zeer groot Fotoverslag met grote foto´s en minimalistische uitleg.
Geen BMW in beeld, jammer genoeg, de uitgenodigde BMWrijders hadden allemaal een heel goed excuus.
Dag 1, naar Italia - Friuli , hotel in Ravascletto, tevens een mogelijk beginpunt van de "Panoramica delle vette".
Het weer was overdag goed, maar toen ik aan de panoramica begon, kwamen de wolken tegen de berg aanleunen.
Niet de beste omstandigheden voor het "panorama", dus... doch
als de rook om je hoofd is verdwenen:
begint de het onverharde deel en de echte Panoramica delle Vette, hoogte ongeveer 2000meter:
De panoramica heeft 2 geasfalteerde toegangswegen, zeer smal, zeer steil, geen vangrails, veel afgrond.
Het onverharde deel boven de boomgrens is vrij vlak, natuurlijk ook hier geen vangrails, veel plassen, vrij grove stenen, een beetje modder, in
totaal dik 20kilometer lang - geen enkele motorrijder tegengekomen, 1 auto.
Leuke start.
Geslapen in hotel bellavista, 's ochtends om 8h00 stipt op weg naar Slovenië. De wolken van gisteren zijn dikker en donkerder geworden, en
hoe oostelijker, hoe meer regen eruitvalt - geen foto's dus van het trajactje naar Kobarid. Toch niet vandaag.
In Kobarid meteen een hotel gevonden, zeiknat de dure lobby besmeurd, kamer verkregen van vriendelijke Barbara, bagage achtergelaten en beslissing genomen om
ondanks de gietende regen te vertrekken voor een rondje "sloveense grenskam - weg".
De mist maakte het niet leuker, toch de juiste weg makkelijk gevonden, en na een 20km stopte de ergste regen en tevens de asfalt
: 
het gaat hier om de grens Italie - Slovenie, veel van wat op de foto´s te zien is, ligt eigenlijk in IT.
Dit om verwarring te vermijden.
Verder gereden tot in de wijnstreek nabij Dobrovo, dit restaurantje was echter nog niet open:
en deze waren nog niet rijp :
Alvast bood deze situatie een ideale gelegenheid om m'n nickname te verklaren:
en op de terugweg nog een mooi watervalletje gespot:
Op de terugweg naar Kobarid een soort van WO I museum en klooster gepasseerd, "Sveta Gora",
het staat bovenop een biezonder steile berg, waar blijkbaar in WO I zeer hard om gevochten is.
Nu lag alles jammer genoeg in een dichte mist, de weg houdt er op op de parking, behalve een klein nauwelijks onderhouden paadje bergaf
into nowhere.... dat nadien toch de juiste weg bleek te zijn
Wellicht wegens het relatief slechte weer, en wegens de gekozen kleine wegeltjes, ben ik op deze dag geen enkele motorrijder
tegengekomen.
Dag 3. Start Kobarid, eindpunt Bled
Doel: de "Karawanken Grenskam" (Grenskam hier = Oostenrijk - Slovenie)
8h00, tijd voor de eerste foto, morgenstond heeft ... (en berekoud )
nog steeds koud, 50kilometer verder lijkt het wel een sprookjeslandschap:
een overdekte hooimijt zie je ook niet overal:
De uitgestippelde weg brengt me nu meermaals in de problemen, aan GPS heb ik weinig tot niks, een weg op de kaart eindigt in realiteit steevast scheef tegen een berghelling op een erf - waar de honden deze afwisseling in hun dieet luidruchtig verwelkomen - als je hier niet razendsnel kan keren met stuur tegen de aanslag krijg je gegarandeerd heel wat gaatjes in je motorpak.
In hoogste nood een vriendelijke bewoner aangesproken, die enorm enthousiast mij vanalles en nog wat aanduidt op de kaart, maar wat ik eigenlijk wil weten - verzinkt in een babylonische verwarring, 100% hopeloos, maar we kunnen er beiden om lachen en ik zoek een omweg.
7km verder klopt m'n kaart definitief niet.
