Marokko 2008Reisverslag “Marokko 2008” geplaatst in opdracht van Clublid Arthur.Ost
De dag er voor staat natuurlijk al alles klaar zodat we zondag in de vroege voormiddag vanuit Saint Cyprien rustig kunnen vertrekken richting Barcelona.
Voor één keer zijn we niets vergeten en brengt de gps ons feilloos naar de aanlegsteiger in de haven. De GRANDI NAVI VELOCI komt langzaam tegen de kant liggen maar het zal nog twee uur duren alvorens we aan boord kunnen gaan.Vijfentwintig andere motoren maken de overtocht vanuit Tariffa en zullen ons later vervoegen.
Dit Italiaanse schip komt uit Genua en zit al flink gevuld met Marokkanen die in Italië werken en nu de Ramadan gaan doorbrengen bij hun familie.
We krijgen een nette kajuit toegewezen.De Italiaanse keuken bevalt minder en vooral de zelfbediening.
Een half uur aanschuiven blijkt normaal. Maandag komen we aan in Tanger met enkele uren vertraging en we mogen nog bijna twee uur wachten alvorens van boord te kunnen gaan. Politie en douane controle zijn in twintig minuten voltooid, mits een euro drinkgeld aan een zogenaamde commissionair. Het oude continentaal hotel, waar we gereserveerd hadden, ligt vlak bij de haven. Via enkele bijzonder smalle en stijgende straatjes vol met joelende kinderen vinden we de afgesloten parking. We krijgen een erg mooie kamer. Het avondeten is niet veel zaaks. De rekening ‘s morgens wel. Langs de kust van de middellandse zee met prachtige stranden en moderne gebouwen, waar enkel de toeristen ontbreken, en over glimmend asfalt, rijden we behoedzaam richting Tetouan en verder naar Chefchaouen. Een keer navragen en we vinden het besproken hotel.
Ook dit hotel heeft een eigen parking maar het is enkel een wegverbreding. Geen nood de bewaker slaapt naast de motoren. Kostprijs € 0,5 de man. Hier worden we in een suite ondergebracht, erg tof en netjes. Het eten stelt hier al heel wat meer voor. Na een rustige nacht en ons ontbijt gaan we het stadje verkennen. Dat de hele stad blauw is was ons al de vorige dag opgevallen.
Via een eerder smalle weg komen we bij een waterbron waar mensen hun drinkwater komen halen. Ietsjes verder duiken we de medina of oude stad binnen. Smalle straatjes met aan beide kanten winkeltjes.
Op het dorpsplein zijn er heel wat terrasjes. Hier en daar wordt er gebedeld maar er is absoluut geen sprake van opdringerigheid.
Op sommige plaatsen is het wel vuil.
Regelmatig wordt er vanuit de moskee opgeroepen voor het gebed.
We nemen het middagmaal in het hotel. Later in de namiddag komen onze collega’s in groepjes aan, zij zijn vertrokken vanuit België en komen een dag later. Van nu af zijn we met zesentwintig motoren en zevenentwintig personen. We zijn de enige duorijders. Na een rustige nacht en een ontbijt vertrekken we richting Al Hoceima. Langs kronkelende banen van redelijk goede kwaliteit met hier en daar een drugshandelaar, wuivend langs de kant van de weg, bereiken we in de namiddag ons doel. Midden in de stad worden we ondergebracht in een erg bescheiden hotel, ruime, propere, oubollige kamers. De motoren slapen op straat, een bewaker er naast.
’s Avonds wandelen we door het nieuwe stadsgedeelte naar een restaurant waar ons een degelijke maaltijd wordt voorgebracht.
Van Al Hoceima gaat het via Nador naar Oudja een zeer oude stad dicht bij de grens met Algerije. Wanneer blijkt dat, de op de kaart als piste aangeduide kustweg is vernieuwd, wordt er niet getwijfeld en het was de moeite.
In een groepje van vijf rijden we ongeveer 150 km. over deze prachtige baan door mooie landschappen. De aarde is okerachtig van kleur.
Na Nador verlaten we de kust. Picknick is in tijden van Ramadan al eens een oplossing.
Op 70 km. van Oudja vinden we eindelijk op een door God verlaten baantje een taverne waar men ons wil bedienen, wat niet vanzelfsprekend is tijdens deze Ramadanperiode. De motoren staan voor eenmaal niet in het zicht geparkeerd, dag gsm, dag fotoapparaat. Voor deze dag is de pret er af. We slapen in hotel Ibis. Alweer de motoren op straat in gezelschap van de bewaker.
De politie heeft veel belangstelling voor onze motor en maakt graag een praatje.
