Dag 1: Thuis tot Heimbach (DE) – 22 mei 2010
Exact 22uur , buikskes gevuld, plastieken bekers zwaarder gemaakt met lauwe wijn en netjes gezeten naast elkaar onder een zeil dat luistert naar de moderne naam 'tarp'. Tijd om de avond in te zetten met geouwehoer en verslag.
Here we go, het jaarlijks treffen (dit jaar weliswaar effe korter bij huis en in tijd) is gelanceerd.
Voor een ochtendmens onder ons, startte de dag heimelijk vroeg. Weinig nachtrust en ondiepe slaap kon alleen maar uitmonden in een veel te vroege telefoon naar andere reisgezellen. Echter de reisgezel lag nog in dromenland en de opgetrommelde dochter weigerde alle medewerking om haar schepper te reanimeren. Tijdens de ochtendkoffie op de afspraakplaats, op het eerste terras van de dag, kreeg het reeds aangekomen gezelschap dan toch het verlossende telefoontje dat de reanimatie geslaagd was en dat de laatste der echte Belgen onderweg was. En dan was Hans eens op tijd. Enfin alles binnen het halfuur te laat, valt bij hem onder de noemer 'netjes op tijd'. Een groot deel van zijn nacht had ie nochthans opgesoupeerd aan het stalken van zijn vrienden om zijn uitgeleende slaapzak nog terug te krijgen. Een illustere ingeving en hoop, om indien iemand er positief op zou reageren, dit welkome campingattribuut nog op tijd te kunnen meenemen. Niemand reageerde positief. Redder in nood Bert, had nog ergens een zakkie liggen, met de melding 'enkel te gebruiken bij +18°. Ze geven goed weer, niet?
Problem solved, maar ik vrees dat een ander is gestart.
Bon, een cappuccino en een minirit autostrade later, is de Ardennen ons domein. De zon volgt in ons kielzog, Boven de macadam trilt en lilt de lucht al van de warmte, zelfs de geur is een en al duffe warmte. Een puike start met het fijne gevoel dat de dagrit niet zal eindigen op dezelfde plaats als waar hij is gestart.
Tegen 13u30 is de middagceremonie achter de rug en hebben we nog ...
75km voor de boeg. En tegen een 18u zullen we er pas in slagen om een slaapgelegenheid te vinden. De slaapgelegenheid is eigenlijk achterop de motor gebonden, maar een tijdelijke bouwgrond is steeds noodzakelijk. De plaatsen waar we onze bouwvergunning willen laten registreren zien er pittoresk uit, maar op geen van de 3 plaatsen willen ze ons laten inwijken bij hun tijdelijk clienteel. Motoren en zenuwen raken verhit en doemscenario's knallen uit de chappementen. Verder naar volgend dorp dan maar. In tegenstelling tot de vorige plaatsen, zijn we nu de interne campingcommunicatie een streepje voor en drie dorpen verder krijgen we onze bouwvergunning. op het moment dat we worden ingeschreven krijgt de uitbater een telefoon en begint te vloeken. Too late sucker, onze verginning is binnen.
De wei (?) staat al flink vol en niet iedereen ziet ons graag komen. Later begrijpen we dat onze motoren en vijf tenten in het midden op het voetbalveld van de camping staan. Bleek dat ze nog aan't sjotten waren toen we aankwamen. Tenten opslagen en maken dat we hier weg zijn om ergens te gaan eten. Misschien laten ze alles staan tijdens onze afwezigheid - laat ons hopen.
Alles staat er nog als we terugkomen en de afsluit kan van start gaan. Tijd om het communicatieniveau naar beneden te halen, want de zon is toch al onder en ze verstaan hier toch geen Lubbeeks.
a demain. Dag 1 is netjes afgewerkt
Dag 2: Heimbach tot Heimbach – 23 mei 2010
03u30 en het weifestival is afgelopen. De alcohol heeft zijn werk gedaan, de schlagers zijn moe gehoord en de rust is eindelijk ingedaald. Een enkeling is nog wakker. Sneu dat die enkeling deel uitmaakt van ons kliekske - de sukkelaar. De brave man had het gisteren ook al hard te verduren: hij kreeg toen geen bouwvergunning en mocht daarom enkel een infrastructuur ineen boksen waarvoor geen vergunning nodig is. De limiet voor zoiets is max 2m² en dubbelwandige isolatie is ook out-of-the-question. Kortom, zijn tijdelijke onnatuurlijke habitat is een soort plastieken cocon waarbij je, als je op je rug ligt en je steekt je tong uit, met datzelfde lichaamsdeel het 'dak' kan aanraken. Dit geldt trouwens ook voor andere uitstekende lichaamsdelen. Schoon zicht eigenlijk!