De enige weg langs een rivier vertrekt aan de verkeerde kant van de brug, en blijkt bovendien niet echt "openbare" weg. shit.
Nog eens gaan kijken, plaatsnaam 3 keer gecontroleerd. dedju.
Dat betekent een omweg van minstens 60kilometer, enkele rit.
5 verbaasde wegenwerkers "aangesproken" (enfin, met m'n kaart gewapperd):
de weg op de kaart is wel degelijk aanwezig daar aan de beek,
maar 4 van de 5 maken me duidelijk dat het een hopeloze opgave is, druk gesticulerend dat de weg 4kilometer lang ENORM steil is, niet geasfalteerd. Geen alternatief voorhanden, na een uitgebreide kaartstudie (opnieuw zeer enthousiaste reacties overigens, als ze een wegenkaart bezien).
Maar eentje bekijkt m'n motor, en doet teken dat ik het kan proberen, het moet lukken.
Met een klein hartje eraan begonnen, de ene "korte" haarspeldbocht vlak na de andere, het wordt steiler en de weg meer en meer uitgewassen, maar na 3,5 kilometer eindig ik boven, op een geasfalteerde parkplaats van een nationaal park. Oef.
De toeganswegen naar de Karawanken grenskam zijn gelukkig zeer eenvoudig te vinden, de volgende 9 plaatjes geven een impressie van hoe het daarboven uitziet:
later op de dag komen de wolken weer opzetten, zonder erg deze keer :
De regio is erg dun bevolkt, de meeste wegen leiden naar telkens slechts 1 boerderij.
Motorrijders opnieuw nergens gezien in deze buurt, doch wel enkele groepjes mountainbikers.
Makkelijk was wel dat m'n kaart hier volledig bleek te kloppen, en er tal van wegwijzers te vinden zijn, in tegenstelling van wat ik in m'n literatuur beschreven vond.
Op de terugweg, richting Bled, dan toch nog de eerder onvindbare weg gevonden(toegegeven, een engelssprekende Sloveen heeft me ERG geholpen, thanks again), het bleek een mooi bospaadje te zijn, met nog mooier uitzicht:
en beneden heb je dan dit landschap als je terugkijkt:
voorlopige Conclusie: ik wil terug !
Dag 4,
vanuit Bled door het Triglav nationaal park, via een hoofdweg (op de kaart althans) die bijna rechtdoor door het dennenwoud
gaat, geheel onverhard.
Zo bereik je uiteindelijk de toegangsweg tot de Vrcic pas, "slechts" 1500m hoog, echter, met 24 haarspelden aan de ene kant, 25 aan de
andere! Ongetwijfeld de mooiste pas in de regio, de eerste 24 haarspelden zeer herkenbaar aan de kasseien in de bocht!
ik heb slechts bovenaan een luttele foto genomen:
vrsic berg
De route passeert opnieuw in Kobarid, niet alleen de poort tot de sloveense grenskamweg, maar ook de poort tot de Stol,
een militaire weg, gekapt in de eerste wereldoorlog om het front te bevoorraden.
Bij de regen voor enkele dagen, vond ik deze klim niet zo geschikt...maar nu is er geen excuus.
Nog steeds is de weg berijdbaar, wegens de stevige onderbouw en de boeren die in de lente letterlijk het (winter-) puin ruimen.
Jammer genoeg heb ik van de zuidelijke, meest spectaculaire en moeilijkst te bemeesteren kant slechts enkele foto´s, om diverse redenen, waarover later meer.
de bodem bestaat uit grote stenen, vergelijkbaar met de soort waar ze bij ons treinrails over leggen. Bij lage snelheid is dat een onaangenaam
moeilijke bodem ...
op de achtergrond ziet men de berg, waar men dus op een of andere manier over moet
en dan, vlak na het nemen van deze foto, kom ik een auto tegen. De bestuurder stopt, en weet me duidelijk te maken dat
de weg verzakt is ("big stones"), en dus gesloten is "there is a stop" . MAAR, hij toont me zijn gsm met een nummer,
en maakt duidelijk dat als ik dit nummer bel, ze boven de kraan gaan verplaatsen zodat ik waarschijnlijk doorkan!!??
nu ja, als je van motor-vriendelijkheid spreekt - ik ben van duitsland en omgeving heel wat anders gewend...