Erg vroeg vertrekken we met bestemming Taza, dat 220 km. verder ligt. We rijden deze rit alleen wegens geen zin in pistes..
Intussen zijn we al gewoon aan de talrijke politiecontroles, waarvoor wij nochtans nooit hebben moeten stoppen. Wat we nu zien is echter toch wel ongewoon. Om de vijfhonderd meter staat er een agent langs de kant van de weg. Ook de talrijke vlaggen vallen op. Als we stoppen om even te verpozen worden we aangemaand om door te rijden of in een zijstraat te parkeren. Waarom ? De koning gaat hier voorbij komen. We rijden de stad binnen en overal blijkt het feest te zijn. De koning heeft hier de nacht doorgebracht en gaat een nieuw centrum voor nierdialyse openen. We vangen er nog wat van op en zoeken dan ons hotel. Hier staan de motoren werkelijk binnen en toch ontsnappen we niet aan de intussen vaste vergoeding van vijf dirham. Alleman vroeg naar bed want morgen 320 km. naar Midelt door het midden atlas gebergte. Om er zeker van te zijn niet op pistes terecht te komen nemen we nog wat informatie bij de echt vriendelijke rijkswachtcommandant. Alle wegen die op de kaart staan met een R zijn asfaltwegen. Geen probleem dus. Na een twintigtal kilometer wordt er in een gehuchtje halt gehouden.
Ik heb er al lang een gewoonte van gemaakt ’s avonds te tanken, drie van de vijf hebben dat niet gedaan en ook ’s morgens zijn ze het vergeten. Terug naar Taza is de enige oplossing. Met twee zetten we de tocht verder. Prima kronkelende asfaltwegen. Na meer dan 100 km. komen er gaten in het wegdek en het wordt aldoor slechter.
Na nog eens 10 km zitten we echt op een piste die er in kwaliteit steeds op achteruit gaat. Sommige vervoermiddelen lijken beter geschikt.
We moeten voorbij het dorp Taffert richting Missoer. Juliette heeft veel angst en voelt zich verraden door de Rijkswachtcommandant. Het blijft gelukkig droog, de temperatuur loopt naar de 32°. Taffert duikt maar niet op en de weg wordt zo verschrikkelijk slecht dat ik denk dat we verkeerd gereden zijn.
We houden halt bij drie schaapherders die niet kunnen lezen wat er op de landkaart staat maar de streek perfect kennen.
Hier begaan we een vergissing, we vragen naar Taffert ipv. Missoer. Taffert ligt al achter ons, wat we niet wisten, dus keren we terug in de hoop daar de juiste weg te vinden.Twee kilometer op de terugweg komen de achterblijvers ons tegen. Zij zijn er van overtuigd dat we toch juist waren wat wordt bevestigd door de chauffeur van de enige auto die we daar gezien hebben.
Alweer gedraaid dus tot grote ergernis van Juliette die echt zit te beven. Ze weet echter dat er geen andere oplossing is en houdt zich kranig.
Na 3 km komt dan eindelijk de verlossing, een splitsing en terug asfalt.
We klimmen naar 2400 m en dalen dan af naar Missoer.
De omgeving is prachtig,maar soms stuiten we op een onvoorziene hindernis.
Via goede wegen komen we bij het zeer typisch hotel waar ook de motoren weer binnen mogen.
Het eten is lekker maar zuinig, de kamers alweer ok.
Vast besloten ons niet meer te laten vangen, kiezen we voor de op de kaart rood gekleurde banen om naar Fez te rijden. We zijn de enige die voor dit traject hebben gekozen en rijden dus alleen. Ons mogen ze niet meer vertellen dat er op deze banen niets te zien is.
Even voor Azrou duikt de weg de cederbossen in, af en toe bemerken we een bende apen
Aan een tankstation vinden we nog een terrasje geopend. Als we Ifrane binnen rijden lijkt het of we terug in Europa zijn. De huizen zouden in België kunnen staan. Er zijn geen straten maar lanen, kraak proper. Het groen overal even verzorgd. In deze stad bevindt zich het zomerverblijf van de koning. Langs deze mooie weg vervolgen we onze route en een uur later bollen we Fez in.
Plots is er een vriendelijke bromfietser naast ons en groet met “ Perpignan ? 66 ” Hij heeft het aan onze nummerplaat gemerkt. Of we in Fez blijven en in welk hotel? Hij brengt er ons door de drukke stad feilloos naar toe en wacht ook nog als we gaan tanken. Bij het hotel stelt hij zich voor als gids om morgen Fez te bezoeken. Hij kan voor alles zorgen en maant ons ten zeerste aan geen gids van het hotel te nemen. We raken moeilijk van de man af maar uiteindelijk lukt het ons toch als eerste het vijfsterrenhotel te betreden.