05u10 en datzelfde mansfiguur is nog steeds wakker. De rits gaat open, de binnenkant kan ontluchten/ontdampen en twee bloeddoorlopen ogen staren naar ... tenten met bouwvergunning. 1u50 minuten later wordt de mondharmonica bovengehaald. Lee Marvin's ‘Wandering Star’ is het startsein voor de rest van de bende om onmiddellijk over te gaan tot gooien met alles wat niet los zit of hangt, naar de vermaledijde halfgare en wakkere snoodaard. Enkele rake objecten doen 'm dan toch nog 10 minuten inslapen, maar we zijn wel wakker.
Douches volgen, het ontbijt wordt gekocht en koffie gezet. Enfin, er is maar één iemand die deze smurrie durft te bestempelen als koffie. Voordeel: De dagrit start hierdoor op een aangenaam uur en op een veilige manier. Veilig: omdat het welgeteld 72 minuten duurt eer dat iemand de eerste keer met z'n ogen kan knipperen na het nuttigen van deze koffiedrab. We zien dus alles op de baan!
De ochtendrit schiet van geen kanten op, maar is wel onder een stralende zon en op het mekka der rijwegen. Massa's motoren op de baan, geen enkele komt echter in onze buurt, want de vonken en gensters vliegen meters in het rond bij het nemen van iedere bocht. Een van onze reiskameraden rijdt met een ‘low rider’. En als er iets is duidelijk gebleken, dan is het wel dat de termen ‘low’ en ‘grondspeling’, niet compatibel zijn in bochten. Wijzelf durven in de buurt van de boosdoener komen, want we zijn erop voorzien. We hebben alle 4 een brandblusser aan een ketting rond onze nek hangen. Als we hem niet gebruiken om de voetsteunen te blussen, kunnen we 'm vanavond nog gebruiken om onze nieuwste reisgenoot in slaap te krijgen of om zijn inwijdingsritueel mee in te zetten. Maar daar zijn we nog niet aan toe, eerst verder met de rit. De eerste stop is aan een spierwitte kerk met bijgebouwen en een kerkhof met uitzicht. Waarvan komt eigenlijk de term 'spierwit? Zien spieren er echt wit uit of was de uitvinder van dit woord een albino zonder inspiratie… Pffff, effe bij het verslag blijven, mijn fantasie slaat weer op hol.
Middageten in een Duitse taverne met Kroatische roots. Moet kunnen. Het eten is OK en ons kennis van de Kroatische taal is weer upgedate (choala dame). Naarmate we dichter bij de Nurnburgring komen, zijn er meer motoren op de baan dan engerlingen in mijn composthoop. En hun aantal overstijgt het aantal grasprieten dat ik bij iedere maaibeurt eraan toevoeg. De namiddag zelf is een geconcentreerd geheel van alle eigenschappen dat motorrijden verheft tot hemel op aarde.
Ergens halverwege de namiddagrit vinden we de restanten van een halve Monschau-lekkernij-koek in Fons zijn tanktas. Ziet er nog verdraaid lekker uit, maar dat deed ie gisteren ook. We hebben 'm eigenlijk gisteren gewoon om z'n looks gekocht. Misschien kan ie nog assistentie verlenen indien we vanavond iemand, die de slaap niet kan vatten, in slaap moeten meppen. Te eten is ie toch niet. Dumpen die hap, we hebben onze zinnen op apfelstrudel gezet.
Ons plaatselijk restaurantje met een garcon met plechtig-communicantje-met-baardloos-volwassen-gezicht zorgt voor Duits eten en spijtig genoeg ook voor een apfelstrudel die de naam niet waardig is. Herr A. Strudel draait zich om in zijn graf.
Op dit moment zitten we echter opnieuw uiterst gezellig aan de tenten, in een kring rond een kampvuur. Vuurtje kijken is beter dan TV of cinema staren. Bier in de armsteun van de campingstoeltjes en knabbeltjes die met de klok mee, van hand tot hand worden doorgegeven. Mist hangt al boven over het weiland en hier en daar klinkt muziek. Ik tel een dikke 10 kampvuren over heel het weiland en snap eindelijk waar de mist vandaan komt. Nog een laatste poging om de notebook door te geven, want ik voel me geroepen om mee in de gezelligheid en de mist te stappen.
