t te voet te doen.
Gemotoriseerd vervoer is vanaf hier zeker verboden.
Door mijn pak zweet ik als een rund. En door de hoogte raak ik snel buiten adem.
Dit is wat ik zou moeten zien:
Helaas zie ik enkel dit. Er valt zelfs een buitje. Niettemin is het toch wel indrukwekkend.
Omzeggens in de Cirque vind je dit hotel:
De uitbater mag natuurlijk wel met de wagen tot hier rijden. Moet best wel interessant zijn, met de krappe haarspeldbochten en de bij momenten zeer smalle doorgangen tussen de rotsen door.
Bij deze raad ik dit dus ten zeerste aan.
Terug aan de moto, zie/hoor ik 2 Nederlandse oma’s op de bank zitten. Wanneer ze horen dat we dezelfde moedertaal hebben, word ik aan een spervuur van vragen blootgesteld.” Van waar kom je? Ben je hier alleen? Waar ga je naartoe?” Enz, enz…
Zijzelf zijn, zoals zovele hier, bedevaarders naar Lourdes. Vandaag is hun “vrije dag”.
Wanneer ze aanstalten maken om wat verder te wandelen, geven ze me de helft van hun niet aangesproken lunchpakket mee.
De vlakbij gelegen Cirque de Troumouse laat ik door de mist voor wat ze is.
Dus direct naar de Col du Tourmalet, waar ik mij beperk tot de obligate foto.
Ik wilde hier ook es naar de Pic du Midi de Bigorre gaan, maar het weer heeft daar dus anders over beslist. Jammer.
In Bagnères-de-Bigorre zoek ik de minder gefrequenteerde baantjes op richting Lourdes.
Goed dat er weinig of geen tegenliggers zijn.
Op de Aire Panoramique de la Croix Blanche doe’k nog een klapke met 2 Britse wandelaarsters. Geregeld moet ik op mijn tong bijten wanneer ze de uitspraak van een dorp of stad in de buurt compleet verkrachten.
Net zoals de 2 oma’s vonden zij het ook vreemd dat ik alleen op stap was. Tja, wat moet ik daarop zeggen? Awel ja, da ’k dat niet erg vind en da ’k niemand even zot vond om samen met mij deze uitstap te doen.
Belvédère zijnde heb je een mooi zicht op het Fransche hinterland.
Daarna is het door Lourdes terug richting hotel, nog efkes naar de supermarkt proviand inslaan voor morgen en een goeiedag gaan zeggen bij McDonalds om dan vroeg onder de wol te kruipen.
. De eerste elektrisch aangedreven GS?
. Maar bij elke ronde werd mijn tijd wat beter.