Hier is het grote luxe.
Een beetje later komt ook Ludo aan. Hij heeft de geplande route verlaten wegens te slecht en heeft dezelfde weg gevolgd als wij. Bij het binnenkomen van Fez beleeft hij het zelfde. Hij geeft zijn naam “Ludo Nagels” en zijn hotel op en wordt eveneens gepiloteerd. Tegen valavond komen de anderen aan. Ook zij zijn begeleid door een man die vroeg of ze samen waren met Ludo Nagels. Ze staan gewoon aan de rand van de stad te wachten tot er toeristen opduiken. ’s Avonds komt de zus van de begeleider zich voorstellen als gids en doet een zeer aannemelijk voorstel, voor een geleid bezoek van een ganse dag aan de stad, minibus inbegrepen. Het voorstel wordt aanvaard en na het ontbijt zijn we vertrokken. Ze kent de stad door en door en geeft perfecte uitleg.
Na het koninklijk paleis stappen we de Medina of de oude ommuurde stad binnen.
Het is een enorm uitgestrekte doolhof. Alleen is dit bijna niet te doen. Je vindt nooit de weg terug.
Wat we hier hebben gezien kan ik moeilijk beschrijven. Er zijn enkel smalle straatjes waar je onmogelijk met drie naast elkaar kan lopen en waar je regelmatig de plaats moet ruimen voor een zwaar beladen ezel. Het ene winkeltje naast het andere. Je vindt er echt alles. vlees,kop of worst, alles is beschikbaar.
Overal proberen ze je wat te verkopen zonder echt vervelend te doen. Als je laat merken dat je geen intresse hebt trekken ze zich terug. Toon je echter belangstelling dan laten ze niet los en de gids helpt een flink handje.
Mozaik maken is een van de talrijke ambachten die hier worden bedreven. Maar ook met leder en hout maken ze mooie dingen.
We bezoeken ook een kleuterklasje waar voor ons wordt gezongen.
Er wordt heel veel aan restauratie gedaan. Echte vakmannen zie je overal aan het werk. De gereedschappen die mijn vader gebruikte zie ik hier terug.
Het loopt naar zeven en we keren terug naar het hotel waar het buffet wacht. Morgen is de laatste rit, terug naar Tanger.
Voor deze laatste etappe kiezen we samen met Frans de route die ons uiteindelijk langs de kust van de atlantische oceaan naar Tanger zal brengen. Na wat zoeken zijn we op de juiste weg en wordt de omgeving steeds mooier. Het is een bergroute van zeer goede kwaliteit. Later is het terug vlak en wordt het eentonig. Langs de kant zien we verschillende standjes met ajuinen, acht kg mooie rode ajuinen voor vijf euro, die krijgen we nog net weg-gemoffeld. We besluiten dan verder te rijden langs een splinternieuwe autobaan om Tanger te bereiken. In de drukte is het wel een tijdje zoeken naar het hotel waar we bijna als laatste aankomen. Het avond eten is veel te uitgebreid. Morgen scheiden hier weer onze wegen. Wij gaan in de namiddag aan boord van de Marakech Expres die ons in 36 uur naar Séte in Frankrijk moet brengen. De anderen moeten al vroeg uit de veren en gaan van Tanger met een snelle boot naar Tariffa in Spanje, vandaar met de motor naar Malaga van waaruit Ryanair hen naar Charleroi zal vliegen. De motoren keren terug per vrachtwagen net zoals ze gekomen zijn.
Wanneer ik ’s morgens ontwaak voel ik me erg ziek. Een docter komt er aan te pas, voedsel vergiftiging is de diagnose. De nodige medicijnen vinden we om de hoek. Ik ben erg blij wanneer ik er na de middag in luk in te schepen. ’s Anderdaags is het ergste voorbij. Dit schip is wel wat ouder maar de kajuit is ok. en het eten gewoon veel beter. Tijdens de tweede nacht steek er een storm op. Met toeristil houden we de zaak onder controle. Met 9 uur vertraging lopen we Séte binnen. Ontscheppen gaat vrij snel maar de wind is er nog steeds. 130 km scheiden ons nog van thuis en het wordt een nieuwe beproeving voor Juliette. Zonder ongelukken bereiken we moe maar voldaan………………Marokko is een mooi land.
Met dank aan alle collega’s die hun foto’s ter beschikking hebben gesteld.
Juliette, Arthur.
Bedankt voor je mooie bijdrage Arthur
In een volgende topic het verslag van hun “Marokko reis 2009”
Marnix / moderatorteam