GrussGott
Dag 3: Heimbach tot thuis – 24 mei 2010
Vijf uur en een scheut. Ik wordt wakker met het onzalige gevoel dat mijn blaas me iets wil duidelijk maken. 10 minuten probeer ik me van de domme te houden en hem te negeren, in de hoop dat hij het opgeeft. Ik zwicht uiteindelijk en strompel met enkele bijeen gescharrelde kledingstukken de tent uit. De zon doet al verwoede pogingen om de nacht naar de verleden tijd te schoppen – voor mij voldoende om de noodzaak van een zonnebril correct in te schatten. Ik kan hem echter niet vinden. Na enkele minuten zijn mijn ogen gewend aan de lichtsterkte en ontwaar het silhouet van een mansfiguur dat in de buurt van onze motoren staat. Nog enkele minuten later maken enkele van mijn ontwakende hersencellen contact met elkaar en komen tot de conclusie dat ik die man al eerder heb gezien. Hans is dus ook al wakker. Ik ga naar hem toe, spreek hem aan en bemerk dan dat zijn hersencellen nog op zoek zijn naar enige vorm van onderlinge communicatie. Laat staan dat hij al in contact zou kunnen komen met een externe entiteit. Zijn ogen zijn open en het lukt hem instinctief om rechtop te blijven staan. Tot daar de enige tekens van ‘leven’. Bon, ikzelf heb eerst andere problemen op te lossen. In deze regio duurt het te lang eer de ontmijningsdienst aanwezig kan zijn en ben ik dus verplicht om er zelf voor te zorgen, mijn blaas niet te laten ontploffen. Daarna zien we wel hoe ik het probleem van een rechtstaand slapende man kan oplossen. Tegen dat ik terug ben, is het Hans dan toch gelukt om zichzelf uit zijn trance te halen. Voor mij is hiermee de pret eraf en vertel hem, in perfect onverstaanbaar Lubbeeks, dat ik opnieuw mijn slaapzak induik. Als ik twee uur later dan officieel wakker ben en uit de tent kom, staat hij op een andere plaats. ‘ there’s live Jim, but not as we know it’ zouden ze hierover in StarTrek zeggen. Later hoor ik dat Hans gisteren ook al in een trance is geraakt. Een van de stokken die hij gebruikt om in het vuur te peuteren, plaatste hij - in een slaptitude - loodrecht op de grond, omvatte het met beide handen, legde er zijn hoofd tegen aan en was even weg van de wereld. Manmanman…
Iedereen is stil of fluistert als we rustig beginnen met onze habitat op te ruimen. Het standbeeld van vannacht is ondertussen eitjes aan het bakken. Enkele liters van zijn eigen koffiebrouwsel hebben op hem een positieve invloed.
De bouwvergunningen zijn verlopen, de afbraakwerken afgehandeld en het puin is naar het plaatselijk containerpark gebracht. Het weiland is verlost van ons gezelschap. Enkel de afdruk van het kampvuur is het litteken van onze uitspattingen.
De baan op. Het tempo ligt vandaag iets lager en dat is net zo fijn. Ik geniet en sta er geen moment bij stil dat we eigenlijk naar huis rijden en dat dit al de laatste dag is. Drie dagen is echt wel weinig, nu ik het verslag schrijf en er even over terugblik. Waar waren we… We denderen over eerste keus asfalt en het lukt de zon aardig om haar stralen door de bomen te persen. De asfalt lijkt hierdoor alsof iemand met engelengeduld er een camouflagepatroon op geschilderd heeft. Met asfalt van deze kwaliteit, maken ze in België pistes voor inlineskates en hier laten ze gewoon alle mogelijk verkeer erop los. Zelfs een motor zonder schokdemping rijdt hierop comfortabel. Eens over de grens komen we terug met onze banden op de aarde en is het gedaan met biljartasfalt. Hier komt de vering van de GS terug aan de orde om ’t een en ’t ander op te vangen.
Middag eten – een slaatje – verorberen we op het terras van een taverne met uitzicht op het kasteel van kwee-nie-meer. De gesprekken maken duidelijk dat we elkaar wel degelijk gevonden hebben en dat dit absoluut niet de laatste vakantie wordt waaraan dit gezelschap zal deelnemen. En dat voor een bende waarvan sommigen elkaar voor de eerste keer zagen, toen we eergisteren in Heverlee hadden afgesproken om te vertrekken.
We zetten op tijd een autostraderit in, om op tijd in Leuven te raken, zodat we de tijd kunnen nemen om op een terras nog iets te drinken en gepast kunnen afscheid nemen.
Over & out en absoluut goedgekeurd, al mocht het iets langer duren.
Grtjs
Pieter