Taalmoeilijkheden ten spijt overtuig ik de man om zelf te bellen... wat hij prompt doet en even later heb ik een "go ahead" !!!!
Hoe hoger ik klim, hoe meer recente wegaanpassingen (dwars over de weg lopende 50cm hoge afwaterings-dammen, jump jump jump yes) ik tegenkom.
Dan kom ik plotseling tientallen koeien tegen, begeleid door de boer en familie. De ouweheer wil me terugjagen, "Rampen, sehr gefährlich", maar ik doe teken dat ik getelefoneerd heb, en hij laat me dan toch nog door.
Kraan en de kraanman en zijn hond laten me ook door, zegt dat hij de weg boven geblokkeerd heeft met "materiaal", maar ik mag gaan kijken.
Ik ben zo gestresst, dat ik nog geen foto´s wil nemen (in de veronderstelling dat ik toch moet omkeren) ,en klim hoger en hoger.
Uiteindelijk zie ik helemaal bovenaan, wat men bedoelde :
eigenlijk dezelfde "stop" die ik beneden al gepasseerd was, alleen wat hoger en vers (nog geen voertuig erover gewalst).
Nu, daar moet ik toch gewoon kunnen overrijden, eventueel erover springen... ?
zo gezegd, zo gedaan. eerst nog een zuiver recht spoor in de berg gedrukt met het voorwiel, en terugrollen... hartslag 180, gaaaaaaaz.
boenk boenk klak ... de teetee is erover!!!!
nu nog foto´s nemen van de voorbije passage, te voet, met motokledij niet al te fijn, daarom nogal summier:
Ondertussen komt er een camionette van de andere kant naar boven, en mensen met hele grote rugzakken stappen uit,
blijkt dat dit een geliefd vertrekpunt is voor paraglyders!
Wat nu volgt, heeft geen zak met motorrijden te maken, maar levert mooie plaatjes op, neem me niet kwalijk... opnieuw
Is trouwens prachtig om zien: die mensen vertrekken vlak naast je, op gelijke hoogte, en een paar sekonden later hangen die
vele meters boven jou in de lucht en cirkelen van de ene vallei naar de andere... fascinerend.
In gesprek geraakt met de chauffeur van de camionette, blijk dat de wegwerkzaamheden op de berg eigenlijk "instandhoud-en uitbouw- maatregelen"
zijn, betaald door de paraglyders, het toerisme kantoor en de EU. Na het hoofdseizoen sluiten ze de weg jaarlijks enkele weken om de weg
wat te verbreden.
Maar voor motorrijders die nu ook erdoor raken, blijft de weg open - op eigen risico. Waarvan akte.
trouwens, de boer en zijn koeien waren op weg naar hun winterstal, tot vorige week graasden die boven op de Stol, nog 1 boerderij is er aktief.
Nog enkele prentjes van de weg naar beneden:
weet niet waarom, maar ergens hou ik van de volgende foto...
Verder gaat het weer via de gekende weg naar italie, droog ditmaal, de herfst is er ook aangekomen:
Na een blik op de kaart, bleek ik niet ver verwijderd van de Monte San Simeone. Deze is te beklimmen via een smal
straatje gekapt in de berg, met 27 haarspelden, 9 tunnels en grotendeels onverhard. Alleen het laatste blijkt niet meer aktueel, beton tot boven, maar
de uitzichten zijn en blijven indrukwekkend. En het feit dat je op kortste afstand dik 1000m aan hoogte wint, is evenmin evident.
In de verte zie je de vlakte waar Udine ligt, en de vallei van de rivier (Tagliamento)
en een tunneltje mag niet ontbreken :
Geslapen heb ik dan in Ampezzo (niet cortina d´ampezzo), klaar voor de trip op dag 5, de laatste ...
goodnight.
